Mary and The Parthenώn Film Festival

Όνειρα. Τα αγαπώ τα όνειρα. Όταν ήμουν φοιτήτρια κάθε τόσο χτυπούσε το τηλέφωνο και άκουγα τη φωνή της φίλης μου της Σοφίας να λέει «Ρε παιδί μου δεν έρχεσαι από το σπίτι να ονειροπολήσουμε λίγο;» Έτσι στήσαμε την ζωή μας, με φαντασιώσεις για μια υπέροχη ζωή, με την τέλεια δουλειά, έναν αμοιβαίο έρωτα και δυο διαμερίσματα το ένα δίπλα στο άλλο για να έχουμε παρέα η μία την άλλη. Α! Και ένα εξοχικό στο Πιπέρι στην Πάρο για την ξάπλα μας.

Προσπαθήσαμε πάρα πολύ. Εγώ, η Σοφία, εσύ, οι φίλοι σου και άλλοι γνωστοί. Σε μια σκληρή Ελλάδα, φτάσαμε τους εαυτούς μας στα όρια και ακόμα παραπέρα, σφίξαμε τα δόντια, δεν μιλήσαμε όταν νιώσαμε αδικία, καταραστήκαμε πολλές φορές αλλά δεν σταματήσαμε ούτε μια στιγμή να τεντώνουμε με όλη μας τη δύναμη τα χέρια μας, ώστε να φτάσουμε το βάζο στο πιο ψηλό σημείο της κουζίνας. Αυτό το βάζο είχε μέσα όνειρa, τσιχλόφουσκες και ήλιο.

Πριν λίγες μέρες ένιωσα αβοήθητη. Κάποιος μου ρουφούσε τη ζωή, τη χαρά,τον ενθουσιαμό, τα θέλω, το τώρα, το αύριο, το μέλλον, εμένα ολόκληρη. Κυλούσαν οι ώρες και το δωμάτιο βρωμούσε ανασφάλεια, φόβο, απώλεια και σάπιες σκέψεις. Μάλλον κάπως έτσι θα ένιωθαν και τα θύματα στις ταινίες Χάρυ Πότερ, που βρήκαν θάνατο από το ξεζούμισμα των Παραφρόνων. Όπου Παράφρονες βάλτε Ελληνική Κυβέρνηση, Ευρωζώνη και δημοψήφισμα.

 Όμως τα μικρά θαύματα τέτοιες στιγμές κάνουν την εμφάνιση τους. Τα θαύματα αυτά λέγονται συγκυρίες. Μετά από μάχη με την Ryanair για την απαράδεκτη συμπεριφορά της και την παραμικρή συγκίνηση στο άκουσμα της λέξης capital controls, ένα προγραμματισμένο ταξίδι στη Σιθωνία Χαλκιδικής, δεν ακυρώθηκε ποτέ. Ο σκοπός του ταξιδιού το πρώτο Parthenών Film Festival ή αλλιώς σινεμά στο χωριό ή αλλιώς ένα από τα πιο ιδιαίτερα και όμορφα διήμερα της ζωής μου.

Τα παιδικά όνειρα ξέρετε έχουν μεγάλη αξία γιατί είναι αθώα και αληθινά. Αυτό το υπέροχο φεστιβάλ κινηματογράφου, με ταινίες επιλεγμένες με μαεστρία, με χαμογελαστούς ανθρώπους, με έναν προβολέα κάτω από ένα εκατοντάχρονο δέντρο με αγκαλιές και αστεία, μας πασπάλισε μαγεία και κυρίως περηφάνια για την ομάδα πίσω από την διοργάνωση.

 Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Parthenών Film Festival, Χρήστος Πολίτης, μου μίλησε γι’ αυτό το όνειρο που μεγάλωσε μαζί του, ωρίμασε και πραγματοποιήθηκε κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες λόγω πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας. Όμως τίποτα δεν σταματά οτιδήποτε δημιουργήθηκε με αγνή αγάπη. Άλλωστε τι είναι οι ταινίες; Ανάγλυφα όνειρα. Πείτε με γραφική αλλά το πιστεύω και μόλις βούρκωσα.

«Όταν η μαμά έσβηνε το φως το βράδυ πριν κοιμηθούμε, το λαμπάκι που άφηνε ανοιχτό έφτιαχνε στον τοίχο σχήματα, που αν άλλαζες θέση ένοιωθες πως κάτι κινούνταν στον χώρο. Με αυτές τις περιστροφικές κινήσεις, σε έπαιρνε ο ύπνος με χαμόγελο. 

Και τα άλλα βράδια η ταράτσα απέναντί μας ήταν η καλύτερη θέση για να δεις σινεμά σε ένα κατηφορικό θερινό που έπαιζε το “Μόνος στο Σπίτι”. Οι γείτονες γινόταν φίλοι σου κι εσύ αποκτούσες ήρωες που μιλούσαν άλλη γλώσσα από την δική σου, που δεν καταλάβαινες.

Μια τέτοια παιδική ηλικία σε ένα μικρό χωριό τώρα φαντάζει ρομαντική. Τότε φάνταζε σαν ένα καθημερινό στερεότυπο, όμοιο με παραμύθι κωδικοποιημένο.

 Αυτή η ανάμνηση έγινε ανάγκη και κοινωνήθηκε μέσω μιας παρέας 5 φίλων από το ίδιο χωριό για το πως θα μπορούσε να ζωντανέψει ξανά αυτό το παραμύθι. Σαν να φαινόντουσαν όλα εύκολα, δρομολογήθηκε ένα πρόγραμμα ταινιών που μιλούσε για την παιδική ηλικία και την ενηλικίωση μέσω μιας διαδικασίας έντονα νοσταλγικής.

 Τόσο το “Κόκκινο Μπαλόνι” του Αλμπέρ Λαμορίς, όσο τα “400 Χτυπήματα” του Φρανσουά Τριφό και η “Νύχτα του Κυνηγού” του Τσαρλς Λότον αναδείκνυαν με τον καλύτερο τρόπο ένα γενναίο πέρασμα από την παιδική στην ενήλικη ζωή και αυτό ήταν που επιζητούσαμε, κυρίως για την πρώτη αυτή γνωριμία του κοινού με το φεστιβάλ. 

 Κι όταν αυτό άρχισε να αποκτάει μορφή, ανέβηκε στον Παρθενώνα, ένα μικρό παραδοσιακό οικισμό, που κάποτε -μέχρι τα τέλη του ’70- ήταν ένα χωριό που μεγάλωσαν οι γονείς μας και οι συγγενείς μας. Εμείς τώρα θα φέρναμε το σινεμά σε εκείνους και οι μικρότεροι θα αποκτούσαν καινούργιους ήρωες, όπως εμείς τότε.

 Ένας βαθύς λαβύρινθος που τον αγκάλιασαν οικογένειες και φίλοι και που ήταν για εμάς η μεγαλύτερη επιβράβευση πως το Parthenώn Film Festival είναι “κάτι”, που θα δώσει ραντεβού και του χρόνου, κι ύστερα πάλι του χρόνου, σαν ένας κύκλος που θα χωράει ακόμα και περισσότερους».

Στον παραδοσιακό οικισμό Παρθενώνα, ο χρόνος δεν κυλούσε όπως στην πόλη και ο αέρας είχε άλλη μυρωδιά. Οι ταινίες για μένα είναι ευτυχία, δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτές και ξέρω ότι κάθε λάτρης του σινεμά μπορεί να καταλάβει αυτό που λέω. Ένα μεγάλο πανί, μια καρέκλα, καλοί φίλοι, μια μπύρα και μια καλή ταινία είναι ότι ο οδηγός επιβίωσής μου. Το Parthenών Film Festival φτιάχνοντας την ιδανική ατμόσφαιρα, «γέννησε» τον όρο « Σινεμά στο χωριό» και σας προτείνω ανεπιφύλακτα του χρόνου να είστε και εσείς εκεί.

p.s. Ένα μεγάλο συγχαρητήρια στα παιδιά πίσω από το Parthenώn Film Festival, Μάγδα Βλάχου, Φώτη Πολίτη, Στράτο Αλεξόπουλο, Άγγελo Μαλλίνη και Χρήστο Πολίτη και ένα τεράστιο ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Κρατήστε μου από τώρα καρέκλα για του χρόνου. Wink wink!

p.s.  Μια τιτάνια σύμπραξη στο cover του post. Στο logo του φεστιβάλ o Κωνστατίνος Μπελιάς και στο artwork ο JohnJohn Παπαδόπουλος. Cheers guys!

 

 Fin

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE