Short Stories of Multitalented People: Γιούλα Μπούνταλη

• Interview | Photography Νατάσα Κούμη

Η Γιούλα Μπούνταλη χορεύει πάνω στις λέξεις.

Υπογράφει μερικά από τα πιο δυνατά σενάρια του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου (βλ. «A Blast» – σε συνεργασία με τον Σύλλα Τζουμέρκα), σκηνοθετεί το «Χορός Ξανά» ,το οποίο πρόκειται για ένα ιμπρεσιονιστικό «ντοκιμαντέρ» αφιερωμένο στον χορό και στις γυναίκες χορεύτριες, ενώ παράλληλα συμμετέχει στο «Oh The Fuck Moment» και σχεδιάζει τα επόμενα βήματά της.

 «Αυτό που, κατά βάση, θυμάμαι από παιδί είναι να περνάω πολλές ώρες μόνη μου να χορεύω, να γράφω και να φτιάχνω μικρούς μονολόγους για τον καθρέφτη. Δεν μεγάλωσα σε ένα σπίτι που διάβαζαν συνέχεια ή έπαιζαν μουσική ή έβγαιναν στο θέατρο αλλά για κάποιο λόγο από πολύ νωρίς ανακάλυψα ότι υπάρχει μια παράλληλη πραγματικότητα που μπορείς να δημιουργήσεις είτε με το σώμα σου είτε με μια ιστορία που γράφεις και μέσα από αυτή να επικοινωνήσεις με την πραγματικότητα των γύρω σου. Έτσι, κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς μαζί με τα δώρα που έπαιρνα για τους δικούς μου, τους ζητούσα να κλείσουν για λίγο την τηλεόραση για να τους «παρουσιάσω» μικρές χορογραφίες που ετοίμαζα μήνες, μια μπαλέτο, μια σύγχρονη και έναν αυτοσχεδιασμό ειδικά γι’ αυτή τη βραδιά. Με κοιτούσαν με λίγη απορία αλλά εγώ σκεφτόμουν ότι αυτός ήταν ο τρόπος μου για να τους πω «Καλή χρονιά». Κατά τ’ άλλα ποτέ δεν έλεγα ότι θέλω να γίνω αυτό ή εκείνο. Αλλά τώρα που κάθομαι και μιλάμε σ’ αυτό το δωμάτιο ξενοδοχείου στην Πάτρα -που έχουμε έρθει με τον Χάρη Αττώνη περιοδεία με το «Οh The Fuck Moment»- σκέφτομαι ότι πάντα αυτή ήθελα να είναι η ζωή μου. Με όποιες δυσκολίες αλλά με μεγάλη ανεξαρτησία.»

«Είναι οι ώρες που περνάς μόνος σου και κοιτάς τους τοίχους και το ταβάνι και κοντεύεις να σκάσεις γιατί θες να δώσεις μια δική σου εξήγηση ή εικόνα σε σχέση με το γιατί και πώς σε επηρεάζουν όσα νιώθεις, όσα βλέπεις στην τηλεόραση όσα ζεις από τους γύρω σου, τέλος πάντων τη δική σου εμπειρία από αυτό που λέμε να είναι κανείς ζωντανός. Και επιστρατεύεις τα πάντα για να βρεις μια αφήγηση για αυτή την εμπειρία: το παρελθόν σου, εικόνες που έχεις δει ή έχεις φανταστεί, εφιάλτες, όνειρα, οράματα και ελπίδες για μια ζωή με περισσότερο νόημα, δικαιοσύνη ή ζεστασιά. Όταν κάτι τελικά κατασταλάξει μέσα σου -ένα θέμα για παράσταση ή ταινία-, όλη αυτή η αγωνία μπαίνει σε έναν δρόμο και αρχίζει μια δουλειά καθημερινή κάθε πρωί με καθαρό μυαλό πριν δω ή μιλήσω με οποιονδήποτε, αν είναι δυνατόν. Αυτό για ‘μένα είναι το στάδιο της δουλειάς που απολαμβάνω περισσότερο απ’ όλα. Όταν όλα αρχίζουν να συγκεντρώνονται και όταν όλα είναι δυνατά.»

DSC_6568

 «Και στο θέατρο και στο σινεμά μέχρι τώρα αφετηρία έχουν υπάρξει για ‘μένα όχι ιδέες τόσο, όσο «πυρηνικές» σκηνές ή χαρακτήρες. Ξαφνικά γεννιέται μέσα σου ένας χαρακτήρας που μιλάει ή έχει περάσει κάτι που θεωρείς πολύτιμο να μοιραστείς ή ένα μέρος όπως τώρα στο Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών που ετοιμάζουμε με τον Σύλλα Τζουμέρκα και τη Μαρία Δρανδάκη που διαδραματίζεται στο Μεσολόγγι. Και ξαφνικά αυτό η σκηνή, αυτός ο χαρακτήρας ή αυτό το μέρος με την ατμόσφαιρά του γίνεται ένα σύμβολο ή μια αλληγορία μέσα από την οποία μπορείς να μιλήσεις. Παρόλα αυτά τώρα που το ρωτάς κοιτώντας πίσω νομίζω ότι δύο έχουν υπάρξει βασικά θέματα που διαπερνούν τις δουλειές μου: η αναζήτηση της ελευθερίας σε συνθήκες που δεν υπάρχει ελπίδα -νομίζω ότι νιώθω ότι αυτό έχει να κάνει πολύ με την εποχή που ζούμε- και το να είσαι γυναίκα σήμερα γιατί τελικά δεν πιστεύω λέξη απ’ όσα έχω μάθει ή λένε ότι είναι η «φύση» της γυναίκας (ή του άντρα). Με ενδιαφέρει ότι η ύπαρξή μας καθορίζεται από έναν κόσμο που έχει μεγαλώσει με στερεότυπα, κατηγοριοποιήσεις και αξιολογικές κρίσεις άμα τη εμφανίσει από τότε που είσαι παιδί. Και τελικά δεν ξέρεις τι σου λέει η δική σου συνείδηση ή αν καν έχεις δική σου συνείδηση του ποιος είσαι. Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να τσεκάρει τα πράγματα που κάνει με κριτήριο το αν είναι αυτό σωστό για «γυναίκα». Κι αυτό είναι τελικά ανυπόφορο, γιατί είναι τόσο απίστευτα αυθαίρετο. Κι όμως παίρνουν αποφάσεις που καθορίζουν ολόκληρη τη ζωή μας βάσει αυτού. Αυτό είναι ένα θέμα που στην τελευταία μας ταινία με τον Σύλλα την «Έκρηξη» μας απασχόλησε πολύ.»

«Στη δική μου ζωή αυτό που έχω νιώσει είναι η τέχνη στην Ελλάδα είναι τολμηρή όσο και σε άλλα μέρη που έχω ταξιδέψει. Αλλά συχνά οι άνθρωποι εδώ ενώ απολαμβάνουν την τέχνη γενικά, αναγνωρίζουν ότι την έχουν ανάγκη και την χειροκροτούν με δάκρυα στα μάτια χωρίς να ντρέπονται, όταν μιλάνε για τα μέσα που χρειάζεται για να υπάρξει, να παραχθεί ή τη ζωή του καλλιτέχνη συχνά αυτά τα βλέπουν με καχυποψία και μερικές φορές με περιφρόνηση σαν να επρόκειτο για πολυτέλειες. Και αυτό θα ήθελα να αλλάξει. Να είναι πιο αποδεκτό μέσα στις οικογένειες και στο σχολείο ότι η δημιουργία είναι το ίδιο αντικειμενικά σημαντική όσο η ιατρική και τα μαθηματικά. Και αν δεν «στεφανώνεται» με παχυλές αμοιβές, γι’ αυτό θα έπρεπε να τη σεβόμαστε περισσότερο όχι λιγότερο. Θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχε κάνει όταν διάβασα μια δήλωση που αποδίδεται στον Τσώρτσιλ όταν του πρότεινα να κόψει τα κονδύλια για την τέχνη λόγω του πολέμου και είχε απαντήσει, αν δεν έχουμε τέχνη τότε γιατί πολεμάμε; Αλλά και ο «Επιτάφιος» του Περικλή για τα ίδια μιλάει.»

DSC_6576

«Τα επόμενα πλάνα μας είναι όπως σου είπα το καινούριο μας σενάριο με τίτλο «Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών». Είναι η τρίτη μας ταινία και εδώ ολοκληρώνεται μια τριλογία που θέλουμε να καταλήγει μετά την Κόλαση της «Χώρας Προέλευσης» και το Καθαρτήριο της «Έκρηξης» στον Παράδεισο της «Θάλασσας των Σαργασσών».»

«Το πώς ξεκινάμε δουλειά με τον Σύλλα -και στο σινεμά και στο θέατρο- δεν είναι δεδομένο. Συνήθως ένας από τους δύο έρχεται με ένα θέμα που τον απασχολεί ή μια σκηνή που έχει γράψει. Και σιγά-σιγά αρχίζει να χτίζεται ένας κόσμος γύρω από αυτό. Κάθε ένας που γράφει ξέρει πόσο μυστήρια ταραχώδης διαδικασία είναι όλη αυτή και όταν είναι δύο μπορείς να φανταστείς ότι γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη. Με τον Σύλλα όμως γίνεται το αντίθετο μπορούμε μαζί να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά έξω από μας. Ακόμα κι όταν ετοιμάζω κάτι μόνη μου ανυπομονώ για τη στιγμή που θα του το δείξω γιατί μερικές φορές είναι σαν να καταλαβαίνει καλύτερα και από ‘μένα τι θέλω να πω.»

DSC_6579

 «Η ιδέα για το «Χορός Ξανά» γεννήθηκε όταν με κάλεσαν να δω τις χορεύτριες που μετέπειτα έγιναν τα πρόσωπα της παράστασης σε ένα μάθημα στην σχολή της Μαρουσώς Καραλέκα. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν τον μάθημά τους ένιωσα την απίστευτη ανάγκη που ήταν γι αυτές ο χορός και γέμισα και γω με εικόνες και αναμνήσεις των πραγμάτων και των ονείρων που έχουμε από παιδιά και για κάποιο λόγο αναγκαζόμαστε να παρατήσουμε στην πορεία την ζωής μας. Είτε γιατί δεν έχουμε τη δύναμη να τα συνεχίζουμε είτε γιατί προσπαθήσαμε αλλά αποφασίσαμε ότι θέλουμε να είμαστε πετυχημένοι σε κάτι άλλο, πιθανώς και πιο εύκολο. Αυτό το αίσθημα με συνεπήρε ολοκληρωτικά και παρότι δεν γνωριζόμαστε καθόλου με τα κορίτσια τους πρότεινα την ίδια μέρα να κάνουμε μια παράσταση-ντοκιμαντέρ με θέμα το σώμα της χορεύτριας -και κάθε ανθρώπου τελικά- μέσα στα χρόνια όσο κουβαλάει κάτι που το αγαπάει πραγματικά αλλά δεν μπορεί πάντα να το εκφράσει.»

«Είμαι σίγουρη ότι δεν θα σταματήσει εδώ αυτή η παράσταση, όχι μόνο γιατί θέλουμε να τη συνεχίσουμε αλλά και γιατί ήδη μας έχουν προτείνει να τη συνεχίσουμε την επόμενη χρονιά και στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις όπως στην Πάτρα. Οπότε ευτυχώς το ταξίδι αυτό συνεχίζεται!»

«Ένα από τα πράγματα που με βασανίζουν πολύ και περνάει τόσο στην «Έκρηξη» όσο και στο «Χορός Ξανά» είναι η εικόνα μιας ζωής που φαίνεται ότι από τις συνθήκες έχει φτάσει σε ένα αδιέξοδο και αδιέξοδο εννοώ να νιώθεις ότι δεν είσαι πια αναγκαίος για τους άλλους αλλά και ικανοποιημένος από το πόσο μοιράζεσαι τον εαυτό σου και τα ταλέντα σου – όχι βέβαια μόνο τα καλλιτεχνικά ταλέντα αλλά όλων των ειδών. Είναι σαν μια αναγκαστική συνταξιοδότηση που την θυμάμαι να τη νιώθω και για ‘μένα από τα χρόνια του Πανεπιστημίου όταν βλέπεις ότι σπουδάζεις κάτι που θεωρείται άχρηστο. Και αυτό που νιώθω είναι ότι δεν μπορεί τόσοι άνθρωποι να είμαστε άχρηστοι. Προφανώς έχει γίνει ένα λάθος στο πώς οργανωθήκαμε σαν κοινωνίες και σαν κράτη και αυτό το λάθος πρέπει άμεσα να διορθωθεί. Γιατί έχουμε ανάγκη απ’ όλους τους ανθρώπους.»

«A Blast» (Trailer), 2014.

DIDEE MAGAZINE

Η υψηλή αισθητική στη σύγχρονη ζωή της πόλης.

More Stories
Επανεκκίνηση: Η Εθνική Λυρική Σκηνή ανακοινώνει το πρόγραμμά της για τη νέα σεζόν