Η Μαίρη και Άσπρο Πάτ-ο

Άκου τώρα τι έπαθα.

Έχω κλείσει όλα τα φώτα. Το μόνο που αχνοφαίνεται είναι ένα μικρό μπλε φωτάκι σαν τελεία. Βέβαια και εγώ θα ήθελα να πιστεύω ότι δίπλα μου κοιμάται ο R2D2, καθότι έχουμε και νέο Star Wars σύντομα και επειδή με φτιάχνει η ιδέα ότι ζω σε έναν μακρινό γαλαξία, αλλά όχι είναι ο φορτιστής του υπολογιστή μου.

Μέσα στο σκοτάδι και ξεκάθαρα επειδή έχω κάνει πρόσκοπος, συντονίζω «τυφλό» βλέμμα στη γωνία της ντουλάπας. Και με πιάνουν τα κλάματα. Ναι, το ξέρω δεν το περίμενες με όλα αυτά τα καλοδουλεμένα αστεία που είπα παραπάνω αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Γιατί; Γιατί θυμήθηκα και συνειδητοποίησα ταυτόχρονα, ότι έχω να δώσω credit στον εαυτό μου από τότε που είχα κάτσει δύο ώρες ήσυχη στο σπίτι της θείας μου και με είχε επιβραβεύσει με εκατό δραχμές.

Τι εννοώ credit? Μπράβο, έπαινος, πίστη. Αυτό το χάιδεμα από το δικό σου χέρι προς τη δική σου πλάτη που δεν έχει καμία σχέση με το « πατ πατ» της λύπησης αλλά με το ΠΑΤ ΠΑΤ ΤΗΣ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ!

Το πρωί ξεκινάει μαχμουρλίδικο, μετά με το παραμικρό σκάνε τα πρώτα νεύρα, ύστερα θυμάσαι το υπόλοιπο του τραπεζικού σου λογαριασμού, στη συνέχεια αρχίζεις να σκέφτεσαι τι έκανες λάθος στη ζωή σου, κάποιο συναισθηματικό σύμπλεγμα θα πεταχτεί εν τω μεταξύ… Μη στα πολυλογώ, μέχρι το βράδυ είσαι ψυχολογικό κουρέλι. Σαν παστίτσιο που έχει μείνει πέντε μέρες έξω από το ψυγείο.

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση και με όλα τα νέα δεδομένα που φέρνει η κάθε μέρα, άντε να σκεφτείς θετικά, άντε να δεις τη ζωή με άλλο τρόπο, άντε να πείσεις τον εαυτό σου πως μια μέρα θα βιώσεις την πληρότητα. Για να αλλάξει η προοπτική που βλέπεις τα πάντα, θέλει πολλή δουλειά και δυστυχώς αυτό δεν μας το έμαθε κανείς. Κανένα εγχειρίδιο, προβληματικοί από τον κατασκευαστή.

Κι όμως. Αν μπορέσετε, λίγο πριν κοιμηθείτε, να θυμηθείτε όλα αυτά για τα οποία είστε περήφανοι, ακόμα και τα πιο μικρά, τότε σας υπόσχομαι ότι αυτός ο ύπνος θα είναι πολύ όμορφος. Όλα αυτά τα ασήμαντα πραγματούδια, που κανείς δεν δίνει σημασία, είναι η εξέλιξή σας.

Το μεγαλύτερο μας λάθος είναι η αυτοτιμωρία. Με μαεστρία βάζουμε τον εαυτό μας στη γωνία και κοπανάμε. Χομπίστες.

Στο μυαλό μας -και σε αυτό φταίνε στις περισσότερες περιπτώσεις οι γονείς- δεν κάνουμε τίποτα σωστό. Ακόμα και την έκφραση συναισθήματος, που είναι απαραίτητη για την ευδαιμονία μας, εμείς συχνά την αποποιούμαστε. Τα πάμε πολύ καλά με ενοχές, απόρριψη, κατωτερότητα και άλλα τέτοια γουστόζικα αλλά όχι και τόσο καλά με το γνωστό και πολυπαιγμένο «αξίζεις το καλύτερο».

Την επόμενη φορά λοιπόν, χαμογελάστε και πείτε ένα μπράβο στο μέσα σας που πήγατε καλά στη δουλειά, που καταφέρατε να πιάσετε έναν μικρό στόχο, όπως να τελειώσετε ένα βιβλίο. Που τρέξατε τρία χιλιόμετρα, που προσφέρατε στους φίλους σας ένα ωραίο δείπνο, που κάνατε αποταμίευση, που συγχωρήσατε έναν άνθρωπο που παλιά σας είχε πληγώσει, που μοιραστήκατε ένα αληθινό συναίσθημα και ας σας απέρριψε ο παραλήπτης, που κάθε μέρα κάνετε μια τιτάνια προσπάθεια να είστε ο εαυτός σας.

Ρε σεις, τα έχετε πάει υπερβολικά πολύ καλά, γιατί τόση βαβούρα; Από μοναξιά; Δεν σας έχω πει ότι η πραγματική διασκέδαση γεννιέται ανάμεσα σε εσάς και σε εσάς;

Ησυχάστε.

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE