Mary and LOLa Liza

Θυμάμαι να γελάω πολύ. Με τους γονείς μου, με τη γιαγιά μου και τα παιχνίδια που έβγαζε από το μυαλό της, μόνη όταν μιλούσα στον εαυτό μου, με ένα μικρό παιδί που προσπάθησε να με χουφτώσει ενώ έκανε ποδήλατο και φυσικά έπεσε σε παρτέρι, με έναν πρώην μου που μου είχε πει «σε λυπάμαι γιατί πιστεύω δεν θα ξεπεράσεις τον χωρισμό μας», όταν μπήκα ντυμένη τσιχλόφουσκα σε ένα λαιβάδικο με γκοθάδες αλλά κι όταν άνοιξε για πρώτη φορά ο ραδιοφωνικός αέρας και έβγαζα απλά ήχους όπως «γκαααα – ααααμ». Ναι, όλα έχουν τη δική τους μοναδική εσάνς αυθεντικού χιούμορ. Ακόμα και η στιγμή που αυτό το μικρό παιδί σκέφτηκε να μου πιάσει τον ποπό εν κινήσει.

Στην ενήλικη ζωή περιορίστηκε από μόνο του. Ξέρετε, το γνωστό «μου κόπηκε το γέλιο». Άγχος και αίσχη. Εγώ βέβαια, για να τα λέμε κι αυτά, από το σχολείο ακόμα καλλιεργούσα το χιούμορ μου, επειδή ήθελα να είμαι damn cool. Ήθελα να ειμαι αστεία χωρίς να ξεφτυλίζομαι και πάντα να κλείνω με μια δυνατή ατάκα. Μου άρεσε οι άνθρωποι δίπλα μου να νιώθουν ευχάριστα. Ναι, κάποιες φορές τα αστεία μου είχαν μέσα τους μια μεγάλη δόση ειρωνίας, μπορεί και λίγη χολή. Μην κουνάτε το κεφάλι… άλλωστε κι ο Τσάντλερ από τα Φιλαράκια τέτοιος ήταν.

Κάποιοι λένε ότι το χιούμορ είναι έμφυτο. Ναι, ισχύει. Υπάρχουν οι άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει κωμωδία από τα γεννοφάσκια τους. Βέβαια, πέρα από αυτό, θα προσθέσω πως χρειάζεται καλή αντίληψη αλλά και μια εξελισσόμενη ιδέα η οποία πάντα κρίνεται από τον τρόπο που πλασάρεται. Κάποιος κωμικός, για παράδειγμα, μπορεί να μην είναι του γούστου σας αλλά να κερδίζει στο σερβίρισμα του αστείου.

Αυτή η αυθόρμητη αντίδραση όλων μας σε ένα καλής ποιότητος χιούμορ-αστείο-πλάκα-σάτιρα, ίσως είναι ένα παράλληλο σύμπαν. Σε αυτό το σύμπαν, η κάθε στιγμή είναι «ντυμένη» με αντίλαλους γέλιου, ο χρόνος σταματά, τα νεύρα γίνονται αόρατα κι όλα φαίνονται λιγάκι πιο εύκολα.

Γιατί; Γιατί το χιούμορ είναι πάντα καλό. Ακόμα κι όταν είναι κακό. Σαν τα γεμιστά.

Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι γιατί συνειδητοποίησα κάτι πάρα πολύ αργά. Με το χιούμορ γράφουμε ιστορία. Ακόμα και όταν η καθημερινότητα μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον σισύφεια, μπορείς να την αντιμετωπίσεις καλύτερα με λίγο αυτοσαρκασμό και διάθεση να δεις την αστεία πλευρά.

Ναι, σοβαρολογώ. Όταν οι συνεργάτες σου είναι επιθετικοί, όταν η σχέση σου κουβαλάει ένα τσουβάλι κόμπλεξ, όταν δεν υπάρχει ίχνος αισιοδοξίας, όταν βυθίζεσαι στον κακό σου εαυτό, όταν νιώθεις ανήμπορος να βιώσεις οποιοδήποτε καλό συναίσθημα, όταν τα νεύρα σου κάνουν τον Φράνκ Άντεργουντ να μοιάζει σαν απροστάτευτο κουτάβι… τότε η μόνη άμυνα είναι το χιούμορ.

Κανείς δεν μπορεί να περάσει από μέσα σου. Το δύσκολο είναι να το επιλέξεις. Ξέρεις, βάλτο σε speed dial.

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE