Mary and The Art Of Letting Go

Φίλες φίλοι, εγώ θα σας τα πω. Είμαι μανούλα στο letting go. Μου τα ‘μαθε από μικρή η μητέρα μου, που της το έμαθε ο Βούδας. Θυμάμαι να μου λέει «Μη δίνεσαι εύκολα και μην κολλάς σε καταστάσεις. Να ξέρεις πότε να φεύγεις».

Φυσικά και δεν την άκουσα, έπεσα με τη μούρη σε πολλές αδιέξοδες καταστάσεις, οι οποίες με οδήγησαν στο σήμερα. Ναι, στο σήμερα που μπορώ να λέω με θάρρος «Αυτό που προσφέρεις, δεν μου κάνει». Μια πρόταση η οποία βρίσκει εφαρμογή σε όλα τα είδη σχέσεων, επαγγελματικές, φιλικές, ερωτικές, random. Στο σήμερα που μπορώ να αναγνωρίσω τι μου είναι αχρείαστο, χωρίς να φοβάμαι μη μείνω μόνη. Στο σήμερα που ξέρω πότε χρειάζεται να αφήσω κάτι κι ας είναι ιδιαίτερα ελκυστικό. Όλα τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι φεύγω χωρίς να διεκδικήσω. Σημαίνουν ότι επειδή ακριβώς ξέρω τι θέλω, αναγνωρίζω τη δυναμική της κάθε φάσης, διεκδικώ κι αν δεν μπορώ να το έχω, όπως μου αξίζει, τότε έχω τη δύναμη να αποχωρίσω από τη συνομιλία.

Η ανθρώπινη φύση λατρεύει να «δένεται» με πράγματα και ανθρώπους. Φτιάχνει τα σχοινιά με τα ίδια της χέρια, χρησιμοποιεί όλες τις δυνάμεις για να είναι γερά, εξιδανικεύει και στο τέλος είναι αφόρητα δύσκολο να τα κόψει. Η εξάρτηση μπορεί να είναι γλυκιά σαν καραμελωμένο μήλο αλλά πονάει, όπως όταν χτυπάμε το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού μας στη γωνία του τοίχου.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να φύγεις; Γιατί δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από μια κακιά συνήθεια, μια δουλειά που σε καταπίνει ή από ένα ακατάλληλο/η πρώην; Η αλήθεια είναι πως όλοι υποφέρουμε από ένα συναίσθημα κενότητας μέσα μας και «τρώμε» πολύ χρόνο προσπαθώντας να το μπαζώσουμε. Μερικές φορές νιώθουμε αβοήθητοι και στον αγώνα κατάκτησης μιας ευτυχισμένης στιγμής, είμαστε ικανοί να ξεπουλήσουμε πολλά. Ακόμα κι εκείνο το σκρίνιο που σήμαινε πολλά για εμάς. Όπου σκρίνιο ο εαυτός μας.

Τα τραύματα του παρελθόντος κι οι αδικίες που έχει βιώσει ο καθένας, είναι αυτά που μας κρατούν πίσω. Κανείς δεν πήγε μπροστά κοιτώντας πίσω, αυτό είναι το μόνο σίγουρο και ίσως το καλύτερο κλισέ της πλάσης ολάκερης. Μπορεί να μην ξεπεράσεις τελείως μια οδυνηρή κατάσταση αλλά να την «φτιάξεις» με τέτοιο τρόπο μέσα σου, που να μην πονάει πια. Μπορεί να μην ξεχάσεις ποτέ αλλά οι σκέψεις θα σταματήσουν να σου τρυπάνε το μυαλό. Δε χρειάζεται να προσποιείσαι ότι νιώθεις υπέροχα αλλά να πιστεύεις ότι θα επανέλθεις. Το κλειδί δεν είναι να ξεπεράσεις το παρελθόν αλλά να περάσεις από πάνω του. Αυτός είναι κι ο μόνος τρόπος να δημιουργήσεις μια «ασπίδα» σε ό,τι έρθει στο τώρα. Σας το υπόσχομαι πως δε θα συμβεί τίποτα τρομακτικό αν αφήσετε το παρελθόν, αν αφήσετε την όποια σχέση δεν σας εκφράζει στο τώρα και μάλιστα στο μέλλον θα μάθετε να δίνετε σημασία στις καμπάνες που χτυπούν κάθε φορά που κάτι νέο ξεκινά στη ζωή σας.

Η στιγμή που αφήνεις τα πράγματα να κυλήσουν με το ρυθμό τους, αποκαθιστά την ικανότητά σου να βλέπεις καθαρά. Γίνεσαι δημιουργικός και βρίσκεις λύσεις που δεν ήξερες ότι υπήρχαν. Αν αλλάξεις την γωνία που κοιτάς αλλάζει και η προοπτική σου. Όσο περισσότερο πιστεύεις πως όλα θα εξελιχθούν με τον καλύτερο τρόπο, τότε η πίστη στον εαυτό σου θα δυναμώσει και θα σταματήσεις να κρέμεσαι σαν τσαμπί σταφύλι πάνω σε ανώφελα συναισθήματα.

Όπως λέει και ο κολλητός μου, ο Νικόλας «οι πιο σημαντικοί άνθρωποι, όχι οι ψωνάρες και οι σταρζ, τα έχουν καλά με τον εαυτό τους. Είμαστε κοντά στον δρόμο που χάραξε η Jennifer Lawrence».

Mic Drop

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE