Καλλιόπη Σίμου

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Δανός
Φωτογράφιση: Τάσος Λιόλιος

Η Καλλιόπη Σίμου μιλά για το Still Life του Δημήτρη Παπαΐωάννου, για συνεργασίες, εξέλιξη και στόχους.

kaliopi-simou-2

Είστε σε περιοδεία με το Still Life. Πες μου εντυπώσεις, συναισθήματα και για τη συνεργασία σου με τον Δημήτρη Παπαΐωάννου.
Το Still Life  έχει σχετικά μεγάλη ζωή. Έκανε πρεμιέρα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών το 2014, ενώ ένα μέρος του παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου στο Watermill Center από τον Robert Wilson. Από το Σεπτέμβρη του 2015 ξεκινήσαμε μια σειρά παραστάσεων σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η δουλειά παρουσιάστηκε στην Αθήνα στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά και στη συνέχεια ταξιδέψαμε Γαλλία (Μπορντώ, Παρίσι), Ιταλία(Μιλάνο, Κάλιαρι), Σουηδία(Στοκχόλμη), Χιλή(Σαντιάγκο), Κύπρο(Λεμεσό), ενώ ακολουθούν Πορτογαλία (Μπράγκα), Βραζιλία (Σάο Πάολο), Βέλγιο (Αμβέρσα), Σερβία(Βελιγράδι) και πάλι Γαλλία (Μον Πελιέ).

Είναι αρκετά έντονο να ταξιδεύεις με μια δουλειά, που μάλιστα αγαπάς και πιστεύεις, και να τη βλέπεις να κερδίζει έδαφος. Σίγουρα κρατάω στη μνήμη μου τις παραστάσεις που κάναμε στο Teatre de la Ville στο Παρίσι και στο  Dansens Hus στη Στοκχόλμη. Οι σκηνές αυτές, ιδιαίτερα η πρώτη, έχουν πολύ μεγάλη ιστορία και νομίζω ήταν η πρώτη φορά που φιλοξενήθηκε ένας Έλληνας καλλιτέχνης σε αυτές!

Με τον Δημήτρη έκανα το ‘’μεταπτυχιακό’’ μου στο θέατρο, δόμησα τα εκφραστικά μου εργαλεία και την πίστη στον εαυτό μου. Συναντηθήκαμε πρώτη φορά στο Πουθενά,  το 2009. Και ακόμα συναντιόμαστε, γιατί κανείς δεν είναι ίδιος μετά από 7 χρόνια. Χαίρομαι να συνεργάζομαι μαζί του. Εκτός από ουσιαστική επικοινωνία πάνω στη δουλειά, πιστεύω ότι μοιραζόμαστε την αναζήτηση για το πώς μπορεί ο ψυχισμός και το σώμα του performer να υποταχτεί απόλυτα στη φόρμα – όχι στο στυλιζάρισμα – και ταυτόχρονα να διατηρήσει απόλυτα την ελευθερία του. Η καλλιτεχνική αυτή σύμπνοια με ησυχάζει.

kaliopi-simou-3kaliopi-simou-4kaliopi-simou-6

Πότε και γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο;
Δεν υπήρξε μία συγκεκριμένη στιγμή που είπα… θα γίνω ηθοποιός! Οι διάφοροι λόγοι που με οδήγησαν να το κάνω αυτό συναντήθηκαν με τα χρόνια. Καταρχήν, όσον αφορά το πότε, θέλω να κάνω θέατρο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τώρα για το λόγο… Πιστεύω, όπως και με τους περισσότερους ηθοποιούς, αν δεν κάνω λάθος, η ενασχόλησή μας με το αντικείμενο έχει να κάνει με την επιθυμία μας να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Ήμουν ένα πάρα πολύ κλειστό παιδί και η δουλειά αυτή σε αναγκάζει να ανοιχτείς. Ήταν σαν να μην είχα εγώ η ίδια το θάρρος να ανοίξω τον εαυτό μου, σαν να ζητούσα από κάποιον να με πιέσει, να με ζορίσει, να με φτάσει στα όριά μου για να αναγκαστώ να τα γνωρίσω επειδή δεν μπορούσα να το κάνω μόνη μου.

Η ενασχόληση με το θέατρο προήλθε ουσιαστικά από μια αδυναμία.

Επίσης έτσι καταλαβαίνω τον κόσμο. Είμαι αυτό που λένε κιναισθητικός τύπος. Τις πληροφορίες που δέχομαι έχω ανάγκη να τις μετατρέψω σε κινούμενες εικόνες στο μυαλό μου, λειτουργία που για μένα συνδέεται απόλυτα με τη σκηνική έκφραση. Όλα αυτά λοιπόν συναντώντας το ένα το άλλο συγκλίνουν σε εμένα να κάνω αυτό που κάνω.

Αλλά πέρα από κάθε ανάλυση, πολύ απλά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου διαφορετικά. Θέλω να πω, όπως ο πιανίστας κάθεται πάνω από το πιάνο του, ο ζωγράφος πάνω από τον καμβά του, ο χτίστης πάνω από τα υλικά του… εμένα τα υλικά μου, είναι η κίνηση, είναι ο λόγος και ο χώρος ενεργοποίησής μου είναι η σκηνή. Αυτό.

kaliopi-simou5kaliopi-simou

Ποιο είναι το «μυστικό» της καλής συνεργασίας μιας ομάδας ώστε το αποτέλεσμα να είναι καλό και το κλίμα αρμονικό;
Νομίζω ότι το μυστικό για μια καλή συνεργασία… δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία συνταγή ώστε να είναι καλό το αποτέλεσμα, αρμονικό το κλίμα και σούπερ η συνεργασία της ομάδας, γιατί τότε θα είχαν λυθεί όλα τα προβλήματα όλων των ομάδων κάθε είδους.  Είναι πολύ δύσκολο… Υποθέτω, όμως, κάτι που είναι σημαντικό, είναι να κοιτάνε όλα τα μέλη της ομάδας στο ίδιο σημείο του ορίζοντα. Να ατενίζουνε τον ίδιο ορίζοντα και να στοχεύουν να πάνε στο ίδιο σημείο αυτού. Όταν αυτό γίνει για όλους ανάγκη ζωτικής σημασίας, τότε επηρεάζει λιγότερο τις μεταξύ σχέσεις το πόσο καλά ή κακά ξύπνησες ή το πόσο διαφορετικός είσαι από τον άλλον.

