MarinaAbramovic hero 1230x600 1

Marina Abramović: Η ιέρεια της performance art σε ένα mini-interview για την τέχνη & τον φεμινισμό

Η Marina Abramović είναι εικαστική καλλιτέχνης από τη Σερβία. Γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1946 και τα τελευταία πενήντα σχεδόν χρόνια έχει καταφέρει να γίνει μια από τις αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του χώρου των τεχνών τόσο για το έργο της όσο και για τη στάση ζωής της κάποιες φορές.

Η Ιέρεια των Performance Arts (έτσι έχει χαρακτηριστεί από πολλούς) επί του παρόντος βρίσκεται στην Νέα Υόρκη, όπου ζει ήδη για δύο δεκαετίες και με αφορμή τη νέα δημοπρασία του οίκου Sotheby’s-Women Artists- παραχώρησε στη Vogue μια μίνι συνέντευξη.

Με τίτλο Γυναίκες Καλλιτέχνες Women Artists– o οίκος περιγράφει την νέα αυτή δημοπρασία (συνοδευόμενη από έκθεση), ως μια γιορτή της συνεισφοράς των γυναικών στην ιστορία της τέχνης τα τελευταία 400 χρόνια.
Η εμπλοκή της καλλιτέχνιδας από τη Σερβία – έχει μια αυτοπροσωπογραφία της στη δημοπρασία – είναι μια περίεργη και ενδεχομένως προκλητική επιλογή: ενώ είναι εύκολο να αντιληφθεί κάποιος ένα έργο της, εκείνη επιλέγει κάτι τελείως απροσδόκητο και κάτι που ενδεχομένως υποδηλώνει αυταρέσκεια αλλά σίγουρα θέλει να πει πολλά περισσότερα από αυτό.

Marina2520Abramovic2520Self2520Portrait2520with2520Quartz2520Crystal2520est.252025C225A350000 7000025202 1

Η ίδια έχει από καιρό καταστήσει σαφές ότι απορρίπτει οποιαδήποτε μορφή κατηγοριοποίησης με βάση το φύλλο απομακρύνοντας έτσι τον εαυτό της από κάθε φεμινιστική άποψη. Σε μια εκδήλωση στο MoMA το 2007, είχε δηλώσει:

“Δεν είμαι φεμινίστρια καλλιτέχνης. Είμαι γυναίκα, αλλά δεν είμαι γυναίκα καλλιτέχνης, είμαι απλώς καλλιτέχνης. “

Ωστόσο δεν είναι αφελής για την κατάσταση που επικρατεί γενικότερα στον διαχωρισμό των φύλων . Στην ίδια εκδήλωση, παρατήρησε:  “Παρατηρήσατε ότι όλος ο εξοπλισμός χειρίζεται από άνδρες;”

Σχετικά με τον τίτλο της δημοπρασίας -Women Artists- αναφέρει στη VOGUE:

“Γενικά δεν μου αρέσουν οι τίτλοι που διαχωρίζουν άνδρες και γυναίκες. Ξέρετε, η θέση μου για την τέχνη είναι ότι δεν έχουμε άντρες, γυναίκες, τρανς, γκέι, λεσβίες, ομοφυλόφιλους – ανεξάρτητα από τις κατηγορίες – η τέχνη μπορεί να είναι καλή τέχνη ή κακή τέχνη, αυτό είναι, αυτή είναι η μόνη κατηγορία που σέβομαι . Πραγματικά πιστεύω ότι όταν βάζουμε κουτιά- ανδρική τέχνη, γυναικεία τέχνη- δημιουργούμε διαφορές και διαιρέσεις που στην πραγματικότητα δεν πρέπει να έχει η τέχνη”.

Η ίδια συσχετίζει την έλλειψη φεμινιστικών τάσεων (τουλάχιστον, επαγγελματικά) με τη μητέρα της. “Μεγάλωσα στην πρώην Γιουγκοσλαβία, όπου η μητέρα μου ήταν εθνική ήρωας και αρχηγός του στρατού – ένα απίστευτα ισχυρό άτομο.”, εξηγεί. Υπαινιγμός για τη δύσκολη σχέση που περιγράφει στην αυτοβιογραφία της 2016, Walk Through Walls. “Όλη μου τη ζωή έπρεπε να πολεμήσω εναντίον της- απαιτούσε στρατιωτική πειθαρχία που ήταν τόσο περιοριστικό στην εξέλιξη μου ως καλλιτέχνης. Ήταν πολύ δύσκολο.”

“Νομίζω ότι είναι επιζήμιο ειδικά για τους καλλιτέχνες να έχουν φεμινιστικές απόψεις. “, συνεχίζει, εξηγώντας ότι δεν συμφωνεί με την άνθηση παραστάσεων/ εκθέσεων/  που υποστηρίζουν αποκλειστικά γυναίκες κάτω από την ομπρέλα του φεμινισμού και της αποκατάστασης της ανισορροπίας του κλάδου. “Σύμφωνα με την εμπειρία μου, όταν μιλάμε για μια φεμινιστική έκθεση, υπάρχουν πάντα δύο, τρεις πραγματικά αξιόλογες καλλιτέχνιδες – ενώ η πλειοψηφία δεν είναι σε καλό επίπεδο με αποτέλεσμα το όλο εγχείρημα να μην βγαίνει καλό.. Ας τους βάλουμε [αρσενικούς και θηλυκούς καλλιτέχνες] μαζί, ας μιλήσουμε για το θέμα και το περιεχόμενο, ποια τέχνη αντιπροσωπεύει ο καθένας, τις ιδέες πίσω από το έργο του καθένα και πόσο ισχυρές είναι αυτές οι ιδέες. Αυτό είναι που πραγματικά κάνει την τέχνη ισχυρή. “

Η Abramović χρησιμοποιεί το σώμα της για να δημιουργήσει ισχυρή τέχνη για 50 χρόνια. Στο “Rhythm 0” (1974), κάλεσε τα μέλη του κοινού να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε από τα 72 αντικείμενα που ήταν τοποθετημένα σε ένα τραπέζι δίπλα στο γυμνό σώμα της – μεταξύ τους ένα όπλο, μια σφαίρα και ένα τριαντάφυλλο – για να της προκαλέσουν πόνο ή ευχαρίστηση.

“Βλέπω τον εαυτό μου ως πολεμιστή.”, σχολιάζει σήμερα. “Παλεύω για τη θέση μου. Μου πήρε 50 χρόνια για να φτάσω εδώ και δεν ήταν εύκολο, γιατί δουλεύω με μια τέχνη διαφορετική – την τέχνη της παράστασης – ενώ  ήμουν πάντα εκτός πλαισίου. Αλλά κατάφερα να παρουσιάσω την τέχνη μου  στο MoMA και στο Guggenheim, όπου έγινε αποδεκτή. Τώρα, ένα πράγμα που συνειδητοποιώ, είναι ότι οι γυναίκες καλλιτέχνες είναι λιγότερο αμειβόμενες από τους άντρες καλλιτέχνες. Έχουν πιο περιορισμένα περιθώρια εξέλιξης από τους άντρες καλλιτέχνες, και αυτό υπάρχει εδώ και αιώνες. Τώρα η κατάσταση είναι καλύτερη, οπότε πρέπει να είμαστε πιο ενθουσιώδεις, αλλά θα μπορούσαμε να είμαστε καλύτεροι και πρέπει να είμαστε καλύτεροι. “

Όταν η -μετά από αναβολή-αναδρομική έκθεση της Abramović ανοίξει στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών το 2023, θα την κάνει την πρώτη γυναίκα καλλιτέχνη που έχει σόλο παράσταση στις κύριες γκαλερί της ακαδημίας στην ιστορία των 252 ετών. Μιλώντας στον The Guardian πέρυσι, σημείωσε ότι “Ως η πρώτη γυναίκα, πρέπει να παραδώσω κάτι που είναι ακόμα καλύτερο από το έργο ενός άνδρα”.

Αναλύοντας την πίεση που συνοδεύει ανθρώπους – συνήθως γυναίκες και έγχρωμους – που καταλαμβάνουν αυτή τη μοναδική τιμή της πρωτιάς, περιγράφει μια τεράστια ευθύνη. “Πρέπει να κάνω μια δουλειά που να είναι τόσο καλή, ώστε να ανοίγει το δρόμο για όλες τις νέες και απίστευτα ταλαντούχες γυναίκες που ακολουθούν. Εάν η παράσταση μου δεν είναι καλή, τότε θα προβληματίσει – όχι με καλό τρόπο- όλους τους άλλους, οπότε πρέπει να είμαι απίστευτη! “

Ο τίτλος που σκέφτόταν να της δώσει-After Life- παραδέχεται ότι πλέον δεν της αρέσει και σκέφτεται να  ακολουθήσει μια νέα προσέγγιση για το 2023 μετά την πανδημία. “Μετά τον Covid ένιωσα πραγματικά δεισιδαιμονικά για αυτόν τον τίτλο, οπότε θα  είναι διαφορετικός. θα είναι 360 μοίρες. 360 μοίρες, από την αρχή μέχρι το τέλος, ένα είδος κύκλου κάτι που είναι είναι πιο θετικό και ευτυχές. Αλλά έχουμε ακόμη δύο χρόνια μέχρι τότε. “

Σε προσωπικό επίπεδο, απόλαυσε τους τελευταίους 15 μήνες. “Για έναν καλλιτέχνη μπορεί να είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Να είναι απομονωμένος, κοντά στη φύση, μοναξιά, χρόνος για σκέψη.”

Σε ότι έχει να κάνει με τις διαδικτυακές παραστάσεις – λόγω Covid- αναφέρει: “Δεν συμφώνησα ποτέ πραγματικά. Νομίζω είναι άσχημο, είναι φοβερό, ο ήχος είναι φρικτός. Σχεδόν τίποτα που βγήκε με αυτό τον τρόπο δεν ήταν καλό, από αυτά που είδα. Η παράσταση απαιτεί άμεση επαφή, ζωντανό κοινό. Πρέπει λοιπόν να περιμένουμε, γιατί να κάνουμε συμβιβασμούς; Ποιο είναι το πρόβλημα να περιμένουμε δύο χρόνια; Δεν έχω αυτό το πρόβλημα. Αυτή είναι μια περίοδος μάθησης. “

Source | VOGUE

DIDEE MAGAZINE

Η υψηλή αισθητική στη σύγχρονη ζωή της πόλης.

More Stories
7de414de arceau the three graces pr copyright claude joray e1629438127809
Hermès Arceau: Tο περίτεχνο καντράν του νέου δημιουργήματος του οίκου που εμπνέεται από τη Ν. Αφρική