Mary and The Ageless Twenty-Two

Αγαπημένη μου 22αχρονη φίλη. Αγαπημένο μου κορίτσι με τα βαριεστημένα μάτια και τα βαμμένα σκούρα χείλη. Αγαπημένη μου συναισθηματική τσιχλόφουσκα που σκας με το παραμικρό. Γιατί όχι; Είσαι 22 χρονών.

Με έχω πιάσει πολλές φορές να σου λέω «Δεν είσαι καν αρκετά μεγάλη για να ξέρεις πόσο δύσκολη είναι η ζωή» και πάντα με κοιτάς με αυτά τα μεγάλα υγρά μάτια, γεμάτη νεανική απόγνωση και μου απαντάς «Είμαι εξουθενωμένη». Χαμογελώ, όσο μασουλάς το τσιγάρο σου και σκέφτομαι πως τίποτα δεν έχει σημασία σε αυτή την ηλικία αλλά ταυτόχρονα έχουν όλα.

Έχεις ακόμη μια ευκαιρία να αλλάξεις καριέρα, να βάλεις χρήματα στην άκρη και να ταξιδέψεις όσο σε παίρνει κάνοντας couch surfing. Να ξεπεράσεις ένα ανελέητο χανγκόβερ, να τρυπήσεις τα αυτιά σου με διαβήτη αλλά και να χαμηλώσεις τα στάνταρντς σου, αφού υπάρχει χρόνος για ανώριμα ειδύλλια και ράμματα αγάπης. Εσένα, το μόνο που σε απασχολεί είναι πώς θα χωρέσεις σε αυτή την κοινωνία, πώς θα χωρέσεις στον εαυτό σου.

Πράσινο, μπλε, πορτοκαλί και μαύρο. Παράλογη, παθιασμένη, καταθλιπτική και ενθουσιασμένη. Όπως τα δαχτυλίδια που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη διάθεση.

Η ηλικία της υπερβολής. Δεν σου αρέσει το λίγο, το θες όλο. Ναι, είναι αυτή η περίοδος της ζωής σου που θα έχεις περισσότερη ελευθερία απ’ όση φανταζόσουν ποτέ. Ελευθερία να βουτάς στην απόγνωση όποτε σου καπνίσει και να σηκώνεσαι για να χορέψεις μέχρι να πρηστούν οι αστράγαλοι σου. Μη σε νοιάζει. Σε φροντίζουν άλλοι, πάρε το χρόνο σου. Τα 22 είναι αγχολυτικά.

Δεν πειράζει που δεν ξέρεις τι θα κάνεις με τα επαγγελματικά σου, δεν πειράζει που το πορτοφόλι σου το «τρώει» το αλκοόλ, δεν πειράζει που ανησυχείς για ασήμαντα πραγματούδια, δεν πειράζει που πνίγεσαι, επειδή δεν ξέρεις πώς να είσαι μόνη σου, δεν πειράζει που ο έρωτας είναι το μόνο κίνητρο για να σηκωθείς από το κρεβάτι. Πραγματικά δεν πειράζει. Ο τσαμπουκάς δεν σου λείπει, θα έρθει η μέρα που θα τα μάθεις όλα. Τώρα περπατάς ακόμα στα υπέροχα 22.

Ο έρωτας έρχεται πάντα με πυροτεχνήματα, αλλιώς δεν τον καταλαβαίνεις. Θες να είναι έντονος. Έχεις δίκιο. Σε θυμάμαι να μου λες στο τηλέφωνο «Τι νόημα έχει ρε Μαίρη αν δεν τα έχεις όλα; Δεν μπορώ τα μέτρια πράγματα».

Λιώνεις για ρομάντζο, ξεχειλισμένες καρδιές, παρορμητικές εκφράσεις αγάπης, συζητήσεις μέχρι τα χαράματα και μωβ δάκρυα με τίτλο «Σκατά. Αφού τον νοιάζομαι γιατί δεν είμαστε μαζι; Ρε δεν καταλαβαίνω». Δεν έχεις καμία υπομονή για τίποτα. Μερικές φορές δεν ξέρω αν η ανυπομονησία σου για ζωή με ενοχλεί ή είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που πέταξα μαζί με τα φοιτητικά μου χρόνια και τώρα μου λείπει.

Ξέρεις, αγαπημένο μου πλασματάκι, μια μέρα απλά θα σε χτυπήσει η σοφία και η ωριμότητα στο κεφάλι, όπως εκείνη τη μέρα που ήθελες να τρέξεις κι έπεσες πάνω στην κολώνα και φώναζες «Μαίρη έβγαλα καρούμπαλο». Η αγάπη δεν θα είναι ανεμορδαμένη – μόνο έτσι μπορείς να την αντιληφθείς τώρα- αλλά εξελίξιμη και παράξενα όμορφη. Θα προχωράει μπροστά ακόμα και τις φορές που θα σου φαίνεται μονότονη, σαν Κυριακή στον καναπέ με σειρές και γαριδάκια.

Το να είσαι ο εαυτός σου ίσως είναι το μόνο πράγμα που μπορείς να είσαι και που πρέπει να είσαι. Μόνο έτσι μεγαλώνεις.

Εγώ θα θυμάμαι πάντα τα μηνύματα σου «θέλω να τσατάρουμε». Εγώ θα θυμάμαι πάντα τον αέρα σου. Εγώ θα γελάω πάντα από μέσα μου με τα ανύπαρκτα αλλά τόσο υπαρκτά σου προβλήματα. Εσύ, κάνε μου τη χάρη να θυμάσαι τα 22 σου χρόνια.

Δική σου,

Μαίρη

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE