Πάνος Νάτσης: Το θέατρο είναι μια δραστηριότητα ομαδική και όχι ατομική


Συνέντευξη • Φένια Ζάννη Φωτογράφιση • Ιωσήφ Αλεξιάδης


Ο Πάνος Νάτσης μιλά για συνεργασίες, θέατρο και ελευθερία. 

panos-natsis-3«Ήθελα από μικρός να ασχοληθώ με το θέατρο, είχε περάσει από το μυαλό μου και κατά την εφηβεία μου. Τότε δεν πίστευα και τόσο πως μπορεί να γίνει. Ενώ ήμουν καλός μαθητής, κάπου στο Λύκειο τα παράτησα και τελικά δεν έδωσα Πανελλήνιες. Τότε πειραματιζόμουν με τη μουσική και προσπαθούσα να γράψω, δηλαδή περισσότερο «έπαιζα» με σχετικά προγράμματα. Αργότερα σπούδασα Μουσική & Τεχνολογία όμως κάπου στο δεύτερο έτος συνειδητοποίησα πως δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Ένα βράδυ είχα βγει με ένα φίλο μου – εικαστικό και γλύπτη πλέον – με τον οποίο πάντα κάνουμε ωραίες κουβέντες. Με παρότρυνε λοιπόν, να δοκιμάσω το θέατρο, τότε που μπορούσα, στα 19 μου. Μου έλεγε “Κάν’ το τώρα που μπορείς, αν δεν το κάνεις τώρα, πότε θα το κάνεις;“. Και κάπως έτσι ξεκίνησα μαθήματα σε ένα εργαστήρι για έναν χρόνο, παράλληλα με τη σχολή. Και μου άρεσε πάρα πολύ. Πιστεύω πως αν σου αρέσει κάτι, με κάποιον τρόπο θα είσαι και καλός σε αυτό. Τον επόμενο χρόνο έδωσα και στο Θέατρο Τέχνης και πέρασα. Και κάπως ένιωσα ότι κατέκτησα κάτι, ότι μου ταιριάζει το θέατρο και τελικά το πίστεψα. Από τότε έχει γίνει καθημερινότητά μου και ζωή μου.»

«Είχα την τύχη να συνεργαστώ με πολύ αξιόλογους καλλιτέχνες από την αρχή της πορείας μου. Για παράδειγμα, η πρώτη μου δουλειά, στο τρίτο έτος της σχολής ήταν με τον Γιάννη Φέρτη, την Έρση Μαλλικένζου, την Μαρίνα Ψάλτη… Ανθρώπους δηλαδή, που είναι μεγάλοι καλλιτέχνες κι έχουν κάνει δυναμικά πράγματα στο θέατρο. Για μένα οι άνθρωποι αυτοί φάνταζαν “τεράστιοι”. Πολλές φορές ακούς για τους καλλιτέχνες πως θα έχουν “ύφος”. Κι όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο. Με αγκάλιασαν, με βοήθησαν, δεν μου συμπεριφέρονταν σαν να είμαι ένα σκαλί πιο κάτω από αυτούς, καλλιτεχνικά ή υποκριτικά. Δουλεύαμε επί ίσοις όροις. Και αυτό φαινόταν πρακτικά.»

panos-natsis-2«Η προσέγγισή μου ως προς τη μελέτη των ρόλων έχει σίγουρα αλλάξει. Σε κάθε επόμενη δουλειά αλλάζει. Νιώθω πως από κάθε ρόλο έχω κερδίσει κάτι. Όταν βγήκα από τη σχολή, είχα πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό μου για το τι είναι υποκριτική, προς μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση. Άνοιξε τόσο το μυαλό μου, όσο και η αντίληψή μου, έπειτα από συνεργασίες με άλλους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Συνεχίζω να ψάχνω και να μελετώ, αυτό είναι κάτι που δε σταματά ποτέ.»

«Η “Στέλλα με τα Κόκκινα γάντια” είναι ένα έργο που έγραψε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης το 1954 έχοντας στο μυαλό του τη Μελίνα Μερκούρη, στο ρόλο της Στέλλας. Τελικά, κατέληξε να γίνει ταινία που δεν απέδωσε τόσο, τα όσα επιθυμούσε ο Καμπανέλλης. Αντιθέτως, η παράσταση που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Λάλος είναι εντελώς πιστή στο έργο του Καμπανέλλη. Είμαστε όλοι νέοι ηθοποιοί που γίναμε ομάδα μέσα από τα σεμινάρια του Δημήτρη που προηγήθηκαν. Πολύ ομαλά και οργανικά περάσαμε από τα σεμινάρια στην παράσταση, λόγω του ασφαλούς και όμορφου χειρισμού του Δημήτρη Λάλου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια τα είναι όλα χειροποίητα και τα έχει επιμεληθεί εξ ολοκλήρου η Άννα Παπαθανασίου, τα γυναικεία κυρίως. Οι φωτισμοί είναι του Σάκη Μπιρμπίλη, ενός από τους καλύτερους φωτιστές στην Ελλάδα.»

«Η ιδιαιτερότητα της παράστασης… Υποτίθεται ότι ζούμε σε μια ελεύθερη δημοκρατική κοινωνία, δεν νομίζω όμως πως είμαστε έτοιμοι σαν λαός να διαχειριστούμε όλη αυτήν την ελευθερία. Ή τουλάχιστον δεν ξέρω κατά πόσο είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε τις επιλογές μας και να πούμε αυτά που θέλουμε να πούμε. Αυτό ισχύει για σήμερα. Τώρα, αν τοποθετηθούμε χρονικά στο 1954, αυτό για τη γυναίκα δεν υπήρχε ούτε στο ελάχιστο. Συναντάμε μια γυναίκα, τη Στέλλα η οποία παλεύει για να κάνει ελεύθερα τις επιλογές της, έρχεται αντιμέτωπη με ολόκληρη την κοινωνία προκειμένου να κάνει αυτό που θέλει: να χορεύει και να τραγουδάει. Πρόκειται για μια femme libre και μας θυμίζει πως για καταφέρουμε κάτι στη ζωή, θα πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό. Πόσο μάλλον σε εκείνη την τόση δύσκολη, μεταπολεμική περίοδο.»

panos-natsis-5panos-natsis-6«Θεωρώ πως το μυστικό της επιτυχίας για μια θεατρική ομάδα είναι να είναι – πρώτα απ’ όλα – ομάδα. Η ιδανική ομάδα σκέφτεται με το “εμείς”. Δηλαδή: είμαστε μαζί από το πρωί έως το βράδυ, κάνουμε όλα τα πράγματα μαζί, τα σκηνικά, τα κοστούμια, τρώμε μαζί. Επειδή όμως αυτό είναι κάτι αρκετά δύσκολο, θα πρέπει η ομάδα να σκέφτεται και να πράττει συλλογικά. Να μην υπάρχει εγωισμός. Το θέατρο είναι μια δραστηριότητα ομαδική και όχι ατομική και αυτό είναι κάτι που πρέπει όλοι οι συντελεστές να αντιληφθούν. Από τον ηθοποιό μέχρι το σκηνοθέτη.»

«Για μένα το θέατρο είναι μια συγκεντρωτική μορφή τέχνης. Συνδυάζοντας όλες τις άλλες μορφές τέχνης, κάνει μια τελετουργία, την οποία και θέλει να επικοινωνήσει στο κοινό. Μέσα από αυτήν την επικοινωνία – κοινού και ηθοποιών – γεννιέται κάτι. Ένα ερώτημα μάλλον. Ή αναλύονται περαιτέρω ερωτηματικά που όλοι έχουν στο μυαλό τους. Όχι τόσο απαντήσεις, δεν πιστεύω πως μέσα από το θέατρο δίνονται απαντήσεις. Οι καλλιτέχνες μέσα από το θέατρο οφείλουν να δώσουν στην κοινωνία μιαν άλλη οπτική.»

«Το θέατρο επηρεάζεται από την κοινωνικοοικονομική κρίση πρακτικά. Ήδη έχουν μειωθεί σημαντικά οι τιμές των εισιτηρίων. Επίσης, στις περισσότερες σκηνές είναι λιγότερα τα μέσα που χρησιμοποιούνται, ως επακόλουθο της μείωσης των budget γενικά. Στο ρεπερτόριο ίσως παρατηρώ μια τάση προς πιο κωμικές παραστάσεις, ίσως και πιο «ανάλαφρες», προκειμένου να είναι και πιο εύπεπτα τα ζητήματα που θίγονται.»

panos-natsis-4«Θα ήθελα να δοκιμάσω να φύγω στο εξωτερικό, το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Άλλωστε με γοητεύουν πολύ τα ταξίδια και οι άνθρωποι διαφορετικής κουλτούρας. Δεν νομίζω πως είναι τόσο δύσκολο εν τέλει. Όσον αφορά το επάγγελμα του ηθοποιού, υπάρχει μια πρακτική δυσκολία σχετικά με τη γλώσσα. Η δουλειά μας είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτήν και δεν αρκεί απλά ένα πτυχίο για να πεις πως είσαι σε ένα καλό επίπεδο, ώστε να μπορείς να παίξεις το ίδιο καλά στα Αγγλικά, στα Ρώσικα και ούτω καθεξής. Είναι απαραίτητο να υπάρχει ο τρόπος σκέψης στη γλώσσα.»

«Είναι μια πάρα πολύ δύσκολη εποχή για όλων των ειδών τους καλλιτέχνες. Το βλέπω και από φίλους μου στον εικαστικό τομέα αλλά και στο τραγούδι. Όλοι κάνουμε και δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα για να τα καταφέρουμε. Χρειάζεται υπομονή και ως γνωστόν, οι δυσκολίες είναι εκείνες που μας κάνουν καλύτερους. Πόσο μάλλον εμάς, τους καλλιτέχνες.»

Φένια Ζάννη

  1. […] Πάνος Νάτσης (Λεωνίδας) Γιάννης Παπαδόπουλος (Άρης) Δάφνη Ιωακειμίδου-Πατακιά (Δάφνη) Γιάννης Τσορτέκης (Πατέρας) Ελισάβετ Μουτάφη (Μητέρα) […]

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE