H Μαίρη, η Λόντρα και ο Πολ ή σκέτο ο Πολ

Όλοι μέσα μας κρατάμε μια λίστα με τα μικρά και μεγάλα μας όνειρα. Σημαντικά ή ασήμαντα, είναι δικά μας και ξέρουμε πως η υλοποίηση τους όχι απλά θα μας δώσει χαρά, αλλά θα μας αλλάξει και σαν χαρακτήρες, πολύ απλά γιατί πετύχαμε τον στόχο. Επαγγελματική καταξίωση, η τέλεια σχέση, ένας καινούργιος καναπές, μεταξωτά βρακιά, ένα ζευγάρι νέα στήθια, αποχή από το κρέας ή ακόμα και η αγορά ενός αγαπημένου δίσκου, είναι μερικά από τα πράγματα/φαντασιώσεις που κάποιος θα ήθελε να πραγματοποιήσει στην ανθρώπινη ζωή του.

Μια από τις δικές μου μεγάλες επιθυμίες, από το τότε που πήγαινα Δημοτικό και είχα ανακαλύψει την δύναμη της μουσικής, ήταν να δω τον Paul McCartney live . Μάλιστα, όπως έλεγα πάντα από μέσα μου «Θέλω να δω τον Paul, ιδανικά στο Λονδίνο» και έτσι έγινε. «Γιατί τον Paul; Γιατί τόση εμμονή με τους Beatles;» με ρωτάνε πολύ συχνά και η απάντηση είναι τόσο απλή και τόσο παιδική… «Γιατί είναι φίλος μου». Οι σχέσεις μου με τα παιδιά στο σχολείο από δημοτικό μέχρι και 3η Λυκείου ήταν πάντα περίεργες, άκομψες και άτσαλες. Ένιωθα εξωγήινη από μικρή και μάλλον ο μόνος που το καταλάβαινε και το αγαπούσε ήταν ο μπαμπάς μου. Αυτός μου έμαθε να αγαπώ τη μουσική και να μη με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι που προτιμώ κάτι πιο “παλιακό” από τα hits της εποχής. Ένα βράδυ που βλέπαμε τον Σκαθαροζούμη αποφάσισε να μου μιλήσει για το μεγαλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών,όπως τους αποκάλεσε, τα Σκαθάρια. Το πρωί άνοιξε την συλλογή βινυλίων και κασετών του και εγώ έπαθα ολοκληρωτικό έρωτα. Αυτοί οι τέσσερις τύποι από το Λιβερπουλ, με τους στίχους τους, αντικατέστησαν τους φίλους του σχολείου, που δεν με ήξεραν, δεν τους ήξερα και δεν μάθαμε ποτέ ο ένας τον άλλο.

Βγήκα από τον σταθμό του μετρό, στάθηκα, σήκωσα τα μάτια και κοίταξα με θαυμασμό το επιβλητικό O2 Arena. Μόνο τότε συνειδητοποίησα που ήμουν και τι ετοιμαζόμουν να δω και σκέφτηκα ότι μάλλον κάπως έτσι θα ένιωθε και ο Φρόντο, όταν πήγε να κάψει το δαχτυλίδι στη Μόρντορ. Ήταν αλήθεια, είχα κάνει ένα ταξίδι στο Λονδίνο μόνο για να δω live τον άνθρωπο του οποίου η μουσική με μεγάλωσε και άφησε μέσα μου όλη εκείνη την ζεστασιά των στίχων και των μελωδιών. Ήμουν σαν χαζή μεθυσμένη τουρίστρια που όλα της φαίνονται όμορφα και αξιοπερίεργα, μόνο που δεν ήμουν μεθυσμένη, απλά ευτυχισμένη.

unnamed (2)

Η πόρτα άνοιξε και έκατσα ήσυχα στη θέση μου με τα μάτια καρφωμένα στη σκηνή. Η μουσική του Abbey Road έντυνε τα γραφικά όταν ξαφνικά μια τεράστια 3D κιθάρα έγινε χίλια κομμάτια που πέταξαν προς την σκηνή και τα φώτα έσβησαν. Δεν υπήρχε γυρισμός, ήμουν εκεί, έκλαιγα σιωπηλά ενώ η καρδιά μου είχε χάσει τον ρυθμό της. Ήταν εκείνο το δευτερόλεπτο που κατάλαβα πόσο σημαντικό και πολύτιμο είναι να πραγματοποιείς αυτές τις μικρές σου επιθυμίες. Βγήκε στη σκηνή και τα αυτιά μου πλημμύρησαν από το χειροκρότημα. Συνέχισα να κλαίω.

Το σώμα μου είχε γίνει μπαλόνι. Φούσκωνα και φούσκωνα και φούσκωνα από χαρά, αγάπη, αισιοδοξία και περηφάνια που είχα καταφέρει αυτό που κάποτε φάνταζε ακατόρθωτο. Εκστασιασμένη ακολούθησα τη μουσική τραγουδώντας με όλη μου τη δύναμη το Band On The Run, το Helter Skelter, το Live and Let Die, το Listen What The Man Said, το Lady Madonna αλλά και το αγαπημένο μου τραγούδι από την σόλο καριέρα του, το Nineteen Hundred Eighty Five. Έλιωσα ολόκληρη όταν έκανε τρια μικρά tribute, στον Lennon, στον Harrison και στην μοναδική του αγάπη την Linda. Ήταν τόσο ευγενικός, γεμάτος ενέργεια και με αυτό το υπέροχο αγγλικό χιούμορ του, κατάφερε να μας πασπαλίσει όλους με χρυσόσκονη. Είχε μια κιθάρα, μια ιστορία και ένα αστείο για κάθε τραγούδι.

«Μερικές φορές έχεις τόσα πολλά να πεις σε κάποιον και ξαφνικά έρχεται αυτή η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες. Πείτε «σ’ αγαπώ». Αυτό είναι για ‘σένα John.» Είπε και μας άφησε με δάκρυα στα μάτια να τραγουδάμε το Here Today.

Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα τα χέρια μου. Τα κουνούσα στον αέρα, παίζοντας φανταστικά drums και κιθάρα δίνοντάς τους όση ένταση μπορούσα για να καταφέρω να αιχμαλωτίσω τον ρυθμό. Το μυαλό μου έκανε νοητό φωτογραφικό κλικ σε ό,τι έβλεπα, γιατί ήθελα να θυμάμαι και την παραμικρή λεπτομέρεια.

Στη σκηνή του O2 Arena, ο Dave Grohl και νόμιζα ότι θα πέσει το στάδιο από την τσιρίδα. Τραγούδησαν το I Saw Her Standing There και κάπου εκεί πρέπει να έχασα για πάντα τη φωνή μου. Δεν έλεγε ο κόσμος να σταματήσει να χτυπιέται και να τον φωνάζει πίσω στην σκηνή. Έκανε 3 encore και έκλεισε μεγαλειωδώς αφήνοντάς μας υπό την προστασία των στίχων «And in the end the love you take is equal to the love you make».

«Till the next time» είπε και έφυγε.

*Πιστεύω πως κάθε λεπτό που περνάει γινόμαστε διαφορετικοί. Κάθε λεπτό, μια σκέψη παραπάνω, μια άλλη προοπτική των πραγμάτων, αλλάζουμε σιγά-σιγά. Τα ταξίδια είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία, να ανοίξουμε το μυαλό μας. Έστω για λίγο, μπαίνεις μέσα σε μια άλλη καθημερινότητα και αυτό είναι απλά ανεκτίμητο. Ξέρω πως για μένα αυτό το ταξίδι με αυτόν τον σκοπό θα μου μείνει αξέχαστο σε πολλά επίπεδα, αλλά κυρίως επειδή έκανα κάτι μόνο δικό μου, μόνο για μένα, μόνο για τον εαυτό μου, μόνο για την δική μου ολοκλήρωση.

Εις το επανιδείν Λόντρα, ίσως την επόμενη φορά τα πούμε περισσότερο.

 

Μαίρη Ρετσίνα

  1. […] H Μαίρη, η Λόντρα και ο Πολ ή σκέτο ο Πολ […]

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE