Mary and the Wake up Skype call

Ελλάδα.

Με τα Ναι, με τα Όχι της, με τα ωραία της και τους ναούς της, με τις ποτάρες της αλλά και την υπέρμετρη κατάθλιψη της. Τόσο όμορφη, τόσο αντιφατική, τόσο πίσω. Μια χώρα που το κουλνες θα έπρεπε να ξεχειλίζει από τα πεζοδρόμια αλλά αυτή επιμένει να είναι γκρινιάρα και μαζόχα. Βέβαια το τελευταίο δεν ξέρω αν συμβαίνει, επειδή δεν έχουμε πεζοδρόμια. Χωρατό.

Λονδίνο καλεί Αθήνα μέσω skype και μια οικεία φωνή μου λέει «Ρε μαλάκα δεν καταλαβαίνω, τι κάνεις ακόμα εκεί; Σου στέλνω λινκ με αγγελία από δισκογραφική, κομμένη και ραμμένη πάνω σου λόγω παλαιότερης προϋπηρεσίας». Σιωπή πέντε δευτερολέπτων και μετά ένα εμετός άπειρων δικαιολογιών με κοινό παρονομαστή την –χωρίς λόγο– ανεπάρκεια. Καταλάβατε…άρχισα να λέω όλα αυτά τα διασκεδαστικά «είναι πολύ ακριβή η ζωή εκεί» ή «πρέπει να μαζέψω ένα budget για να φύγω» και φυσικά το φανταστικό «δεν έχω καλή προφορά στα αγγλικά». Όταν κλείσαμε, αναρρωτήθηκα αν τελικά είναι καλύτερα να είσαι φτωχός στην Ελλάδα ή φτωχός στο εξωτερικό. Θα είμαστε ποτέ κάτι παραπάνω; Kάτι από αυτά που βάλαμε ως στόχο; Kάτι μεγαλύτερο από το τώρα μας; Ή μήπως η βασανιστική αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει; Πιστέψτε με δεν είμαι από αυτούς που τα παρατούν εύκολα αλλά από το καλοκαίρι και μετά το φλερτ με την ξενιτιά έχει γίνει ιδιαίτερα στενό.

Θεωρώ ότι είμαι από τους πολύ τυχερούς ανθρώπους. Ήξερα από μικρό παιδί «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω» και όταν μεγάλωσα το πέτυχα. Αυτό με ζει πολλά χρόνια τώρα ή μάλλον… προσπαθεί να με ζει, αφού δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να κάνεις ραδιόφωνο στην Ελλάδα του 2015. Παραπάνω αναφέρω τη λέξη «φτωχός» και λογικά κάποιος μπορεί να σκεφτεί «άσε μας κούκλα μου, πάλι καλά που έχεις δουλειά». Και ναι θα έχει δίκιο. Αυτό δεν είναι ένα αχάριστο ποστ αλλά μια ερώτηση. Θα αγγίξουμε ποτέ τις δυνατότητές μας στην Ελλάδα; Ή ήρθε η ώρα να τα μαζεύουμε;

Φίλοι, γνωστοί, επαφές στα σόσιαλ μίντια, μπλεγμένοι σε έναν λαβύρινθο ανεργίας και απαισιοδοξίας, χωρίς την παραμικρή ιδέα για το πού διάολο είναι αυτή η άκρη του νήματος. Υπέροχοι, ταλαντούχοι, δημιουργικοί, ορεξάτοι, μοναδικοί, καμία σχέση με το σύγχρονο αριβίστα… Νέα μυαλά που αντί να αποθεώνονται, βυθίζονται στο βούρκο των καταστάσεων.

Πως ένας νέος άνθρωπος σήμερα θα μπορέσει να εξαργυρώσει το δικαίωμά του στην ιδιωτικότητα, αφού τα χρήματα που δίνουν οι εταιρείες για 12άωρο, φτάνουν το πολύ τα 500 ευρώ; Αυτό δεν μας κάνει ούτε σπίτι με συγκάτοικο και έξοδα, αν θέλουμε να βγει και ο μήνας αξιοπρεπώς. Πώς να διεκδικήσεις, με τι όπλα, όταν παντού ακούς το «δυστυχώς παντού έτσι είναι, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω με τα χρήματα». Πόσο να το παίξεις ότι δεν τρέχει τίποτα από φόβο να χάσεις τη δουλειά σου, αν διεκδικήσεις αυτό που πιστεύεις ότι σου αξίζει; Το θέμα μας δεν είναι ούτε τα λούσα ούτε τα πολλά. Ζητάμε κάτι νορμάλ.

Τώρα θα μου πεις πως και το να ζεις στο εξωτερικό, δεν είναι και κομματάκι εύκολο. Όποιος το έχει δοκιμάσει και έχει γυρίσει ναι μεν θα σου πει για δυσκολίες, πολλές ώρες δουλειάς, προσπάθεια, υπομονή αλλά όλοι θα συμφωνήσουν πως υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες. Στις ξένες χώρες ανεβαίνουν οι καλοί, στην Ελλάδα οι ανίκανοι. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις απλά εδώ μας διοικεί ένας περίεργα συμπαντικά νόμος, που τοποθετεί στις μεγάλες θέσεις τους άσχετους και τους αγνώμονες.

Δεν είμαι σε φάση να αρχίσω να βρίζω το πολιτικό σύστημα και να κάνω αναλύσεις, ό,τι έγινε έγινε στη χώρα αυτή. Από εδώ και πέρα; Ανάπτυξη; Με τούτα και με ‘κείνα, ξεχάσαμε και να ρισκάρουμε. Πώς να υπάρξει άνοδος χωρίς ρίσκο;

Προσωπικά κουράστηκα με το «Δελφινάριο» και είναι πολλές οι φορές που θέλω να τσιρίξω, όχι τόσο από νεύρα αλλά για να διώξω από μέσα μου το «τελείωσα με το εδώ».

Εσείς το νιώθετε;

Μαίρη Ρετσίνα

  1. Author Image
    Juliet

    9 November

    Ναι, εχμ, βεβαια ειναι λιγο τραγικη ειρωνεια το να τα γραφεις αυτα σε ενα online περιοδικο που (οπως και τα υπολοιπα περιοδικα του ειδους του) πληρωνει τους αρθρογραφους του απο λιγο εως καθολου

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE