Quantcast

Έφη Γούση: To Dogville είναι μια μεγάλη πρόκληση

Συνέντευξη • Κωνσταντίνος Δανός  
Φωτογράφιση • Τάσος Λιόλιος

Λίγες μέρες πριν την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα του Dogville στο θέατρο Ακροπόλ, η σκηνοθέτις της παράστασης, Έφη Γούση, κάνει μια εισαγωγή για το τι πρόκειται να δούμε.

4«Ο Τρίερ είναι σκηνοθέτης που έχει τρομερή αλαζονεία και κυνισμό. Είναι ένας σκηνοθέτης που μας αποδεικνύει μέσα από τις ταινίες του ότι φθείρεται η πίστη του στους ανθρώπους και στις ανθρώπινες σχέσεις. Κάθε φορά που ασχολούμαι με κάποιο συγγραφέα και σκηνοθετώ έργο του, υπάρχει ένα σημείο αναφοράς. Πριν αναλάβω το “Dogville” ήθελα να κάνω το “Festen”, ενώ αγαπημένος μου κινηματογραφιστής είναι ο Haneke. Όταν ανέλαβα λοιπόν να κάνω το “Dogville”, διάβασα μια συνέντευξη του Τρίερ που έλεγε ότι θεωρεί το “Festen” μια καλή ταινία και τον Haneke καλό κινηματογραφιστή και όταν ξεκίνησε να σκηνοθετεί στον κινηματογράφο, σταμάτησε να βλέπει κινηματογράφο, πράγμα που ισχύει και στην δική μου περίπτωση. Όταν ξεκίνησα να σκηνοθετώ στο θέατρο σταμάτησα να βλέπω και θέατρο. Απομακρύνθηκα.»

 

Αυτό το Dogville θα έχει κοινό σημείο αναφοράς την ιστορία με το έργο και την απληστία. Όλα τα υπόλοιπα είναι εντελώς διαφορετικά.

 

«Θα δείτε μια άλλη σκηνογραφία. Όλο στηρίζεται στην αναπαράσταση και την εικόνα. Το Dogville για μένα είναι ένα κουτί που εφευρέθηκε για να ολοκληρωθεί μια κουβέντα ανάμεσα σε έναν πατέρα και μια κόρη.»

«Μου αρέσουν τα δύσκολα και μου αρέσει να παίρνω ρίσκο για οτιδήποτε. Έτσι και το Dogville, για μένα είναι μια πρόκληση. Θα τη χαρακτήριζα μια τίμια δουλειά. Δεν πάω να προσποιηθώ κάτι που δεν μπορώ να κάνω. Έχω δουλέψει γι’ αυτό και νιώθω σίγουρη γι’ αυτό που θα παρουσιάσω. Σίγουρα όσο περνάει ο καιρός μια παράσταση βελτιώνεται, αλλιώς ξεκινάει και αλλιώς θα είναι σε 2-3 μήνες. Η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά που κάνω είναι αυτή, καθώς έχω μια παραγωγή που με στηρίζει σε ένα πολύ μεγάλο θέατρο. Δεν μπορώ να συγκριθώ με μια πολύ εμπορική παράσταση αλλά είναι μια δουλειά που απευθύνεται σε ευρύ κοινό. Είναι μεν φτιαγμένη από έναν άνθρωπο νέο και απευθύνεται σε νέο κοινό, αλλά πιστεύω πως μπορεί να την παρακολουθήσει κι ένας άνθρωπος που είναι απλά σινεφίλ και ξέρει τον Τρίερ και το “Dogville”, αλλά και ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτά.»

5117«Δεν επενδύω στο λόγο και στη φόρμα του σώματος. Επενδύω περισσότερο στην εικόνα. Άρχισα να ασχολούμαι με τη φωτογραφία, να βλέπω μόδα, να βλέπω εικαστικούς και να κάνω μια σύνθεση πραγμάτων στη δουλειά μου. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που κάνουν κάτι συγκεκριμένο π.χ. ο Τερζόπουλος και ο Μαρμαρινός. Έχουν ταυτότητα συγκεκριμένη. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Δεν επενδύω τόσο στον λόγο και στην φόρμα του σώματος. Επενδύω περισσότερο στην εικόνα. Σίγουρα, επειδή κάνω θέατρο, δουλεύω και τον λόγο αλλά μ’ αρέσει να δημιουργώ μια σύνθεση πραγμάτων.»

«Είμαι ο χειρότερος θεατής που μπορεί να υπάρξει. Βαριέμαι πολύ εύκολα. Οπότε σκηνοθετώ με βάση τη δική μου αλαζονεία και προσπαθώ να κάνω την παράσταση να μη είναι βαρετή. Εκεί που πας να χάσεις το ενδιαφέρον, να το ξαναβρίσκεις.»

 

Αυτό που με γοητεύει στον Τρίερ είναι το γεγονός πως έχει ταυτότητα. Εκθέτει ανοιχτά αυτό που βλέπει, δεν το καλύπτει.

 

«Φτάνει τις ηρωίδες του σε τέλμα. Το Dogville έχει μια ηρωίδα που δεν είναι εξιδανικευμένη, δεν είναι η Ιφιγένεια που θυσιάστηκε. Τη βάζει στη διαδικασία να απαντήσει στο τέλος. Δε συμφωνώ βέβαια με τον τρόπο που απαντάει, δηλαδή με τη βία. Ωστόσο μ’ αρέσει που της δίνει φωνή.»

«Πρωταγωνιστούν ο Δημήτρης Πασσάς και η Γιούλικα Σκαφιδά, που είμαι πολύ χαρούμενη που συνεργαζόμαστε σ’ αυτή την δουλειά. Έχει τρομερό ήθος και εξαιρετικό ταλέντο. Την ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και για τη στήριξη. Παίζουν ο Ευθύμης Ζησάκης στο ρόλο του αφηγητή, η Πηνελόπη Τσιλίκα, ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης, ο Γιώργος Νούσης και η Ρομάνα Λόμπατς. Στη μουσική είναι η Nalyssa Green, μετάφραση ο Αντώνης Γαλαίος, κοστούμια η Δάφνη Ηλιάκη, σκηνικά η Ήρα Σπαγαδώρου, φωτισμοί η Ελίζα Αλεξανδροπούλου και στις φωτογραφίες και τα βίντεο εγώ. Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της παράστασης αυτής είναι ο Βαγγέλης Τελώνης, που κάνει τις χορογραφίες κι είναι και βοηθός μου.»

13«Αρνητικές κριτικές μέχρι στιγμής δεν έχω ακούσει για τις προηγούμενες δουλειές μου ή ίσως δεν έχουν φτάσει στα αυτιά μου μέχρι στιγμής. Νιώθω μια υποστήριξη. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλο τον κόσμο φυσικά και οι επιλογές μας δεν μπορούν να αρέσουν σε όλους. Δεν μας εξελίσσει η κακεντρέχεια, μας προχωράει…. η κριτική με αιτιολογία.»

«Φέτος έκανα μια πολύ συνειδητή επιλογή. Επέλεξα να αναλάβω σκηνοθετικά μόνο το Dogville. Ήθελα να κάνω focus σε μια δουλειά, παρόλο που είχα διάφορες προτάσεις παράλληλα. Αφοσιώθηκα λοιπόν σ’ αυτή την παράσταση και έδωσα το 100% μου. Την περίοδο με το δημοψήφισμα προέκυψε η πρόταση για το Dogville. Μια περίοδο που ετοιμαζόμουν να φύγω μόνιμα στο Βερολίνο. Είχα χάσει τα πάντα εκείνη την περίοδο, γιατί είχαν ακυρωθεί όλες μου οι δουλειές.»

«Επιτυχία μιας παράστασης για μένα, δεν είναι να αρέσει σε όλους όσους θα την δουν. Δεν είναι αυτός ο στόχος. Στόχος είναι ότι, φεύγοντας, θα αφιερώσεις 20 λεπτά στην παράσταση, θα διαφωνήσεις και θα συμφωνήσεις. Εκεί είναι η επιτυχία. Ένας ηθοποιός όταν είναι πάνω στη σκηνή πρέπει να δείχνει την αλήθεια του. Στο θέατρο δεν πρέπει να κρυβόμαστε. Κρυβόμαστε καθημερινά στη ζωή, το θέατρο όμως σημαίνει ελευθερία.»

Θέατρο Ακροπόλ, Ιπποκράτους 9-11, Αθήνα
Πρεμιέρα: Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015, 00.00 (μεταμεσονύκτια)
Παραστάσεις: Παρασκευή & Σάββατο 00.00 (μεταμεσονύκτιες)
Δευτέρα & Τρίτη 21.30