Mary and The Ping Pong Challenge

Ζέστη

Καθόμουν ανάσκελα στο κρεβάτι και αυτός ξαπλωμένος στο ξύλινο πάτωμα. Προσπαθούσα να του αποδείξω ότι είμαι μεταλλαγμένη γιατί λείπει ένας χόνδρος ή το κόκκαλό μου είναι λίγο πιο ψηλά (δεν έχω καταλάβει ακόμα) από τη μύτη μου και ως εκ τούτου είναι μαλακή, δεν πονάει, δεν σπάει και αν βάλεις το δάχτυλο σου στη μέση και την πιέσεις, μπαίνει προς τα μέσα σαν λαστιχένιο κουμπί.

Γέλια

Με ρώτησε ποιο είναι το κρυφό μου ταλέντο και σκάλωσα. Το μυαλό μου άρχισε να κατεβάζει δεδομένα σαν το matrix αλλά δεν έβρισκα τίποτα. Δεν ήθελα να πω ένα ψέμα απλά για να εντυπωσιάσω. Όσο σκεφτόμουν, είχε αραδιάσει τουλάχιστον είκοσι μικρά ταλέντα του, ανάμεσα σε αυτά και το γεγονός ότι μπορούσε να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες παγωτού και εγώ τον κοιτούσα όπως η γάτα την κουρτίνα λίγο πριν ορμήσει.

Δεν ήμουν ποτέ καλή στη ζωγραφική, ούτε σπιτάκι με καμινάδα δεν μπορώ να φτιάξω. Οι δάσκαλοι στο σχολείο τελείωναν τα σχέδια μου για να μη στεναχωρηθώ, αφού η διπλανή μου έκανε θαύματα με ένα μολύβι στο χέρι. Δεν ήμουν ποτέ καλή στη μαγειρική, δεν με ενδιέφερε ποτέ να δημιουργήσω κάτι, μόνο να το φάω.Η μητέρα μου (που το κληρονόμησε από τη μητέρα της) είναι καταπληκτική στη κουζίνα, κυρίως γιατί μαγειρεύει με την καρδιά της. Μερικές μέρες στεναχωριέμαι που οι συνταγές  έπεσαν πάνω σε πόρτα. Δεν ήμουν ποτέ καλή στις συναρμολογήσεις. Δεν μπορώ να βιδώσω, να καρφώσω ούτε να συναρμολογήσω ένα τραπεζάκι. Δεν είμαι καλή στο σιδέρωμα. Με θλίβει η μοναξιά του σιδερώματος και προτιμώ να φορέσω κάτι τσαλακωμένο παρά να περάσω αυτή τη διαδικασία. Δεν είμαι καν καλή στον έρωτα. Αγαπάω όπως τρώω, με λαχτάρα και ενθουσιασμό. Η κατάληξη είναι ξαφνικός θάνατος από ψαροκόκκαλο στο λαιμό.

Βερολίνο

Ανοίγω την πόρτα ενός μικρού ροκ μπαρ στην γωνία ενός τετραγώνου. Θαλπωρή, μπύρα, περίεργη μουσική και λοκάλια. Καθόμαστε μαζί με τον φίλο μας και γελάμε, ώσπου μας αποκαλύπτει ότι στον κάτω όροφο του μπαρ παίζουν ping pong. Για την ακρίβεια, κάτι που συνειδητοποίησα μετά, σε πολλά μπαρ στη Γερμανία έχει ποδοσφαιράκι ή ping pong ή κάποιο άλλο παιχνίδι γιατί είναι και αυτό μέρος της διασκέδασής τους. Ενθουσιάζομαι με τον κάτω όροφο και το τραπέζι του ping pong, το οποίο είχε φιλοξενήσει ουκ ολίγες φορές μικρά τουρνουά ανάμεσα στον ιδιοκτήτη και σε φίλους, πελάτες, γνωστούς. Ρωτάω αν θέλει να παίξουμε και, αφού είχε την απαραίτητη υπομονή, καθότι ήταν η πρώτη φορά έπαιζα στη ζωή μου, ξεκίνησε το τύπου game. Κάρφωσα τα μάτια μου στο μπαλάκι και μετά από λίγο άκουσα τη φωνή του να λέει “εσύ είσαι καλή ρε, όντως παίζεις πρώτη φορά;”. Τέτοια χαρά ούτε παιδάκι με μαλλί της γριάς. 

Αθήνα

Βράδυ σε ένα κοκτειλάδικο, βρίσκω τον αδελφό μιας φίλης και την ώρα που λέμε τα νέα μας, με κάποιο μαγικό τρόπο μου λέει ότι παίζει ping pong. Σοκ. Εξηγώ τι έγινε στο Βερολίνο και πόσο πιστεύω πως αν ασχοληθώ ίσως είμαι καλή στην επιτραπέζια αντισφαίριση. Και όντως αυτό έγινε. Έκανα χρόνο μέσα στο γεμάτο πρόγραμμά μου και αποφάσισα να ανακαλύψω τι συμβαίνει με μένα και το ping pong. Πέρασα ένα από τα πιο όμορφα απογεύματα της ζωής μου, διασκέδασα, γέλασα, έμαθα και ευχαριστήθηκα. Μετά από άπειρα μπαλάκια που εκτόξευσα αριστερά και δεξιά και, αφού πονάει ο κώλος μου από το πέρα δώθε στο τραπέζι, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνω αρκετά καλή, να παίζω σωστά και να βρω και το δικό μου στυλ.

Ξέρετε κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλοι μας είμαστε καλοί σε πολλά πράγματα απλά δεν το γνωρίζουμε. Όλοι έχουμε μικρά κρυφά ταλέντα ή αλλιώς υπερδυνάμεις που μας κάνουν ξεχωριστούς. Δεν σας έχει τύχει ποτέ να είδατε κάτι σε μια ταινία, για παράδειγμα έναν αγώνα μπέιζμπολ, και να νιώσατε ότι αυτό θα μπορούσατε να το κάνετε και μάλιστα καλά;

Φυσικά υπάρχουν και οι άνθρωποι που η φύση τους έδωσε αυτό που λέμε ‘’ καλοί σε όλα’’ και μετά υπάρχουμε και εμείς οι ‘’ λιγότερο καλοί σε όλα’’. Μεγαλώνοντας καλλιεργούμε τον φόβο της αποτυχίας και πείθουμε τους εαυτούς μας ότι δεν χρειάζεται να δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Μετά έρχεται η ντροπή και μετά χάνεται και η όποια διάθεση για προσπάθεια. Βλακείες λέω εγώ. Αν έχετε μια φυσική κλίση προς τη μουσική, την χειροτεχνία, την γλυπτική, το σέρφ, τον μοντελισμό ή οτιδήποτε άλλο, απλά μπράβο σας και supportάρω, να με καλέσετε να δω μια συναυλία σας, μια έκθεση σας ή έναν αγώνα σας. Αν πάλι απλά γουστάρετε να εξερευνήσετε κάτι που είτε πιστεύετε ότι θα ήσασταν καλός είτε όχι, ήρθε η ώρα να επανεφεύρετε τον εαυτό σας.

Θέλω μόνο να πω ότι πρέπει να αγκαλιάζουμε τις επιθυμίες μας και να τις ακολουθούμε. Μπορεί κάποιος να μην παίζει τόσο καλή κιθάρα και να μην γίνει ο George Harisson αλλά να τον γεμίζει χαρά το όσο μπορεί να παίξει, γιατί έτσι ψυχαγωγεί τον εαυτό του. Πιο πολύ από ποτέ χρειαζόμαστε την προσωπική ψυχαγωγία στη ζωή μας, που έχει καταντήσει πολυτέλεια.

Βγείτε από την κονσέρβα σας και απλά πιάστε την πρόκληση από τα μπαλάκια.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Mary and The Next Seat Passenger

H Μαίρη, η Λόντρα και ο Πολ ή σκέτο ο Πολ

Mary and Thalatta

Mary and The Red Bull X-Fighters

Μαίρη Ρετσίνα

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE