Mary gives the Middle Fingers to Expectations

Ναι ναι ναι. Ξέρω. Προσδοκίες. Προσδοκίες των γονιών σας για το τι ζωή θα μεγαλώσετε, προσδοκίες του αφεντικού σας για το αν είστε επαρκής στη δουλειά σας, προσδοκίες των φίλων σας ανάλογα με το που έχουν βάλουν τα στάνταρντς τους και φυσικά προσδοκίες που έχετε από τον/την σύντροφό σας. Γενικά, «προσδοκίες που έχουν όλοι από τους άλλους και εμείς από αυτούς», αυτή η μάστιγα.

Αυτό το ποστ θα μιλήσει για τις ερωτικές προσδοκίες, καθότι δεν έχω καμία αυτή την περίοδο της ζωής μου και σκέφτηκα να γράψω με καθαρό μυαλό – για τις δύσκολες μέρες – κι επειδή είμαι το τρίτο μάτι για όλους εσάς. Ή έτσι θέλω να πιστεύω.

Πρόσφατα μιλούσα με έναν φίλο, ο οποίος προσπαθούσε να με πείσει πως χωρίς προσδοκίες στον έρωτα δεν πας πουθενά, δεν γίνεσαι δημιουργικός, δεν γίνεσαι καλύτερος. Προβληματίστηκα. Δεν ήμουν πάντα της σχολής «no expectations» αλλά όπως έγιναν κάποια πράγματα και όπως διδάχτηκα από τους συντρόφους μου, η καμία προσδοκία είναι ίσως η λύση των πιθανών τραυματισμών της περδικούλας μας.

Γνωρίζεις έναν νέο άνθρωπο, νιώθεις ότι θέλεις να τον γνωρίσεις, φαίνεται να θέλει κι αυτός και τότε έτσι απλά, το μυαλό σου αρχίζει να πλέκει το αύριο σας βάζοντας μικρά τουβλάκια προσδοκιών πάνω σε κάθε λέξη, σε κάθε στιγμή. Περιμένεις πράγματα, περιμένεις πράξεις, περιμένεις ό,τι αυθαίρετο έχει χτίσει το μυαλό σου και χάνεις την ουσία και τον αυθορμητισμό που κουβαλάει καθετί καινούργιο.

Ξέρεις γιατί; Γιατί σε όλους μας αρέσει η υπερβολή και γελάμε σατανικά όταν ζητάμε παραπάνω και παραπάνω και παραπάνω, απ’ ό,τι αντέχει η κατάσταση που ονομάσαμε σχέση.

Και ξέρεις και τι άλλο; Τις περισσότερες φορές, αυτά τα θέλω που ζυγίζουν τόνους, αυτές οι υπέρμετρες προσδοκίες, δεν είναι καν δικές μας. Είναι οι προσδοκίες της οικογένειας μας και των φίλων μας, τις οποίες μπερδεύουμε για συμβουλές όταν έχουμε τρομερή ανάγκη να αγαπηθούμε. Οι γνώμες όλων είναι σεβαστές, αν τις φιλτράρεις και αν έχεις εκπαιδεύσει σωστά τον εαυτό σου να ακούει το ένστικτό του παράλληλα.

Και ξέρεις και κάτι ακόμα; Δυστυχώς, απ’ ό,τι βλέπω και απ’ ό,τι ακούω, είναι λίγες οι υγιείς σχέσεις. Επικρατεί συναισθηματική αναρχία στους ανθρώπους και κάπου εκεί έρχεται ο γνωστός σε όλους μας φόβος, ο οποίος χουχουλιάζει σε στάση «κουταλάκι» και άντε τώρα εσύ να τον διώξεις, αφού είναι ζεστά. Και πώς να δεις καθαρά έναν έρωτα, όταν φοβάσαι να αφεθείς, φοβάσαι μην πληγωθείς, φοβάσαι να ρισκάρεις, φοβάσαι να πεις στον εαυτό σου να ησυχάσει; Μεγάλες προσδοκίες κυριαρχούν, γιατί μόνο έτσι νομίζεις ότι θα προστατευτείς από την ανασφάλεια.

Νιώθω πως οι προσδοκίες είναι περισσότερο φαντασιώσεις και εγωισμοί, οι οποίοι μαθηματικά οδηγούν στην απογοητεύση. Ο έρωτας έχει εξελίξιμη μορφή και δεν θεωρώ ότι χωράει σε μη ρεαλιστικά θέλω.

Δεν θα ήταν πιο ωραία να άφηνες κάποιον να σε εκπλήξει; Δεν θα ήθελες να του δώσεις περισσότερα αν δεν ζητούσε συνέχεια; Δεν θα είχε λιγότερο βάσανο αν σταματούσες να ξεπεράσεις μια λίστα από ψυχαναγκασμούς του μυαλού σου; Δεν θα ήταν πιο όμορφα αν για μια φορά σπάγαμε την πεπατημένη;

This is our last dance. Fuck expectations.

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE