Κωνσταντίνος Ρήγος

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Δανός
Φωτογράφιση: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης Ρωμαίος + Ιουλιέτα του Σαίξπηρ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ο Κωνσταντίνος Ρήγος μας κάνει μια εισαγωγή για το τι πρόκειται να δούμε, καθώς μιλά για συνεργασίες, χορό και εξέλιξη.

konstantinos-rigos-copyright-didee.gr-7konstantinos-rigos-copyright-didee.gr-4

Πού εστιάζει η παράσταση; Τι πρόκειται να δούμε;
Η παράσταση εστιάζει στο ίδιο το έργο, δηλαδή στον τρόπο με τον οποίο ο Σαίξπηρ αντιλαμβάνεται το νεαρό ζευγάρι μέσα σε μια περίοδο φωτιάς, σε μια περίοδο δηλαδή που υπάρχει τρομακτική ένταση ανάμεσα σε δύο φέουδα, σε δύο οικογένειες, τους Καπουλέτους και τους Μοντέγους, οι οποίοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν την τάξη πραγμάτων που έχουν, καθώς και το κοινωνικό στάτους τους, αγνοώντας ακόμη και τα ίδια τους τα παιδιά, την ίδια τους την οικογένεια. Η παράσταση ουσιαστικά εκεί εστιάζει, σ’ αυτό το δράμα και στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε ένα ζευγάρι μέσα σ’ αυτή την περίοδο “φωτιάς”, μια περίοδο που μοιάζει περίπου με τη δικιά μας, γιατί ζούμε σε μια περίοδο φωτιάς.

Θα δούμε μια παράσταση ένα ξαναδιάβασμα του έργου του “Ρωμαίος και Ιουλιέτα“. Στην παράσταση αυτή δεν έχουμε όλα τα πρόσωπα, με κάποια απ’ αυτά να εμφανίζονται με διαφορετικό τρόπο, για παράδειγμα ο ηγεμόνας είναι μια φωνή over, ακούμε μια φωνή εξουσίας, η οποία διατάσσει ή επιβάλλει πράγματα. Οι γονείς είναι μέσα από οθόνες ακριβώς για να δείξουμε την απόσταση που υπάρχει με τα παιδιά τους. Έχουν γίνει οθόνες, κάτι που ούτε ο Ρωμαίος ούτε η Ιουλιέτα θέλουν, γι’ αυτό και επαναστατούν, γι’ αυτό και ουσιαστικά η τελική πράξη του έργου, η αυτοκτονία της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου, συμβολίζει την απελευθέρωση από τους γονείς και από αυτή την κοινωνική ταυτότητα, την οποία δεν επιθυμούν να έχουν. Δεν έχουμε ξεφύγει δηλαδή από το θέμα, από τα δεδομένα που θέτει ο Σαίξπηρ μέσα από το έργο. Είναι διαβασμένα βέβαια με το δικό μου τρόπο και δίνοντας μια αίσθηση ότι όλα τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στην παράσταση – οι δύο κοπέλες που μοιράζονται το ρόλο της Ιουλιέτας και τα εφτά αγόρια του Ρωμαίου – μοιράζονται και όλους τους άλλους ρόλους, δίνοντας τις δύο πλευρές που έχει κάθε άνθρωπος μέσα του: τις φωτεινές και τις σκοτεινές.

Τι λαμβάνεις από το θέατρο και από το χορό;
Βρίσκω έναν τρόπο να ισορροπώ τη ζωή μου, να ισορροπώ τις αισθήσεις μου, τα δεδομένα της σκέψης μου, να μπορώ να βρίσκω μια διέξοδο σε αυτό που με απασχολεί κοινωνικά αλλά και προσωπικά αλλά ταυτόχρονα να μοιράζομαι πράγματα με τον κόσμο και τους συνεργάτες μου, τους ανθρώπους δηλαδή που κάθε φορά αποφασίζω να μπουν στον κόσμο μου και να ταξιδέψουν.

konstantinos-rigos-copyright-didee.gr-3konstantinos-rigos-copyright-didee.gr-9

Πώς αξιολογείς τα πράγματα στο ελληνικό θέατρο αυτή τη στιγμή;
Δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να αξιολογηθεί στο ελληνικό θέατρο αυτή τη στιγμή. Περνάει μια περίοδο κρίσης, όχι το θέατρο, όχι οι σκηνοθέτες ή οι ηθοποιοί αλλά η κοινωνία συνολικά κι αυτό αντικατοπτρίζεται και στο θέατρο, υπάρχουν αρκετές δυσκολίες, υπάρχει έλλειψη στήριξης από το κράτος, σε αντίθεση με το παρελθόν που τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Υπάρχει ανάγκη για εισιτήρια, διότι αλλιώς δεν μπορούν να σταθούν οι παραστάσεις και δεν μπορούν να πληρωθούν οι ηθοποιοί. Αυτό σημαίνει ότι κάποια πράγματα γίνονται με βάση και αυτόν τον γνώμονα, το οποίο αυτό κάποιες στιγμές είναι θετικό και κάποιες στιγμές κάποιος μπορεί να μην απελευθερώσει ακριβώς αυτό που σκέφτεται, σκεπτόμενος ότι μπορεί να χάσει κοινό ή να μην επικοινωνήσει με το κοινό αυτό που θέλει να κάνει. Είναι μια περίοδος πάρα πολύ δύσκολη για τους ηθοποιούς κυρίως, γιατί πραγματικά οι νέοι ηθοποιοί δεν μπορούν να βρουν διέξοδο, δεν μπορούν να πληρωθούν με τον τρόπο που θα μπορούσαν στο παρελθόν. Νομίζω ότι η κρίση λοιπόν στο θέατρο δεν αφορά το θέατρο ως πράξη αλλά το θέατρο γύρω, δηλαδή τις συνθήκες που ισχύουν αυτή τη στιγμή.

Μπορεί το κοινό να διαμορφώσει την εξέλιξη μιας παράστασης;
Το κοινό δεν μπορεί να διαμορφώσει την εξέλιξη μιας παράστασης, μπορεί να διαμορφώσει μόνο το αν θα πετύχει αυτή η παράσταση ή όχι, αν θα αρέσει δηλαδή και αν θα συνεχιστεί. Νομίζω είναι πολύ κακό να φτιάχνεις μια παράσταση με γνώμονα το κοινό. Το κοινό το αντιλαμβάνεται, το κοινό επιλέγει κάθε φορά να δει κάτι που για κάποιο λόγο το ενδιαφέρει. Θέλει να το προσεγγίσει, θέλει να το αναγνωρίσει, το κοινό εξελίσσεται όπως εξελίσσεται και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, όπως εξελίσσονται και οι ίδιοι οι ηθοποιοί μέσα στο χρόνο.

Έχεις κάνει αρκετές σημαντικές συνεργασίες μέχρι τώρα στο χώρο του θεάτρου. Τι έχεις αποκομίσει μέσα από αυτό το ταξίδι σου έως τώρα;
Έχω κάνει αρκετές συνεργασίες, είναι μια τεράστια εμπειρία αυτό το ταξίδι. Ξεκίνησα το 1991… δεν θέλω να πω ακριβώς, κάπου εκεί, δεν θυμάμαι – όταν ήμουν μαθητής στη Κρατική Σχολή Χορού στο πρώτο έτος. Η Μαριέττα η Σγουρδαίου δασκάλα μου τότε, με κάλεσε να κάνω μια συζήτηση με τον Γιώργο Λαζάνη από το Θέατρο Τέχνης και να χορογραφήσω ουσιαστικά στην Επίδαυρο τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη. Ήταν μια συζήτηση που κάναμε και μια συζήτηση που ευόδωσε, γιατί ουσιαστικά στο πρώτο έτος της Κρατικής, χορογράφησα στην Επίδαυρο τις «Νεφέλες». Αυτό ήταν μια τεράστια εμπειρία, γιατί όχι μόνο το χορογράφησα αλλά βρήκα έναν τρόπο να είμαι μέσα στο χορό εκείνης της παράστασης και να βιώσω την εμπειρία του να είσαι πάνω στο κοίλο της Επιδαύρου. Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησα από τα βαθιά και προχωρούσα σε βαθιά νερά συνέχεια, μη σκεπτόμενος, επειδή ήταν όλα πολύ πρωτόγνωρα για μένα. Αποκομίζοντας εμπειρίες, με πάρα πολλούς σκηνοθέτες, με πάρα πολλούς ηθοποιούς, με πάρα πολλούς συνεργάτες, οι οποίοι έχτισαν ουσιαστικά τον τρόπο να μπορέσω κι εγώ κάποια στιγμή να προσεγγίσω το θέατρο από τον χορό, να κάνω δηλαδή αυτή τη μετάβαση από το χορό στο θέατρο. Είμαι πολύ ευτυχισμένος γι’ αυτήν την εμπειρία όλων αυτών των χρόνων, κυρίως γιατί το θέατρο ήταν η πρώτη μου αγάπη, παρότι ο χορός είναι μια φυσική μου ροπή. Αυτή τη στιγμή ουσιαστικά, βρίσκω στο θέατρο αυτό που αγαπούσα από την αρχή.

konstantinos-rigos-copyright-didee.gr-5konstantinos-rigos-copyright-didee.gr-11

Πιστεύεις πως το θέατρο αναζητά πλέον νέες μορφές παρουσίασης;
Πάντα αναζητά το θέατρο νέες μορφές παρουσίασης, το θέατρο δε σταματάει. Το θέατρο, ο χορός, οι performing arts, όπως κι εγώ, δεν μπορώ να σταματήσω, πάντα εξελίσσομαι, πάντα ψάχνω κάτι καινούργιο, πάντα αναζητώ. Δεν μπορούμε να λέμε ότι το θέατρο ψάχνει νέες μορφές τώρα. Από τη δεκαετία του ’60 έχουν γίνει τόσο avant garde παραστάσεις σε γέφυρες μέχρι σπίτια, μέχρι γκαράζ, παντού. Η πρωτοπορία εκείνης της εποχής μοιάζει ακόμη πρωτοπορία μέχρι και σήμερα. Έχουν γίνει επίσης performances πολύ ακραίες. Έχει δει κανείς τέρατα επί σκηνής, το θέατρο αναζητά νέες μορφές παρουσίασης κάθε φορά. Η κατάσταση δε που βρίσκεται ο άνθρωπος, ο κόσμος, η κοινωνία, μας ωθούν ώστε το θέατρο να προχωρά.

Αισθάνεσαι ανασφάλεια για το δικό σου επαγγελματικό μέλλον;
Ασφάλεια δεν μπορεί να αισθάνεται κανείς για το επαγγελματικό του μέλλον, γιατί δεν μπορεί, θα έπρεπε να ήταν μέντιουμ. Από την άλλη όμως, με τα χρόνια, αισθάνεται κάποιος μια ασφάλεια σε σχέση με τις δυνατότητές του. Έχω κάνει κάποιες επιλογές στη ζωή μου, να ανοίξω τους ορίζοντές μου σε διαφορετικά πράγματα που μου άρεσαν και με απασχολούσαν, αυτά μου έδωσαν την τύχη να μπορώ να επιλέγω κάποια πράγματα και ταυτόχρονα να με επιλέγουν για κάποια πράγματα. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα ξημερώσει αύριο, αν θα έχεις μια επιτυχία, μια αποτυχία. Στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς η κάθε μέρα χτίζεται βάση της προηγούμενης και κάθε μέρα αναιρεί την προηγούμενη, οπότε ναι, δεν μπορώ να αισθάνομαι ασφάλεια αλλά δεν μπορώ να αισθάνομαι και ανασφάλεια, γιατί η ανασφάλεια δεν σε αφήνει να προχωρήσεις.

konstantinos-rigos-copyright-didee.gr-2

Πώς βλέπεις την πολιτιστική παραγωγή στην Ελλάδα σήμερα;
Θεωρώ ότι έχουμε τεράστια πολιτιστική παραγωγή στην Ελλάδα, θεωρώ ότι υπάρχουν πάρα πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα σε όλους τους τομείς. Στη μουσική, στο χορό, στο θέατρο και στα εικαστικά, δηλαδή αυτή τη στιγμή δεν περνάμε μια στείρα φάση, απεναντίας θα έλεγα ότι περνάμε μια δημιουργική φάση κι αυτό γιατί σε κάθε δύσκολη στιγμή η δημιουργία κρίνεται απαραίτητη.

Δουλεύεις πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια; Έχει κάποια σχέση με το χρόνο που περνάει αυτή η ανάγκη;
Δουλεύω πάρα πολύ, πάρα πολλά χρόνια. Δεν θυμάμαι τα τελευταία 25 χρόνια, μιας και φέτος θα γιόρταζα τα 25 χρόνια δημιουργίας, δεν θυμάμαι να μην έχω δουλέψει πάρα πολύ, οπότε δεν είναι τα τελευταία χρόνια, είναι κάτι που ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα. Είμαι μάλλον workaholic. Για μένα είναι ένας συνδυασμός εκτόνωσης και διοχέτευσης ενέργειας, δεν μπορώ να κάθομαι. Όταν συμβαίνει αυτό αισθάνομαι ότι βουλιάζω και χάνομαι. Η δημιουργική διαδικασία είναι ένας τρόπος να ξεγελάω το χρόνο.

Kωνσταντίνος Δανός

  1. […] Head-of-a-Romeo-on-stage… Λίγο-πριν-την-έναρξη-της-παράστασης-μας. Δημοτικό-Θέατρο-Πειραιά-Ρωμαίος-και-Ιουλιέτα-σκηνοθεσία-Κωνσταντίνος-Ρήγος […]

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE