Quantcast

The One Weeks Journal #06 Δημήτρης Αθηνάκης

Το The One Weeks Journal είναι ένα φωτογραφικό ημερολόγιο. Ένας διαφορετικός καλλιτέχνης, δημοσιογράφος, άνθρωπος των τεχνών κάθε εβδομάδα αναλαμβάνει να φωτογραφίσει μια στιγμή της ημέρας του και να πει κάτι γι’ αυτή. Άλλοι θα λένε λίγα, άλλοι πολλά. Θα δούμε την ζωή μέσα από τα μάτια τους, θα δούμε τις ανησυχίες τους, τις χαρές τους, θα ταξιδέψουμε μαζί τους στις διακοπές τους, στις δουλειές τους, στην καθημερινότητα τους και όλα αυτά από την δική τους οπτική γωνία και αισθητική. Ακολουθήστε μας…

The One Weeks Journal #06 Δημήτρης Αθηνάκης

Ο Δημήτρης γεννήθηκε στη Δράμα στις 07 Ιουνίου κάποιας χρονιάς σε κάποια κλινική που δεν θυμάται. Σπούδασε (α)διάφορα, εδώ και έξω. Ασχολείται με τη medianeras.gr, τα social media, τη μετάφραση, την επιμέλεια εκδόσεων και τις πόλεις. Εργάζεται ως συντάκτης ύλης στην Καθημερινή και έχει βγάλει δύο βιβλία ποίησης, ετοιμάζει κι ένα τρίτο, αλλά ποιητής δεν είναι. Δεν έχει κανέναν τίτλο που να του αρέσει, αλλά χρησιμοποιεί διάφορους για να συνεννοείται. Μένει στο κέντρο της Αθήνας, ακούει πολλή μουσική και βγάζει πολλές φωτογραφίες. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος την πιο ακατάλληλη στιγμή και ζει με την ελπίδα να σταματήσει να ελπίζει και με τη φράση: nulla ethica sine aesthetica. Πάλεψε να ξαναρχίσει το κάπνισμα και τα κατάφερε.

Του έδωσα το project μια αρκετά δύσκολη εβδομάδα για την χώρα, κανείς δεν προσπερνά τα γεγονότα, είμαστε όλοι θεατές άλλωστε μιας οθόνης που μας θυμίζει το πρόβλημα είτε είναι τηλεόρασης είτε είναι οθόνη από ATM, ευχόμαστε να πάνε όλα καλά…

Το ημερολόγιο της πλήρους αβεβαιότητας

ΚΥΡΙΑΚΗ ― 28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

Όταν είναι Κυριακή, το καταλαβαίνεις. Όταν δεν είναι, πάλι το καταλαβαίνεις. Είμαι στην εφημερίδα. Προτού φτάσω, χαζεύω την πόλη. Συνηθισμένη συνήθεια. Μ’ ένα δημοψήφισμα στην πλάτη, που θέτει ένα ερώτημα που δεν υφίσταται, φοβάμαι μήπως χάσω την ταυτότητά μου. Φοβάμαι μήπως χάσω τις ιδέες μου. Που τις συνοψίζει η Ευρώπη. Κι η Ευρώπη δεν είναι μόνο τα μέτρα και τα μνημόνια. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Είναι τρόπος ζωής. Είμαι στην εφημερίδα. Έχω ήδη χαζέψει την πόλη. Κι ίσως έχω αρχίσει να χαζεύω κι εγώ.

01_ΚΥΡΙΑΚΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ ― 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

Είναι Δευτέρα και το στομάχι μου είναι κόμπος. Θα φαγωθούμε μεταξύ μας. Με τρομάζει κι αυτή η ιδέα, αλλά την εξυπηρετώ. Το στομάχι κόμπος. Είναι Δευτέρα και η πόλη συνεχίζει να μου θέτει ερωτήματα μέσω των κτιρίων της. Θέλεις φυλακή, θέλεις χαλάσματα, τι θέλεις; Πάλι δεν ξέρω τι θέλω. Ποτέ δεν ξέρω τι θέλω. Τελευταία, θέλω όλο και λιγότερο. Κι έτσι μειώνεται και το άγχος να μάθω τι θέλω. Καλό deal. Δεν αντέχω να βλέπω τις ουρές.

02_ΔΕΥΤΕΡΑ

ΤΡΙΤΗ ― 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

Το στομάχι μου εξακολουθεί να ‘ναι κόμπος. Θα φαγωθούμε μεταξύ μας. Με τρομάζει κι αυτή η ιδέα, αλλά την εξυπηρετώ. Αυτό το έχω ξαναπεί, το ξέρω. Αλλά δεν με νοιάζει, γιατί έχω μια τσίχλα στον εγκέφαλο και μια βελόνα από πικάπ τη σιγοντάρει. Εξακολουθώ να μην ξέρω τι θέλω. Θέλω όλο και λιγότερο. Το μόνο που θέλω, παρότι δεν είμαι σίγουρος ότι το ξέρω, είναι η Ευρώπη. Αυτήν τη θέλω. Μάλλον το ξέρω. Δεν αντέχω να βλέπω τις ουρές.

03_ΤΡΙΤΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ ― 1 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015

Η χειρότερη πρωτομηνιά μου; Βάζω ένα ερωτηματικό, γιατί προσπαθώ ν’ αποφύγω να ξαναδιαφωνήσω με τον εαυτό μου αργότερα. Έχω κάτι σιγουριές για καβάντζα, με τις οποίες σπάνια διαφωνώ. Έχω γεμίσει αβεβαιότητα όμως. Εδώ και χρόνια. Δεν έχω (σχεδόν) τίποτα δεδομένο και, τελικά, δεν θέλω κι από πάνω. Πάρε και κατάλαβε. Το στομάχι, τη δουλειά του. Κόμπος. Πού και πού, κρυφοκοιτάζω το περίπτερο απ’ έξω, που κάηκε πριν από λίγες μέρες, έτσι, ξαφνικά, ένα βράδυ. Μου ταιριάζει αυτό το περίπτερο. Δεν αντέχω να βλέπω τις ουρές.

04_ΤΕΤΑΡΤΗ

ΠΕΜΠΤΗ ― 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015

Θυμώνω που δεν με καταλαβαίνουν. Θυμώνω κι όταν με καταλαβαίνουν λάθος. Θυμώνω γενικά αυτές τις μέρες. Είτε ο φόβος μου είναι θυμωμένος είτε ο θυμός μου είναι φοβισμένος. Δεν έχω απαντήσεις. Έχω αναθεωρήσει σήμερα δυο-τρία πράγματα. Αύριο, είμαι σίγουρος, θα τ’ αναθεωρήσω πάλι. Μονολογώ δίχως λόγο. Βασικά, δεν έχω λόγο για τίποτα. Τίποτα δεν έχει λόγο. Παίζω με τις λέξεις, γιατί αυτό ξέρω να κάνω καλά. «Δουλειά μου είναι οι λέξεις». Είναι Πέμπτη και το στομάχι κόμπος. Το σπίτι είναι ακόμα στη θέση του. Κι εγώ στη θέση του είμαι. Στη δική μου ποιος θα μπει; Θα γίνω διπλοθεσίτης. Δεν αντέχω να βλέπω τις ουρές.

05_ΠΕΜΠΤΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ― 3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015

Με τα μυαλά στα κάγκελα. Ο φόβος εναλλάσσεται με το θυμό πιο γρήγορα απ’ όσο μπορώ ν’ αντέξω. Τι γίνεται εκεί έξω; Τι γίνεται εδώ μέσα; Πώς ορίζεται αυτό το μέσα; Το έξω το ξέρω καλά. Μια ζωή, έξω ήμουν. Μέσα δεν μπήκα. Δεν χτύπησα. Δεν μου άνοιξαν. Καλά να πάθω. Είναι Παρασκευή και το στομάχι κόμπος. Βλέπω στον πίνακα από φελλό τις συναυλίες που ‘χω πάει. Θυμάμαι κάτι νότες να μου κάνουν το κεφάλι παράδεισο. Θυμάμαι τις ωραίες μέρες. Δεν αντέχω να βλέπω τις ουρές.

06_ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ ― 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015

Αύριο θα πω το μεγάλο ΝΑΙ. Είναι η μόνη βεβαιότητα της εβδομάδας που κατάφερα να κρατήσω. Τη βάζω στις μεγάλες μου καταφάσεις. Όταν κάνω τον μεγάλο απολογισμό, θα βάλω αυτό το ΝΑΙ στα κέρδη μου. Και σε κάτι ήττες μου ίσως. Σάμπως ξέρω; Πού είναι η Αθήνα να με σώσει; Α, εδώ είναι. Νά, η Αθήνα είναι άλλη μία βεβαιότητά μου. Κι οι φίλοι μου. Αυτή την εβδομάδα αυτοί μου έλειψαν πιο πολύ. Είχα σαρανταδώδεκα ανασφάλειες, αβεβαιότητες και ειλικρίνειες να τακτοποιήσω. Και δεν ζήτησα βοήθεια. Καλά να πάθω. Θέλω, ύστερα από αυτό το ηλιοβασίλεμα, να ξημερώσει ωραία. Να ξαναξημερώσει ωραία. Θέλω να μην ξαναδώ ουρές. Αυτό είναι, επίσης, κάτι που ξέρω ότι θέλω. Είναι από τα λίγα που θέλω.

07_ΣΑΒΒΑΤΟ

 Φιλιά.

More Stories
20211113 L2CARQ CASA D 075
Casa D: Το έργο των L2C ARQUITETURA στην πόλη Μπράγκα της Πορτογαλίας