Mary & Bill

Ξυπνάς σε ένα ξένο σπίτι. Ευτυχώς όχι με hangover. Δεν ξέρεις αν έχει ήλιο ή συννεφιά, μυρίζεις λίγο τον αέρα, μήπως καταλάβεις. Προσπαθείς να σφηνώσεις στο μυαλό σου όλες εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες, ακόμα και τη σκόνη πάνω στα ράφια.

Παίζει ένα τραγούδι που οι στίχοι του επιβεβαιώνουν πως ο άνθρωπος χρειάζεται κάθε φορά κάποιον αρκεί να «πεθαίνει» γι’ αυτόν. Μέσα από τους ήχους των πλήκτρων ακούγεται «Lord knows best that I don’t give a damn about anyone but you». Αν ήταν ελληνική επιτυχία θα πήγαινε κάπως «μάρτυς μου ο Θεός, δεν με νοιάζει η ζωή, μόνο εσύ» κι άλλα τέτοια σπαραξικάρδια.

Οι σκέψεις κουλουβάχατα, δεν ξέρεις σε ποια να συγκεντρωθείς. Όλες όμως καταλήγουν στο τι διάολο ήταν αυτό που σε ώθησε σε συγκεκριμένες επιλογές στη ζωή σου, που ήξερες ότι θα σε πληγώσουν. Ταυτίζεσαι για λίγο με τη Μέμα Σταθοπούλου στο «Ένας μαγκάς στα σαλόνια» όταν φώναζε στο κρεβάτι του νοσοκομείου, αφού είχε πέσει από το μπαλκόνι, «Κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια…». Ε ναι ρε Μέμα, αυτό ήταν μια ζωή το πρόβλημα, ότι κανείς ποτέ δεν είπε την αλήθεια. Την αλήθεια στον εαυτό του. Κρυφτήκαμε πίσω από αμπαλαρισμένες στιγμές προσπαθώντας να γίνουμε κάτι που είδαμε στις ταινίες ή ακούσαμε στις ιστορίες των παππούδων μας.

Φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι, έχθροι, όλοι έχουν αναρρωτηθεί τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους, γιατί είναι τόσο δύσκολο να είσαι με κάποιον/α. Αναπάντητο. Ακόμα.

Στον κόσμο αρέσουν πολύ οι δικαιολογίες. Μας αρέσει να εθελοτυφλούμε, κάπως μας φτιάχνει αυτό. Δυστυχώς,αυτή την περίοδο, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας πολιτικά, οικονομικά ακόμα και σοσιαλομιντιακά, έχουμε μεγάλη ανάγκη να πλάσουμε μια παραμυθένια συνθήκη για τον άλλο άνθρωπο και να βουτήξουμε μέσα σε αυτή. Κι ας απογοητευτούμε στο τέλος. Λάθος.

Ναι, τα πράγματα στις σχέσεις είτε καινούργιες, είτε παλιές είναι τρομακτικά. Μπορούν να γίνουν ακραία. Μπορούν να γίνουν καταστροφικά. Όμως μπορούν να γίνουν πολύ όμορφα, λυτρωτικά και απλά, όταν ξέρεις τι ακριβώς θέλεις. Για να ξέρεις τι είναι αυτό που θα σε φτάσει στο ζενίθ της ικανοποίησης, πρέπει να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου. Και για να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου αγαπητέ φίλε/η, σόρρυ αλλά θα χυθεί λίγο αιματάκι.

«Νομίζω πως αν μπορέσεις να φροντίσεις τον εαυτό σου και μετά αν καταφέρεις να φροντίσεις και κάποιον άλλο, κάπως έτσι υποτίθεται ότι πρέπει να ζεις» – Bill Murray

Αυτή είναι η μόνη αλήθεια, η δική μου, η δική σου και της Μέμας. Αν μπορέσεις να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, να σε ακούς, να σε μαθαίνεις, να ξέρεις τις προτεραιότητές σου, να αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα σου… Αν μπορείς να σε φροντίσεις και να είσαι ευτυχισμένος μόνος/η και να περνάς υπέροχα μέσα σε αυτό, τότε μόνο θα καταφέρεις να φροντίσεις και κάποιον άλλο με αγνή ανιδιοτέλεια.

Μετά θα είναι όλα εύκολα.

Όλα θα μπουν σε μια ροή, η οποία θα σε πηγαίνει μόνη της. Μια μέρα θα σηκωθείς και θα νιώσεις πληρότητα, γιατί θα έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο που θα έχεις «χαϊδέψει» τα έσω σου, θα έχεις δώσει ζεστασιά απηλλαγμένη από κόμπλεξ και πάνω από το κεφάλι σου θα ανάψει μια μεγάλη πινακίδα, με ροζ γράμματα από νέον, που θα γράφει «κάπως έτσι υποτίθεται ότι πρέπει να ζεις». 

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE