Mary and #FuckDarwin

Πολλές μέρες ξυπνάω με νεύρα. Νεύρα γιατί νιώθω ότι δεν καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν καταλαβαίνω πως σκέφτεται, πως κινείται, τις αποφάσεις του, τα λόγια του, τον τρόπο που μεγάλωσε, τις ηθικές του, τις παρορμήσεις του, την κριτική του σκέψη και την αναθεματισμένη λογική του που μπορεί να τον κάνει από την μια στιγμή στην άλλη ένα τέρας. Ένα τέρας ανιδιοτέλειας ή ένα τέρας χυδαιότητας.

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως, έχουμε μια τάση να ξεφορτώνομαστε ανασφάλειες, μεγάλες σαν τετράφυλλες ντουλάπες. Τις ανοίγουμε και αρχίζουμε να πετάμε με μένος τα ρούχα μας χωρίς να βλέπουμε και χωρίς να μας νοιάζει αν θα καταλήξει κάποιος άλλος με μια τρύπια κάλτσα στην μούρη. Γαριασμένα μπλουζάκια, πανβρώμικα λασπωμένα τζην και ξεθωριασμένες δαντέλες πετάγονται ελεύθερα στον αέρα και χτυπάνε καρδιά και μυαλό.

Οι λέξεις είναι το πιο θανατηφόρο όπλο που φτιάχτηκε πότε από το ανθρώπινο είδος. Οι λέξεις αφαιρούν ζωές, ξεριζώνουν την αγνότητα, διαμορφώνουν χαρακτήρες. Η αλόγιστη χρήση τους μπορεί να σε οδηγήσει στον καναπέ ενός ψυχολόγου και δυστυχώς αυτό είναι και το best case scenario. Από το bulling των συμμαθητών στο σχολείο, από τον γονιό που ξεστομίζει «πάλι σκατά βαθμούς έφερες, είσαι άχρηστος» ή το «δεν σε εγκρίνω» φράση δημοφιλής στο όνομα ης φιλίας, οι λέξεις ξέρουν καλύτερα από κάθε σκύλο που χώνει το κόκαλο του στο χώμα για να μη το βρει κανείς, να φωλιάζουν στο υποσυνείδητο μας και να τρέφονται με τα βιώματα του καθενός.

Μερικές φορές θέλω να φωνάξω « ρε παιδιά είστε όλοι τρελοί; τόσο θυμωμένοι; τόσο κομπλεξικοί; τι διάολο συμβαίνει»; Αλήθεια, δεν πιστεύω στην κακία, θεωρώ πως το αν είσαι καλός/κακός έχει να κάνει με τον τρόπο που βλέπει ο καθένας τα πράγματα. Στεναχωριέμαι όμως που οι άνθρωποι ανοίγουν το στόμα τους, ακατάλληλες στιγμές, με σκοπό να εκτοξεύσουν χαρακτηρισμούς και κριτικές, αφήνοντας τον προσωπικό τους βόθρο πάνω σου ΑΠΛΑ για να σε δουν να πληγώνεσαι και προφανώς να πάρουν την ικανοποίηση του ξελαφρώματος. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κάνει εμετό όλα τα ανείπωτα πράγματα που σκέφτεται για κάποιον άλλο χωρίς να υπάρχει το πλαίσιο που μπορεί να στηρίξει μια επικοδομητική κουβέντα και κυρίως καλό timing.

Όχι, δεν είμαι άγια, ούτε τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου ήρθα να παίξω αλλά ξέρω πως έχω επιλέξει να κάνω την προσπάθεια μου να γίνω καλύτερη και αρνούμαι να κουβαλήσω άλλων εσώψυχα. Με φόβο να σας πουν εγωιστές και σκληρούς, μη γίνετε η « προβολή» κανενός, μην παίρνετε την ευθύνη για τις κακές συμπεριφορές των άλλων είτε αυτούς τους λένε γονείς, φίλους, πρώην και ανέχεστε ούτε για λίγο το θράσος του καθένα. Αυτό λοιπόν δεν είναι ούτε αδιαφορία, ούτε παρτακισμός, το λένε προσωπικότητα.

Εξελιχθήκαμε, εξελισσόμαστε και πρέπει να εξελιχθούμε σε κάτι ανώτερο απηλλαγμένοι από μικρότητες. Μην αφήνεται κανέναν να σας κάνει να νιώθετε λίγος ακόμα κι αν είναι βαφτισμένος έρωτας, συγγενής ή φίλος. Προσεγγίστε τους ανθρώπους με κατανόηση και μην πετάτε λέξεις δίνοντας άκυρες ταυτότητες στον απέναντι σας. Ο καλός χειρισμός του λόγου είναι ένα δώρο που σε συνδιασμό με την καλή συγκυρία μπορεί να φέρει συναισθηματική λύτρωση, ανακούφιση και ένα μικρό πετάρισμα ευτυχίας στην καρδιά.

Όλοι στο ίδιο είδος ανήκουμε και όλα μηχανισμοί άμυνας είναι. Κάποιοι γελάνε, κάποιοι κλαίνε, κάποιοι πίνουν, κάποιοι λένε ψέμματα, κάποιοι κατηγορούν άλλους γιατί φοβούνται τι θα βρουν αν κοιτάξουν αληθινά μέσα τους αλλά όλοι στο τέλος έχουν τον ίδιο σκοπό, να τα βγάλουν πέρα με τη ζωή τους.

 

More Stories
carsten holler brutalisten portrait 1
Ο Carsten Höller και ο γαστρονομικός μινιμαλισμός του Brutalisten στη Στοκχόλμη