Ένας κοινός στόχος σίγουρα βοηθάει στη συγκέντρωση της ομάδας. Έτσι κάθε φορά που μπαίνεις στο θέατρο ξέρεις ότι θα κουρδίσεις τον εαυτό σου να περπατήσει αυτόν τον δρόμο, που πηγαίνει σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο, που όλοι ξέρουμε ότι θέλουμε να πάμε μαζί.

Ποιος είναι ο προσωπικός σου στόχος σε σχέση με το θέατρο;
Στόχος μου είναι να δημιουργήσω μία δική μου, προσωπική γλώσσα έκφρασης. Να βρω τρόπο την φαντασία και το χάος του μυαλού μου να το οργανώσω σε τρισδιάστατη σκηνική σύνθεση.

kaliopi-simou-7kaliopi-simou-8

Ξεχωρίζεις δουλειές και συνεργασίες;
Ναι. Ξεκάθαρα. Ξεχωρίζω καταρχήν ανθρώπους. Δεν είναι όλοι ίδιοι και ούτε σου μιλάνε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Είναι μοιραίο να έχεις καλύτερη αγωγιμότητα με κάποιους ανθρώπους. Τους λες ένα πράγμα και καταλαβαίνουν δέκα. Και το αντίστροφο. Με την Έφη Γούση έχω μια τέτοια σχέση και οπωσδήποτε με τον Δημήτρη Παπαΐωάννου. Ωστόσο η φόρα και η χαρά που μπαίνω σε κάθε δουλειά είναι η ίδια. Επιθυμώ διακαώς να επικοινωνήσω με τον καθένα στον υπέρτατο βαθμό.

Σταματάει να εξελίσσεται ένας ηθοποιός;
Όχι. Ποτέ…

Και από την άλλη, ναι! Αν σταματήσει να ασκείται, να τον ενδιαφέρει αυτό που κάνει. Η τεμπελιά μπορεί να διαβρώσει και το πιο μεγάλο ταλέντο. Βγες, παρατήρησε, κράτα σημειώσεις. Διάβασε και αποστήθισε κείμενα που σε ενδιαφέρουν, γυμνάσου, πάρε σεμινάρια από ανθρώπους που εκτιμάς. Μελέτα τη μουσική που σε αγγίζει, παρακολούθα εκθέσεις εικαστικές, φωτογραφίας… αλίμονο όχι μόνο θέατρο! Αυτά προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου. Μου είναι σαφές πια, ότι ‘’ηθοποιός’’ δεν είναι επάγγελμα, είναι τρόπος ζωής.

Το ελληνικό κοινό πιστεύεις έχει εκπαιδευτεί ώστε να μπορεί να ξεχωρίζει ‘’καλές’’ και ‘’κακές’’ δουλειές;
Αν πούμε ότι ‘’καλή’’ είναι μια δουλειά που επικοινωνεί με το κοινό και ‘’κακή’’ μια δουλειά που δεν εκπέμπει στο κοινό, τότε, ναι, πιστεύω ακράδαντα ότι είναι σε θέση το ελληνικό κοινό, να διακρίνει, ή καλύτερα, να νιώσει τη διαφορά. Ωστόσο, η λειτουργία αυτή του κοινού να βλέπει κάτι και διά της συνειρμικής διαδικασίας να διαβάζει μια ιστορία, είναι κάτι που σαφώς ασκείται και αποκτά οξυδέρκεια όσο κανείς είναι προσανατολισμένος να ασκηθεί σε αυτό. Αυτή είναι, σαν να λέμε, η ‘’δουλειά’’ του κοινού, η οποία μπορεί να ασκείται επ’ αόριστον, όπως και η δουλειά αυτών που δημιουργούν επί σκηνής. Και οι δύο πλευρές πρέπει να εξελίσσουν αδιάκοπα τη δουλειά τους, για να συναντηθούν αποτελεσματικά κάπου στη μέση.

kaliopi-simou-9kaliopi-simou-10

Θα έφευγες μόνιμα στο εξωτερικό;
Μπορεί να έφευγα έξω για δουλειά για ένα διάστημα, μικρό ή μεγάλο, αλλά πάντα θα επέστρεφα εδώ. Είμαι ερωτευμένη με την Ελλάδα! Όχι μόνο με τον τόπο, αλλά και με τους ανθρώπους που είμαι κοντά, προσωπικά και επαγγελματικά. Μου αρέσει να βλέπω και να βιώνω την εξέλιξη στις σχέσεις. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί όταν απλά φεύγεις.

Πώς οραματίζεσαι το μέλλον;
Το όραμά  μου για το μέλλον συμπυκνώνεται μέσα στους στόχους που υλοποιούνται με πολύ δουλειά στο τώρα. Με το τελευταίο ασχολούμαι κυρίως, που είναι και ο πιο γόνιμος χρόνος. Για το μέλλον έχω περισσότερο μια ευχή για απλότητα, δημιουργική κινητικότητα και να κάνουμε μέχρι τέλους αυτό που αγαπάμε.

kaliopi-simou-12

Kωνσταντίνος Δανός

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE