Mary and The Attack of The Genders

Βάλε να παίζει το Unforgettable του Nat King Cole, ανακάτεψε το γουίσκι σου με το δάχτυλο και διάβασε αυτό το ποστ με ανοιχτό, προοδευτικό μυαλό. Αν πάλι δεν σου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι, μας κάνει και «ο Αχιλλέας από το Κάιρο» του Κώστα Τουρνά. *wink wink

Κάθε εφημερίδα, περιοδικό, social media κι όλοι οι κύκλοι συζητήσεων, ασχολούνται τον τελευταίο καιρό με το θέμα των φύλων και την επιλογή του καθενός να ζήσει τη ζωή του. Για την ακρίβεια πάντα ήθελαν να ασχοληθούν, γιατί το κουτσομπολιό είναι αφροδισιακό. Απλά τώρα βρήκαν και το «θάρρος» να ρωτούν ανοιχτά όποιον βρουν. Ξαφνικά, πολιτικοί, λαϊκοί αοιδοί, πρωινάδικα, παπαδαριά, η θειά μου η Μουρσούδα, ασκούν κριτική σε κάτι το οποίο είναι αυτονόητο: τη διαφορετικότητα.

Ωρε παιδιά και τι σας νοιάζει εσάς; Σας έφαγε κάποιος από αυτούς τους «αλλόκοτους» την τελευταία μπουκιά από το πιάτο, aka τη δύναμη σας;

Αναμφισβήτητα αυτή είναι μια συζήτηση, που αν γίνει ουσιαστικά και όχι επιφανειακά, είναι μεγάλη πηγή γνώσης, μπορεί να λύσει απορίες και να βοηθήσει άτομα που νιώθουν «εγκλωβισμένα», να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Το οποίο θα ήταν τόσο υπέροχο, σα να φασώνεσαι με μονόκερο!

Η κοινωνία προσπαθεί καθημερινά να μας κάνει να νιώσουμε αποδεκτοί αλλά μόνο αν προσδιορίσουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με το ανδρικό ή γυναικείο φύλο. Τα συναισθήματα μας, οι ικανότητες μας, η εξωτερική μας εμφάνιση και το σώμα μας, πρέπει να είναι σχεδιασμένα ώστε να νιώθουν οι άλλοι άνετα, άσχετα με το πώς νιώθουμε εμείς.

Είναι θέμα κοινής λογικής ή αλλιώς common sense – γι’ αυτούς από τα χωριά – να αποδεχόμαστε τους ανθρώπους χωρίς αναστολές και ρατσιστικά συναισθήματα. Προτιμάτε έναν στρέιτ αλκοολικό πατέρα που ασελγεί πάνω στα παιδιά του, από ένα γκέι ζευγάρι που υιοθετεί μια ψυχούλα και της δίνει την ευκαιρία να ζήσει με αξιοπρέπεια; Σας ενοχλούν τόσο πολύ δυο ερωτευμένες γυναίκες που έχουν αποφασίσει να γεράσουν μαζί και ζητούν από τη χώρα να πει ναι στο σύμφωνο συμβίωσης; Ή μήπως ένα μικρό διεμφυλικό παιδί πρέπει να το κλειδώσουμε στο μπουντρούμι για να μην το δει η γειτονιά, παρά να του δώσουμε την επιλογή να αποφασίσει τι θέλει να είναι μεγαλώνοντας; Τι λέει η Βίβλος για όλα αυτα; Ακόμα και η Kim Kardashian και ο υπέροχος δείκτης νοημοσύνης της, αποδέχονται τον άνθρωπο, όχι το που αφήνει το βρακί του.

Σπίτι και σχολείο μας κατηγοριοποίησαν στο τι είμαστε, ποιοι είμαστε, πως πρέπει να γίνουμε μεγαλώντας, κάποιες φορές με συναισθηματική βία. Φυσικά μη γνωρίζοντας ούτε καν το σώμα μας, κάναμε βουτιά στα στερεότυπα.
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια, η οποία ποτέ δεν μου «έβαλε λόγια» για το τι είναι φυσιολογικό ερωτικά και τι όχι, το μόνο που ενδιέφερε τους γονείς μου ήταν και είναι να χαμογελάω. Μπορώ να κάνω παρέα με όλο τον κόσμο, αυτό είναι κάτι που παινεύομαι, απλά γιατί τους αποδέχομαι.

Αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχει τέτοιος θυμός και δυστυχώς φτάσαμε το 2015 να απορρίπτουμε στην ουσία το ίδιο το ανθρώπινο γένος. Δεν θα ήταν απλά υπέροχο να ξεχάσουμε αυτά που μας έμαθαν στο σχολείο για το τι είναι αγοράκι και τι κοριτσάκι και να αφεθούμε σε ένα παρόν χωρίς ρατσισμούς αλλά γεμάτο αληθινή έκφραση συναισθημάτων; Ομοφυλόφιλα, αμφισεξουαλικά και τρανσεξουαλικά άτομα, είναι μέρος όλων μας και όπως εμείς οι «νορμάλ» θέλουμε να νιώθουμε ασφάλεια και ηρεμία, έτσι πρέπει κι αυτοί οι φανταστικοί άνθρωποι.

Θα ήταν μια κοινωνία χωρίς φύλα ουτοπική; Θα βοηθούσε στην εξάλειψη κοινωνικών προβλημάτων, όπως το bullying; Θα δημιουργούσε άλλου είδους τροχοπέδη στην καθημερινότητα μας; Δεν ξέρω.

Ξέρω όμως ότι πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους ελεύθερους, αλλιώς πως θα μας εκπλήξουν;

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE