Mary Doesn’t Share Pop Corn

Τα βράδια στο χωριό περνούσαν πάντα ήρεμα. Καθόμουν στη ξύλινη κούνια που είχε φτιάξει ο θείος και κουνιοτραμπαλιζόμουνα κοιτώντας τον ουρανό. Αυτό κάνω και τώρα μείον την κούνια. Αλλάξαμε και κιλά.

Μετά από 5 χρόνια αποφάσισα να επισκεφθώ το αγαπημένο Λάνθι, λίγο πιο έξω από την Αρχαία Ολυμπία και να που κάθομαι στο περβάζι της αυλής, όπως παλιά, γράφοντας αυτό το ποστ.

Χωράφια, καλαμπόκια, ελιές, ξεχασμένα σπίτια και τρακτέρ τυλιγμένα στη σιωπή του χωριού. Νεολαία δεν υπάρχει εδώ, μόνο μικρά παιδιά ή μεγάλοι άνθρωποι. Νέους θα βρεις τα βράδια στις παραλίες να κάθονται κάτω από κιόσκια με μπύρες περιπτέρου στο χέρι.

Κάποιοι κάνουν καινούργια ξεκινήματα τα Χριστούγεννα αλλά εμένα πάντα με βόλευε το καλοκαίρι γιατί “αναγκαστικά” φεύγουν όλοι. Μπορώ να είμαι σε πλήρη ησυχία με τον εαυτό μου, χωρίς υποχρεωτικές εξόδους και τραπεζώματα, ξαπλωμένη σε μια παραλία με τον ήλιο να μου καίει τα ματοτσίνορα και το μυαλό μου σε αποσύνθεση. Εκεί με κλειστά τα μάτια περνάνε από το μυαλό μου όλες εκείνες οι στιγμές που θέλω να ξεχάσω, αυτές που ένιωσα περήφανη και κυρίως οι νέες φάσεις της ζωής μου που έβαλα τα όριά μου ξανά από την αρχή.

Καλοκαίρι για μένα σημαίνει αλλαγή και σιέστα.

Οι τελευταίοι μήνες στην Ελλάδα ήταν ανυπόφοροι. Όπου κι αν κοιτούσες βασίλευε η απόγνωση και η ανασφάλεια. Εσωτερικός διχασμός, αλληλοφαγώματα και καμία ενσυναίσθηση, κύριο χαρακτηριστικό του Έλληνα. Θυμάμαι πως όλες εκείνες τις μέρες, σηκωνόμουν μηχανικά από το κρεβάτι, πλενόμουν, ντυνόμουν, έμπαινα σαν το ζόμπι στο αυτοκίνητο και έλεγα μηχανικές καλημέρες χωρίς να εννοώ τίποτα. Γυρνούσα κουρέλι σπίτι και το μόνο που ήθελα ήταν να βλέπω σειρές και ταινίες μέχρι να με πάρει ο ύπνος, απλά και μόνο για να μη σκέφτομαι. Μέρες ανήλιαγες.

Ακόμα και σήμερα που έχει ξεκινήσει η άδεια μου, νιώθω λίγο μουδιασμένη για τον Αύγουστο που μόλις άρχισε. Πολυεπίπεδα. Δεν ξέρω αν το κάνουν τα αγόρια αλλά τα κορίτσια κυρίως τα single έχουν μια τάση να λένε αυτή την εποχή το επικό «Έχω ένα feeling πως φέτος το καλοκαίρι θα γίνει κάτι. Το νιώθω». Επιβεβαιώνω ότι δεν έχει γίνει ποτέ τίποτα, καμιά χυλόπιτα το πολύ.

Κι ενώ πέρυσι πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου τρεις ξεκούραστες και κουλ εβδομάδες φέτος νιώθω σαν πεταμένο στη φωτιά καλαμπόκι, λίγο πριν το μπαμ. Νομίζω όλοι.Τα συναισθήματα απροσδιόριστα χωρίς συνοχή , γεμάτα πληγές που πονάνε στο αλάτι.

Κι όμως αυτές οι διακοπές είναι ήδη διαφορετικές. Είμαστε άλλοι, περισσότερο φοβισμένοι αλλά θέλω να πιστεύω πιο συνειδητοποιημένοι και με μεγαλύτερη κατανόηση. Τουλάχιστον μέσα από την εμπειρία των τελευταίων ημερών, ας γίνουμε όλοι λίγο καλύτεροι. Άνθρωποι που νοιάζονται. Ας αφιερώσουμε αυτό το ”ζαβό” καλοκαίρι στο να μάθουμε τι σημαίνει σεβασμός. Για να γίνει αυτό πρέπει να μπούμε στα σκοτεινά μέρη του μυαλού μας και να συστηθούμε με τους δαίμονες αλλά και με την καλή μας πλευρά που φωνάζει να την αγκαλιάσουμε. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι δυστυχώς η έκφραση χαράς και ευδαιμονίας είναι το πιο δύσκολο task.

Σκεφτείτε έναν μεγάλο κουβά ποπ κόρν. Όλα είναι δικά σας. Τα καμένα, τα φρέσκα, τα μπαγιάτικα, τα βουτυρωμένα και περιμένουν να τα δοκιμάσετε. Μην τα μοιράζεστε για να τα ξεφορτωθείτε. Αν σας κάτσει κάτι στο λαιμό, καθαρίστε με νεράκι.

Έχω την αίσθηση ότι ο Σεπτέμβρης θα μας βρει όλους αλλιώς. Επαγγελματικά, προσωπικά, φιλικά και κυρίως οικονομικά. Έρχονται νέες συνήθειες, νέα καθημερινότητα, νέοι κανόνες και όλα θα φανούν στο πόσο εύκολα προσαρμόζεται κάποιος στις αλλαγές. Αυτό το κείμενο μπορεί να φαίνεται μελαγχολικό αλλά στη πραγματικότητα εκφράζει τη βαθιά μου ανάγκη για υπέρμετρη αισιοδοξία.

Γιατί ποια είναι η μόνη μας προίκα; Ένας κουβάς ποπ κόρν και λίγο κούλνες. 

Καλό υπόλοιπο διακοπών! Till the next time!

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE