Γωγώ Μπρέμπου

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Δανός
Φωτογράφιση: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Η Γωγώ Μπρέμπου μιλά για την παράσταση «Γκάμπυ», για την πραγματικότητα στο θέατρο και για το πώς αντιλαμβάνεται την ευαισθησία. 

gogo-mprempou-1

Πες μου κάποια πράγματα για την παράσταση.
Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από ήρωες των χρονογραφημάτων του Νίκου Τσιφόρου και από ένα βιβλίο των εκδόσεων ΚΑΚΤΟΣ, στις αρχές του 1990. Λέγεται «Η ζωή μου» και είναι η αυτοβιογραφία της Γαβριέλα Ουσάκοβα, μιας πολύ γνωστής προσωπικότητας της Αθήνας, καθώς ήταν πρώτη δηλωμένη ιερόδουλος. Είχε ένα σπίτι στην Μάρκου Ευγενικού απ’ όπου είχε «περάσει» αν όχι όλη, τουλάχιστον η μισή Αθήνα. Το έργο δεν έχει να κάνει με αυτό το κλισέ μιας πόρνης που είναι θύμα. Έχει να κάνει με το πώς είναι ένας άνθρωπος ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει και να κερδίσει τη ζωή του, κρατώντας έναν ηθικό κώδικα, που μπορεί να φαίνεται στα μάτια των πολλών, ανήθικος. Μόνο ανήθικο δεν θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις όμως, καθώς αυτή η γυναίκα έδινε χαρά και ζωή στους άλλους. Στην περίοδο της κατοχής είχε καταφέρει να σώσει πολλούς ανθρώπους από βέβαιο θάνατο, προσφέροντάς τους τρόφιμα. Λέγεται επίσης, ότι ήταν κατάσκοπος για τους Έλληνες και γι’ αυτόν το λόγο τιμήθηκε από τον πρόεδρο της δημοκρατίας με μετάλλιο. Μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής, Ρωσίδα, η οποία διάλεξε ουσιαστικά να ζήσει από αυτόν τον τρόπο.

O ρόλος σου;
Ο ρόλος με ενδιέφερε από την αρχή. Ζήτησα από την Κίρκη Καραλή, που έχει κάνει την σκηνοθεσία της παράστασης και από την Αναστασία την Τζέλλου που μαζί με την Κίρκη δούλεψαν την δραματουργία, να μου στείλει το κείμενο. Όταν άνοιξα να το διαβάσω, ξεκίνησα να το κάνω δυνατά. Αυτό σήμαινε για μένα ότι ήταν ένα πολύ «ζωντανό».

gogo-mprempou-5gogo-mprempou-3gogo-mprempou-18

Τίθεται θέμα ταύτισης;
Αυτή η ερώτηση γίνεται πολλές φορές στους ηθοποιούς, όταν παίζουν ρόλους εκτός κοινής αποδοχής. Δεν έχω ποτέ οδηγό την πραγματικότητα στο θέατρο. Άλλο η σκηνή, άλλο η ζωή. Μ’ αρέσει πάρα πολύ να είμαι δημιουργική μέσω της φαντασίας μου, το να βρω κοινά στοιχεία που έχω εγώ με έναν ρόλο με περιορίζει αρκετά δημιουργικά. Όταν είσαι στη σκηνή έχεις να σκεφτείς και να «φτιάξεις» κάτι εμπνεόμενος από κάποιον άλλον, σ’ αυτή λοιπόν την διαδικασία δεν είναι ωραία να σκέφτεσαι προσωπικά χαρακτηριστικά. Είναι μια ψυχαναλυτική μέθοδος προσέγγισης για εμένα και δεν μου ταιριάζει. Περιορίζει και τη δική μου φαντασία και των συνεργατών μου. Θέλω να φανταζόμαστε ελεύθεροι έναν κοινό τόπο με τον θεατή και τους συναδέλφους μου, χωρίς περιορισμούς και ταυτίσεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν έχεις συναισθήματα για το πρόσωπο, το οποίο κάθε φορά ερμηνεύεις στη σκηνή. Μπορεί να έχεις και πολύ έντονα συναισθήματα είτε θετικά, είτε αρνητικά, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με ταύτιση.

Αυτή η γυναίκα ερωτεύεται; 
Παίζουμε 5 μήνες την παράσταση και δεν έχω απάντηση στο αν αυτή η γυναίκα ερωτεύεται. Θέλω το κοινό να δει και να απαντήσει μόνο του σε αυτό. Το να καταλαβαίνεις πολλά, δηλαδή αν ερωτεύτηκε ή όχι, αν μίσησε ή όχι είναι μια σιγουριά που κάνει τα πράγματα συντηρητικά. Αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς. Άλλο το να φτιάχνεις κάτι και να το προστατεύεις και άλλο η σιγουριά του κάτι έτσι είναι. Όταν συμβαίνει αυτό αρχίζει να αποδυναμώνεται.

Πώς θα χαρακτήριζες το κοινό που έρχεται να παρακολουθήσει την παράσταση;
Μια παράσταση δεν είναι μόνο οι πρωταγωνιστές, είναι ο κόσμος που φέρνει η παράσταση και στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για κόσμο «ελεύθερο», που φέρνει μια ολόκληρη εποχή στη σκηνή, μια εποχή του 1930-’40-’50 μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που ζει σε ένα πολύ κλειστό κύκλωμα. Εμένα προσωπικά αυτός ο κόσμος με ενδιαφέρει πάρα πολύ.

Θέατρο εξάλλου είναι αυτή η ιερή σχέση του κοινού και των ηθοποιών μιας παράστασης.

gogo-mprempou-8gogo-mprempou-15gogo-mprempou-6

Πώς αντιλαμβάνεσαι την ευαισθησία; Ο δεύτερος τίτλος που έχει δοθεί στην παράσταση είναι «Μείνατε ευαίσθητοι». Τι σημαίνει ευαισθησία για σένα;
Ο δεύτερος τίτλος («Μείνατε ευαίσθητοι») έχει να κάνει με πάρα πολλά πράγματα. Δεν πρέπει να συγχέουμε την ευαισθησία με το να λυπάσαι κάποιον, ούτε με κάποια πολύ μοντέρνα έκφραση που λέγεται ενσυναίσθηση. Τα ελληνικά είναι πολύ όμορφη γλώσσα και μπορούν με μία μόνο λέξη να ανοίξουν πολύ μεγάλους κόσμους. Η ευαισθησία έχει μια διαφορετική κίνηση ως συναίσθημα, γιατί σε κάνει να δραστηριοποιείσαι εσωτερικά. Αυτό δίνει στους ανθρώπους, πέρα από την κατανόηση, μια σιγουριά και μια πεποίθηση για το τι σημαίνει συναισθηματική δράση προς κάποιον. Έτσι αντιλαμβάνομαι την ευαισθησία. Να αποδέχεσαι τον άλλον χωρίς να τον κρίνεις, να μην τον λυπάσαι και να έχεις μια κατανόηση που μπορεί να γίνει πράξη. Αυτή η γυναίκα λοιπόν, ήταν ακριβώς έτσι. Έχουμε συνηθίσει τα θύματα, οι κοινωνικά απόκληροι δηλαδή, να γίνονται σκληροί, να μην τους νοιάζει τίποτα, προκειμένου να επιβιώσουν. Αυτά είναι λίγο επιφανειακά. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος κερδίζει τη ζωή του μόνος του. Αυτό είναι και λίγο σκανδαλώδες στην παράσταση. Είναι ωραία να μπορείς να τα «βάζεις» με τη ζωή σου χωρίς να κρέμεσαι από τους άλλους. Σε κάνει δραστήριο.

Όλα αυτά που συμβαίνουν στις μέρες μας και το κύριο θέμα με τους πρόσφυγες που μας απασχολεί όλο και περισσότερο, σε προβληματίζει; Με ποιον τρόπο πιστεύεις μπορούμε να βοηθήσουμε εμείς ως απλοί πολίτες;
Όλα αυτά που γίνονται σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο με κάνουν έξαλλη. Το θέμα με τους πρόσφυγες πρέπει πλέον να οδηγηθεί σωστά. Μιλάμε για ανθρώπους που φεύγουν από τη χώρα τους γιατί έχουν πόλεμο. Ας μη γελιόμαστε λοιπόν κι εμείς θα κάναμε το ίδιο ακριβώς. Πρέπει να σταματήσουν να κάνουν τον κόσμο να νιώθει υπεύθυνος για κάτι που δεν μπορεί να ορίσει. Εμείς αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσφέρουμε ό,τι μπορούμε. Δεν είμαι ειδική στην ανάλυση των ανθρωπιστικών κρίσεων, αυτό που μπορώ να κάνω το κάνω σαν πολίτης αυτής της χώρας, δηλαδή να φτιάξω ένα φαγητό και να το δώσω στους ανθρώπους που πεινούν και ως καλλιτέχνις να κάνω μια παράσταση της, οποίας τα έσοδα θα δοθούν σε ανθρωπιστικές οργανώσεις που θα ξέρουν πώς να τα διαχειριστούν.

gogo-mprempou-13gogo-mprempou-14

Θέατρο ή τηλεόραση; Μπήκες ποτέ στη διαδικασία να ξεχωρίσεις ένα από τα δυο;  
Έχω δουλέψει αρκετά και σε θέατρο και στην τηλεόραση. Έδωσα και στα δυο ίδια προσοχή, δεν μπήκα ποτέ στην διαδικασία να ξεχωρίσω ένα από τα δυο. Το θέατρο τώρα γνωρίζει μια μεγάλη άνθιση, ίσως γιατί δεν υπάρχουν πια και ελληνικές, καλές σειρές. Ο κάθε λαός έχει ανάγκη να ακούει την τέχνη στη γλώσσα του. Από τη στιγμή που άρχισε αυτό να μην ισχύει, στην τηλεόραση ο κόσμος κατευθύνθηκε περισσότερο στο θέατρο.

Πιστεύεις πως ο κόσμος πια σταμάτησε να αντιμετωπίζει το θέατρο σαν «βαριά κουλτούρα»; Μπαίνουμε πλέον σε παραστάσεις και σε θέατρα πιο εύκολα; 
Υπάρχει μια πολύ μεγάλη παρεξήγηση που έχει φτάσει στην παρανόηση. Δεν υπάρχει βαριά κουλτούρα. Όλα αυτά τα στεγανά περιορίζουν τη σκέψη και κατηγοριοποιούν ανθρώπους στα μάτια των άλλων. Δεν υπάρχουν πια αυτά. Υπάρχουν πολλά «μυστικά» στην τέχνη μας, που, όταν τα ξεκλειδώνει κάποιος σκηνοθέτης, ηθοποιός, σκηνογράφος, μουσικός, πρέπει να τα θαυμάζουμε και να τα ενισχύουμε. Οτιδήποτε μπορεί να είναι αυτό, οποιαδήποτε προσφορά στην τέχνη είναι και μια πόρτα που καλό είναι να την ανοίγουμε. Το κοινό δεν είναι χαζό. Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι καλό και να μην το καταλάβει. Αν γίνει μια πειραματική παράσταση που την παρακολουθούν λίγοι θεατές κάθε φορά, αντιλαμβάνομαι ότι απευθύνεται σε ένα άλλο κοινό, με άλλους προβληματισμούς. Όλα πρέπει να υπάρχουν.

gogo-mprempou-12gogo-mprempou-4

 

Kωνσταντίνος Δανός

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE