Mary and The Inner Child

Θυμάμαι ότι υπήρχε μια εποχή που ήμουν χαρούμενη χωρίς λόγο, που είχα τα χέρια μου και το μυαλό μου πάντα απασχολημένα και θεωρούσα πως μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Ή σχεδόν τα πάντα, αφού το να κολυμπήσω χωρίς μπρατσάκια μου φαινόταν σαν με έστελναν να πολεμήσω τους Ούρουκ-Χάι με το καλαμάκι που έπινα το γάλα μου.

Κι όμως, όλοι μας σε εκείνη την ηλικία, υπήρξαμε σοφοί ακριβώς επειδή ήμασταν ακατέργαστοι και αθώοι. Οι μικροί μας εαυτοί έκαναν ευχές στα αστέρια, ανακάτευαν τέμπερες δημιουργώντας αναρχία στην παλέτα, γελούσαν μέχρι να τους φύγουν τα τσίσα και ήξεραν σαν άλλοι γέροντες Δρυίδες να μεταφράζουν σωστά τα συναισθήματα τους σχετικά με τους άλλους ανθρώπους και τις καταστάσεις.

Μεγαλώσαμε και βάλαμε πάνω μας ταμπέλες σοβαροφάνειας, χώσαμε όσο πιο βαθιά μπορούσαμε τα συναισθήματά μας, γίναμε σύμμαχοι με το άγχος και περάσαμε στο dark side of the Force και κάπως έτσι, ζώντας τον παραλογισμό, αποφασίσαμε πως θα ήταν πολύ καλή ιδέα να πετάξουμε την δημιουργικότητα και τον αυθορμητισμό μας. Με άλλα λόγια να «σκοτώσουμε» αυτό το πλάσμα μέσα μας που ακόμα θέλει να παίξει μεγαλειωδώς, αγνοώντας αν αυτό φανεί χαζό ή ανώριμο σε κάποιον.

Η αλήθεια είναι ότι δώσαμε τόσες πολλές υποσχέσεις σε αυτό το παιδί… Τα αποτελέσματα της αθέτησης βιώνουμε σαν ενήλικες. Όπως τότε που του είχαμε υποσχεθεί πως δεν θα φοβηθούμε τίποτα και κανέναν, πως θα γελάμε με την ψυχή μας και όχι από αμηχανία ή υποχρέωση, πως το κρεβάτι μας θα υπάρχει για να πηδάμε πάνω του μέχρι να λαχανιάσουμε και όχι για ατελείωτες ώρες κλάματος και απογοήτευσης σφίγγοντας το μαξιλάρι με τα χέρια.

Γνωρίζω πολύ κόσμο και αυτό που παρατηρώ είναι ότι οι περισσότεροι είναι θυμωμένοι με όλα και δυστυχώς βολεμένοι σε αυτή την οξύμωρη ζεστασιά του θυμού. Μερικές φορές είναι οδυνηρό να ακούς τα συναισθήματά σου αλλά αν για λίγα λεπτά κάθε μέρα το κάναμε όλοι μας θα είχαμε αξιολογήσει τελείως διαφορετικά πολλές προκλήσεις.

Το παιδί μέσα μας – ουσιαστικά ο εαυτός μας – αν δεν το αποδεχτούμε, παραμένει τραυματισμένο και στην ουσία ψάχνει καθημερινά να επιβεβαιωθεί από τα πιο λάθος πράγματα. Γιατί; Γιατί η εγκατάλειψη κάθε είδους είναι κάτι που δεν μπορεί να κουμαντάρει αν εμείς δεν του δείξουμε πώς να γιατρέψει τις δυστυχίες του.

Δεν βαρεθήκατε να προσπαθείτε να δείτε τη ζωή σας με τα φώτα σβηστά; Το παιδί μέσα σας, το καταφύγιο σας, είναι εδώ χωρίς κριτική, χωρίς ντροπή. Είναι η φωνή που λέει «θα το κάνω να περάσει», είναι εκείνο το φωτάκι που έλαμπε στο σκοτάδι, στο μικρό χολ, πριν κοιμηθείτε.

Ελπίζω το 16, να επιτρέψετε στον εαυτό σας να παίξει, να είναι αυθόρμητος και κάθε Κυριακή να βλέπει κινούμενα σχέδια τρώγοντας πρωινό στο κρεβάτι. Μη φοβάστε για τα ψίχουλα, ένα τίναγμα είναι.

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE