Η Μαίρη, το δώμα και ο επόμενος ενοικιαστής

Οι άνθρωποι είναι σαν τα κτίρια. Κάποια κοσμούν τις πόλεις σαν στολίδια και σε κάποια λείπουν οι βασικές αρχές της αρχιτεκτονικής. Μοναδικά και ταυτόχρονα γεμάτα ατέλειες. Ακανόνιστα αισθητικά και μερικές φορές χωρίς καμία λογική. Σε αφήνουν να αναρωτιέσαι «μα καλά ποιος έδωσε έγκριση για να ανεγερθεί αυτή η πολυκατοικία;».

Όπως τα μεσιτικά γραφεία, έτσι και οι άνθρωποι υπόσχονται ωραία θέα, φως και θέση για πάρκινγκ αλλά όταν φτάνεις εκεί το μάτι σου πέφτει στην υγρασία του ταβανιού, τη σκοτεινιά και τη μούχλα στις γωνίες.

Υπάρχουν διαμερίσματα που σε κάνουν να νιώθεις υπερβολικά άνετα και οικεία, σα να ζούσες εκεί την προηγούμενη ζωή σου. Οι χώροι σε αγκαλιάζουν, σου φέρονται όμορφα και σου προσφέρουν ξεκούραστους ύπνους. Έτσι και οι άνθρωποι. Βέβαια οι τελευταίοι μέσα σε μια στιγμή μπορούν να σε πετάξουν έξω από το διαμέρισμα, ενώ φοράς ακόμα τις πιτζάμες σου.

Μερικές φορές, και αφού έχεις ψάξει άπειρο καιρό σε μικροσκοπικές αγγελίες, βρίσκεις το τέλειο σπίτι για να μείνεις. Ακόμα κι αν αυτό είναι ένα μικρό δώμα, εσύ ξέρεις πως είναι ολόδικη σου επιλογή. Όλα φαίνονται ενεργειακά σωστά. Σε βλέπεις να ζεις εκεί για πολύ καιρό. Όμως όταν πήγες να δεις αν σου κάνει, κανείς δεν σου είπε ότι ο ιδιοκτήτης το έχει υποσχεθεί στην κόρη του, η οποία ετοιμάζεται να βάλει το δαχτυλίδι και πως σύντομα θα βρεθείς να περνάς ώρες στο ίντερνετ ψάχνοντας για κάτι καινούργιο.

Τα κτίρια έχουν νευρώσεις, δημιουργούν ανασφάλεια και όταν σηκώνεις το κεφάλι σου για να δεις πόσο ψηλά είναι, τα νιώθεις να σε πλακώνουν. Υπάρχουν όμως και αυτά που στις κρυφές τους επιφάνειες και τους τοίχους τους φυτρώνουν μικρές όμορφες πρασινάδες ή γαλάζια λουλουδάκια. Μια ειλικρινής προσπάθεια για οξυγόνο. Αυτό που όλοι αναζητούμε.

Πολυκατοικίες η μια δίπλα στην άλλη, ο κάθε όροφος έχει από πέντε διαμερίσματα, μπαξέδες από δορυφορικά πιάτα στις ταράτσες, άπειρα καλώδια που κρύβουν τον ουρανό, αλόγιστη χρήση των μέσω κοινωνικής δικτύωσης και όλα αυτά για να έρθουμε πιο κοντά. Είμαστε περίεργοι όμως οι άνθρωποι, άλλα λέμε και άλλα σκεφτόμαστε. Θέλουμε να έρθουμε πιο κοντά αλλά δεν αντέχουμε τίποτα υγιές. Γυρνάμε στο «δράμα μας» και απολαμβάνουμε την τοξικότητά μας με κλειστά παντζούρια.

Ίσως αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά μας με τα κτίρια. Δεν επιλέγουν αυτά την ασχήμια ή την ομορφιά τους αλλά οι αρχιτέκτονες τους.

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE