Σταύρος Σβήγκος

• Interview Κωνσταντίνος Δανός • Photography Τάσος Λιόλιος

 

O Σταύρος Σβήγκος μιλάει για την αδυναμία του στα παιδιά, για την αγάπη του στα αυτοκίνητα παλαιών δεκαετιών και για το κέντρο της Αθήνας σήμερα.

5-Colour

15

«Αυτή την περίοδο τηλεοπτικά είμαι στο Κάτω Παρτάλι. Θεατρικά, το βράδυ στο θέατρο Αλίκη και στην παράσταση Ντόλλυ, η προξενήτρα και τα πρωινά στο παιδικό χοροθέατρο του θεάτρου Πόρτα, Το παιδί και τα μάγια. Για μένα είναι πολύ έντονη η χρονιά του παιδικού θεάτρου και το χαίρομαι πολύ. Με όποια διάθεση κι αν πάω, όταν ανεβαίνω στη σκηνή και έχω από κάτω αυτούς τους μικρούς τύπους, που ακόμα δεν έχουν επηρεαστεί από αυτά που έχουμε επηρεαστεί εμείς, ξεχνιέμαι και φτιάχνει η διάθεση μου.»

«Το καλοκαίρι ξεκινάω πρόβες στην Επίδαυρο για τον Αίαντα, σε σκηνοθεσία Θεοδωρόπουλου. Επίσης ετοιμάζουμε ένα καινούριο παιδικό με το θέατρο του Νέου Κόσμου, το οποίο θα παίζεται σε νοσοκομεία. Ένα έργο καινούριο που μόλις το έχει γράψει ο Ευγένιος Τριβιζας για εμάς. Το πιο δύσκολο είναι το γεγονός ότι μπαίνεις μέσα σε ένα νοσοκομείο και πρέπει να παίξεις, ενώ ταυτόχρονα είσαι αντιμέτωπος με όλα αυτά που εμείς οι μεγάλοι ξέρουμε οτι συμβαίνουν εκεί. Είναι πολύ σκληρό για μένα αυτό, ταυτόχρονα όμως έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Μ’αρέσει πολύ η επικοινωνία με τα παιδιά, τα θεωρώ αυθεντικά. Αυτό που λένε ο σκληρός κόσμος των παιδιών… δεν είναι σκληρός κόσμος, είναι η πραγματικότητα.»

«Ο σχολικός εκφοβισμός ξεκινάει από την κοινωνία και υπάρχει παντού. Δεν είναι κάτι καινούριο. Ίσως είναι καινούριο θέμα για τα κανάλια. Πρώτα απ’όλα στη συγκεκριμένη περίπτωση που ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε τόσο πολύ με το bullying, βλέπουμε σε πόσο ψεύτικη κοινωνία ζούνε κάποιοι άνθρωποι σε κάποιους τόπους που έχουν συνδέσει τον ανδρισμό με την σεξουαλικότητα. Δεν ευθύνονται μόνο αυτοί που κάνουν bullying, είναι μια αλυσίδα αυτό. Στην επαρχεία οι κοινωνίες είναι πολύ κλειστές. Μπορεί στην Αθήνα να γίνονται χειρότερα αίσχη και να μην δίνει ιδιαίτερη σημασία κανείς, στην επαρχεία όμως όλα φαίνονται.»

«Έχω πολύ μεγάλη αγάπη στα αυτοκίνητα και όχι στα σύγχρονα αμάξια. Θαυμάζω παρά πολύ τις εποχές των ’50s και ’60s, βλέπω φωτογραφίες και τις λατρεύω. Θεωρώ ότι είχαν πολύ ωραία αισθητική σε όλα. Γι’ αυτό και με γοητεύουν ίσως και τα αυτοκίνητα εκείνων των εποχών, γιατί πέρα από την όμορφη αισθητική θεωρώ ότι ήταν και πολύ λειτουργικά. Έχω ένα mini cooper του 80, το έφτιαχνα 3 ολόκληρα χρόνια με τον πατέρα μου. Δεν μπορώ να πω ότι το αγαπάω γιατί δεν αγαπώ αντικείμενα, μπορώ να πω όμως ότι είμαι πολύ ενθουσιασμένος μαζί του. Είναι ένα πολύ μικρό αυτοκίνητο που πάει παντού και χωράει παντού!»

8

6-Colour

11

«Βγαίνω και κυκλοφορώ πολύ στο κέντρο. Πάντα είχε ενδιαφέρον για μένα το κέντρο της Αθήνας, έχει πολλά πράγματα να κάνεις. Το θέμα είναι να βρίσκεις τι σου ταιριάζει. Για μένα δεν έχει ενδιαφέρον η μόδα στα μαγαζιά, το ότι ένα μαγαζί ανοίγει και το ακολουθεί η μάζα απλά γιατί είναι καινούριο. Ίσως γι’αυτό δεν πηγαίνω και σε clubs. Το κέντρο το εκτιμώ γιατί μέσα στο χάος του υπάρχει και μια ωραία κατάσταση.»

«Με ενοχλεί το ότι από το 2004 οι κεντρικοί δρόμοι καθάρισαν και όλη την «μαυρίλα» και «ακαταστασία» την έχουν στείλει στα πίσω στενά. Προτιμώ να βλέπω την πραγματικότητα παρά να μου την κρύβουν, γιατί όταν κάτι τέτοιο προσπαθείς να το κρύψεις τότε πολλαπλασιάζεται και γίνεται χειρότερο. Επίσης με ενοχλεί η τρομοκρατία από την αστυνομία. Όσο υπάρχει τόση πολύ αστυνόμευση και πίεση για παράδειγμα σε έναν μετανάστη, αυτό λειτουργεί αρνητικά και κάνει τον άνθρωπο που την δέχεται να ξεσπάει με άσχημο τρόπο.»

«Με τους μετανάστες είναι πολύ παλιά η ιστορία, όταν οι κυβερνήσεις μας ψήφιζαν τα νομοσχέδια Δουβλίνο 1 και 2. Το κακό είναι ότι ψάχνουν να βρουν τώρα την λύση και δεν ψάχνουν να βρούν από που έχει ξεκινήσει αυτό. Σαφώς είμαστε μια χώρα μικρή και δεν χωράμε όλοι αλλά από την άλλη πρέπει να βρεθεί λύση, γιατί και αυτοί δεν ήρθαν να φάνε εμάς, αλλά να προσπαθήσουν να φτιάξουν τις ζωές τους.»

12

7

«Σαν λαός είμαστε εντελώς απαίδευτος. Η κοινή λογική το δείχνει εξάλλου αυτό. Τεμπέληδες δεν είμαστε, άλλωστε στατιστικές λένε ότι δουλεύουμε πιο πολύ από όλους τους Ευρωπαίους. Πιστεύω ότι είμαστε πολύ ευφυής λαός αλλά ταυτόχρονα απαίδευτος. Δεν αναλαμβάνουμε ευθύνες, είμαστε έτοιμοι να δουλέψουμε σκληρά για κάτι, αλλά στην αναποδιά δεν είμαστε έτοιμοι για τις συνέπειες.»

«Οι ηθοποιοί πάντα δουλεύαμε πολύ, η τωρινή κατάσταση όμως μας έκανε να δουλεύουμε περισσότερο και να δοκιμάζουμε να κάνουμε δικά μας πράγματα. Το θέμα είναι ο σκοπός που κάνεις μια δουλειά, δηλαδή την κάνεις για να πετύχεις εσύ προσωπικά σαν ηθοποιός ή για να επικοινωνήσεις κάτι που θέλεις. Έχω κάνει αρκετές δουλειές που σκοπός μου ήταν αυτός, να επικοινωνήσω κάτι με τον κόσμο και όχι τόσο να φανεί αν είμαι καλός ηθοποιός ή όχι. Αυτή είναι η δουλειά μας ουσιαστικά… επικοινωνία. Πολλοί νέοι άνθρωποι δεν βρίσκουν δουλειά και επιχειρούν να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Όταν μπαίνεις σε μια τέτοια διαδικασία πρέπει να δείξεις τις ανησυχίες σου και τι είναι αυτό που θέλεις πραγματικά να μοιραστείς με τον κόσμο.»

1

 

DIDEE MAGAZINE

Η υψηλή αισθητική στη σύγχρονη ζωή της πόλης.

More Stories
L’atelier Du Vin Wine: To γαλλικό kit κρασιού με τα συλλεκτικά εργαλεία του 1926