Mary and The Next Seat Passenger

Ελάτε τώρα…πείτε την αλήθεια! Πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί ποια είναι η ιστορία του ανθρώπου που κάθεται δίπλα σας στο μετρό, στο λεωφορείο ή ακόμα και στο αεροπλάνο,. Όνομα; Δουλειά; Ηλικία; Παιδιά; Αγαπημένη μουσική; Ποια είναι η ιστορία του; Ο πόνος του ή χαρά του; Πώς να είναι γυμνός/ή ή στο κρεβάτι;

Βλέμματα, άβολα χαμόγελα, βαθιές γραμμές έκφρασης γύρω από το στόμα, θλιμμένα ζυγωματικά και χαρούμενες οδοντοστοιχίες είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που σαν λαγωνικά ψάχνουμε να βρούμε όταν ένα ξένο πρόσωπο κάθεται δίπλα μας.

Μερικά πρόσωπα, σου κάνουν αμέσως, δημιουργούν οικειότητα και μπορείς πολύ εύκολα να πιάσεις ψιλοκουβέντα. Βέβαια, υπάρχουν και αυτά που σε απωθούν όπως οι ταμπλέτες τα κουνούπια. Τώρα θα μου πεις, κάπως έτσι δεν είναι και έρωτας; Η εθιστική σύγχυση που γεννιέται στο μυαλό, από την απλή παρατήρηση ενός προσώπου που στα δικά σου μάτια, είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει στον πλανήτη γη. Αυτή η συγκλονιστική χημεία μεταξύ των εξωτερικών στοιβάδων του δέρματος δυο ανθρώπων που αποδεικνύει περίτρανα ότι μας περιβάλλει μαγεία. Μη μου πείτε ότι δεν ερωτευτήκατε κεραυνοβόλα τον άγνωστο κουλ τύπο ή τη σέξυ φοιτήτρια μέσα σε ένα βαγόνι τρένου;

Πάντα μου άρεσε να φαντάζομαι τι συμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων. Έβλεπα μια παράξενη φάτσα μέσα στο μετρό και προσπαθούσα να καταλάβω τι δουλειά κάνει, αν τα έχει καταφέρει, αν ζει ευτυχισμένα, αν πληγώθηκε ποτέ και γενικά ποια είναι η φάση στην οποία βρίσκεται τώρα; Δεν είμαι τρελή απλά μου αρέσει να παίζω με τη φαντασία μου.

Την τελευταία φορά που μπήκα σε αεροπλάνο, ο φόβος μου για τα πετούμενα με έφερε δίπλα στην Χριστίνα. Μια πανέμορφη κοπέλα με πολύ ευγενικό πρόσωπο και μια ιστορία που δεν μοιάζει με καμιά. Όταν ήταν μικρή, της είχε επιτεθεί μπαμπουίνος μέσα στο σπίτι της στην Αίγινα, ο οποίος είχε φύγει από το καταφύγιο άγριων ζώων. Τα δόντια του μπήκαν σε ένα κορμάκι 4 χρονών και της άφησαν σημάδια που θα της μείνουν για πάντα. Ποιος θα φανταζόταν ότι υπάρχει τέτοια ιστορία σε όλο τον κόσμο; Φυσικά όταν μου το είπε σκέφτηκα πόσο αστείος θα της φάνηκε ο φόβος μου για τα αεροπλάνα. Μοιραστήκαμε μαζί συνολικά έξι ώρες και κάτι, πηγαίνοντας και φεύγοντας από το Λονδίνο και προλάβαμε να μεθύσουμε, να κλάψουμε, να γελάσουμε και να γείρουμε η μια πάνω στην άλλη για να κοιμηθούμε κάνοντας  *γκίλι γκίλι*. Μια “κανονική” εξάωρη φιλία, που πρόλαβε να ζήσει ό,τι κάνουν οι κολλητοί μεταξύ τους.

Οι άγνωστοι των μετρό βέβαια έχουν περισσότερο fun. Τρέχουν όλοι να προλάβουν την στάση τους, οπότε αν υπάρξει επικοινωνία θα πρέπει να είναι μέσα σε ένα πλαίσιο το πολύ δέκα λεπτών, γιατί αλλιώς χτυπάει το καμπανάκι της εξόδου από το βαγόνι. Τέσσερις μεγάλες προσωπικότητες βρέθηκαν στον δρόμο μου σε διαφορετικά βαγόνια.

maryandpassenger didee.gr

Μετρό Βερολίνου- Αεροδρόμιο προς κέντρο. Η Άννα είναι από την Πολωνία. Μια αδύνατη ξανθιά φιγούρα με ένα oversized τζιν μπουφάν και μεγάλα γυαλιά, ενώ τα δάχτυλα της ήταν γεμάτα παρανυχίδες. Μέσα στην περίεργη αυτή φάση της, εγώ την βρήκα εξαιρετικά stylish και ιδιαίτερη. Μας βοήθησε να πάρουμε το σωστό μετρό για να κατεβούμε στην περιοχή μας και φυσικά, πάντα με ευγενικό τρόπο, την ρώτησα ποια είναι και που πάει βρε αδερφέ. Η Άννα είχε παρατήσει την ζωή της στην Πολωνία, γιατί δεν την έβγαζε πουθενά, και μετακόμισε, ξένη μεταξύ ξένων και χωρίς οικονομική βοήθεια, μόνιμα στο Βερολίνο. Δουλεύει σε ένα κατάστημα ρούχων, στα Cos. Κουράζεται πολύ αλλά τώρα πια, όπως είπε, νιώθει καλά με τον εαυτό της γιατί έκανε ένα καινούργιο ξεκίνημα. Ενθουσιάστηκε πάρα πολύ όταν της είπα τι δουλειά κάνω γι’αυτό και εγώ της αφιέρωσα ένα τραγούδι στην εκπομπή με πολλή αγάπη, άσχετα αν δεν θα το μάθει ποτέ.

Mετρό Λονδίνου – O2 Arena προς Reading. Φεύγοντας από το στάδιο μαζί με 80.000 κόσμο μετά τη συναυλία του Paul McCartney, προσπαθούσα να βρω το σωστό μετρό αλλά για καλή μου, μάλλον, τύχη έπεσα επάνω σε κάτι κιγκλιδώματα. Δυο χαρωποί Άγγλοι, ήρθαν προς το μέρος μου και με ρώτησαν αν ήθελα να με “σηκώσουν” για να περάσω στην άλλη πλευρά. Όντως με πήραν αγκαλιά με πέρασαν απέναντι και τότε τους ρώτησα πως μπορώ να φτάσω στον προορισμό μου και με την υπέροχη αυτή προφορά μου απάντησαν “μα στη σωστή κατεύθυνση ήσουν darling” Με πήραν πάλι αγκαλιά και με γύρισαν πίσω. O Dave και ο Simon, δυο χαμογελαστά πρόσωπα γεμάτα ενέργεια, με πήραν από το χέρι με έβαλαν στο σωστό μετρό και μπήκαν στο βαγόνι μαζί μου μέχρι να κατέβω στη σωστή στάση. Ο Dave συντάκτης στην Guardian και ο Simon brand manager στην Coca-Cola. Ο Simon κρατούσε μια βαλίτσα γιατί είχε έρθει μόνο για τη συναυλία και δεν ντράπηκε να κάνει πλάκα σε μια κυρία που τον ρώτησε για ποιο λόγο να πάει κάποιος σε μια συναυλία με βαλίτσα και αυτός απάντησε “δεν πάω πουθενά χωρίς τα εσώρουχά μου. Η βαλίτσα έχει μέσα μόνο εσώρουχα”. Από την άλλη ο Dave μου αποκάλυψε ότι ξέρει μια αρχαία ελληνική λέξη. Η λέξη ήταν η “πεολειχία” και μετά τον έπιασε σπαστικό γέλιο.

Μετρό Λονδίνου – Paddington προς Liverpool Street. Οι πόρτες ανοίγουν και μπαίνει μέσα καλοστεκούμενος 45άρης κύριος με τον 10χρονο γιο του. Ο μικρός φοράει ένα backpack με τον Yoda από το StarWars και t-shirt με το εξώφυλλο του Abbey Road των Beatles. Ο πατέρας κάθεται απέναντί μου και αυτός με ανάλογο t-shirt και με βλέπει που γελάω με την τσάντα του γιου του και βρίσκει την ευκαιρία να με ρωτήσει αν είμαι λάτρης των ταινιών. Η κουβέντα ξεκίνησε από το τάγμα των Jedi αλλά κορυφώθηκε με την αποκάλυψη του κοινού μας σκοπού. Ο Maciej είχε πάρει τον γιο του στα κρυφά από το σχολείο και του είχε κάνει έκπληξη την συναυλία του Paul McCartney. Ραδιοφωνικός παραγωγός και παραγωγός festival στην Πολωνία, ο Maciej μου είπε πως έχει ένα μεγάλο “δόντι” στην παραγωγή του McCartney και πως καθόταν δίπλα στην Stella McCartney και τα εγγόνια του Paul. Μου μίλησε για τη δουλειά του, για τη χώρα του, τον χωρισμό του, μου έδειξε φωτογραφίες και στο τέλος μου είπε πως την επόμενη φορά που θα πάω σε McCartney concert να του στείλω mail για να με βάλει στις μπροστινές θέσεις. Μου έδωσε την κάρτα του και φιληθήκαμε σταυρωτά.

Ηλεκτρικός Αθήνα – Θησείο προς Βικτώρια. Τότε έκανα την πρακτική μου στο Πάντειο. Εξαιρετικά κουρασμένη μπαίνω στο τρένο και χωρίς να έχω τον έλεγχο των μυών μου, χασμουριέμαι με όλη μου την ψυχή. Ένας κούκλος/κούρος φτάνει προς το μέρος μου και λέει “βάζουμε χεράκι μπροστά όταν χασμουριόμαστε” και έφυγε. Αγαπημένε ανεξίτηλε άγνωστε έχε γεια!

*γκίλι γκίλι = χαιδεύεις το χέρι κάποιου μέχρι να τον πάρει ο ύπνος*

Μαίρη Ρετσίνα

  1. Author Image
    φραντσεσκα

    10 June

    Ενταξει δεν εβηξες βρε αδελφε, χασμουρηθηκες απλα! Ουτε να χασμουρηθουμε με την ησυχια μας δε μπορουμε πια!

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE