Όμηρος Πουλάκης

• Interview Nατάσα Κούμη  • Photography Iωάννα Χατζηανδρέου

 

Ο Όμηρος Πουλάκης αντιστέκεται στον σύγχρονο μηδενισμό, δημιουργώντας και ξανανακαλύπτοντας την ποίηση.

IMG_2198

IMG_2267

IMG_2237

Τι θυμάσαι να απολαμβάνεις περισσότερο όντας παιδί;
Τις βόλτες στα Πευκάκια του Βόλου μαζί με την παρέα που κάναμε διακοπές. Βόλτες στη θάλασσα, βόλτες με ποδήλατα, με ατελείωτες συζητήσεις, με παιχνίδια, με έρωτες εφηβικούς.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν σου αναθέτουν έναν ρόλο;
Σκέφτομαι, μελετάω, συζητάω, δοκιμάζω.

Οι τηλεοπτικές σου συμμετοχές είναι επιλεκτικές και άρα σπάνιες. Ωστόσο, προσφάτως συμμετείχες στον νέο κύκλο επεισοδίων της 10ης Εντολής. Τα συναισθήματά σου σχετικά με αυτή σου την επιστροφή;
Αρχικά, δεν θα την ονόμαζα επιστροφή αφού, όπως λες, δεν έχω συμμετάσχει πάρα σε ορισμένα αυτοτελή επεισόδια στην τηλεόραση. Ήταν δημιουργική η συνεργασία με τον Πάνο Κοκκινόπουλο -και με όλο το συνεργείο και τους συντελεστές-, με χιούμορ και διάλογο και συνθετική διάθεση. Υπήρχε χρόνος για πρόβα και σεβασμός στη διαδικασία δημιουργίας. Οπότε καταλαβαίνεις ότι τα συναισθήματα είναι θετικά.

Πριν λίγο καιρό, ξεκινήσατε μαζί με τον Θωμά Τσαλαπάτη μια ραδιοφωνική εκπομπή στο Κόκκινο. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και τι είναι αυτό που σε γοητεύει περισσότερο στο ραδιόφωνο;
Με τον Θωμά γνωριστήκαμε πριν από δύο χρόνια και το μεγαλύτερο μέρος των συζητήσεων μας κινείται γύρω από την δημιουργία σε διάφορα επίπεδα. Θέατρο, κινηματογράφος, μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, εικαστικά. Σταδιακά συνειδητοποίησα ότι, παρά την ενασχόλησή μου, δεν γνώριζα πολλά. Διατηρούσα τη στρεβλή αντίληψη που έλεγε πως δεν υπάρχουν πια ποιητές όπως άλλοτε. Μια εντελώς αφηρημένη και λανθασμένη σκέψη. Ο Θωμάς με έφερε σε επαφή με το έργο νέων ανθρώπων το οποίο είναι και υπαρκτό και σημαντικό. Ένα χρόνο μετά, με αφορμή μια παρουσίαση των ποιημάτων του Θωμά στον κινηματογράφο Τριανόν, στην οποία συμμετείχα, δώσαμε μια ραδιοφωνική συνέντευξη στο Κόκκινο. Μας ήρθε η ιδέα να κάνουμε μια εκπομπή, έχοντας έναν καλεσμένο από όλες αυτές τις τέχνες που σου προανέφερα, χωρίς όμως να πρόκειται ακριβώς για ένα πολιτιστικό ενημερωτικό μαγκαζίνο. Άνθρωποι νέοι, οι οποίοι παρά τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες, επιμένουν να δημιουργούν και να προσπαθούν, αντίθετα σε μια αφήγηση απουσίας και, εν τέλει, μηδενισμού. Θέλαμε και θέλουμε, εκπομπή την εκπομπή, να σηματοδοτήσουμε την ύπαρξη αυτού του ψηφιδωτού ενεργών νέων ανθρώπων, να μιλήσουμε για τις συνθήκες που επικρατούν, να δημιουργήσουμε  έναν κόμβο που θα βοηθήσει να γίνει αντιληπτό αυτό το σύνολο, τόσο από το ίδιο, όσο και από τους ακροατές. Την προτείναμε, η ιδέα άρεσε, υπήρξε θετική ανταπόκριση και όμορφη διάθεση, συζητήσαμε για ένα διάστημα, και σταδιακά οδηγηθήκαμε στην πραγμάτωσή της.

IMG_2212

IMG_2296

IMG_2282

Οφείλει η τέχνη να αφουγκράζεται τα προβλήματα της εποχής της;
Προφανώς. Οι άνθρωποι που δημιουργούν έργα τέχνης δεν είναι άυλα, φτερωτά χερουβείμ που ίπτανται σε μια αφηρημένη έξω σφαίρα, ανεξάρτητα από το ότι μπορεί να διακρίνονται αρκετοί εξ αυτών από διοράσεις και οπτικές δύσκολα κατανοητές σε άμεσο χρόνο. Είναι ενεργά μέρη του κοινωνικού συνόλου. Διατηρούν και εκφράζουν προβληματισμούς, σκέπτονται και συνομιλούν και παράλληλα συνθέτουν, στην καλλιτεχνική τους γλώσσα, κόσμους ολόκληρους τους οποίους κλείνουν σε μια νότα, σε έναν στίχο, στην επιλογή ενός χρώματος, σε ένα πλάνο. Αντιμετωπίζουν ζητήματα βιοπορισμού και επιβίωσης, πληρώνουν λογαριασμούς, παλεύουν να λύσουν την εξίσωση της καθημερινότητας με όλες τις δύσκολες και επώδυνες παραμέτρους που προκύπτουν ή έχουν επιβληθεί. Είναι εδώ. Και μιλάνε και για το χθες και για το αύριο και για το τώρα.

Θεωρείς τη γενιά μας τυχερή ή καταδικασμένη ή τίποτα από τα δύο; Αφουγκραζόμενος την περιρρέουσα ατμόσφαιρα…
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι τεράστιες οι δυσκολίες. Αλλά τα εμπόδια είναι εκεί για να τα υπερβαίνουμε και ο αγώνας είναι καθημερινός για όλα όσα ονειρευόμαστε και παλεύουμε. Το τι θα καταφέρει μια γενιά κρίνεται πολύ αργότερα, σε βάθος χρόνου. Δεν έχω λόγο να προδικάσω το ιστορικό πρόσημο μιας γενιάς. Είμαστε νέοι. Πολύ νέοι. Και σε αντίθεση με το υπέροχο ποίημα του Καρυωτάκη, δεν «μας άφησε μια νύχτα σε έναν βράχο το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά». Αλλά και αυτή να ήταν η περίπτωση, μπορούμε να κόψουμε ξύλο και να φτιάξουμε βάρκες διαφυγής και ταξιδιού. Έχουμε μπροστά μας αγώνες, μέλλον, διαδρομές, πιθανότητες. Ακόμα και στο τσιμέντο, αν νοιαστείς και ποτίσεις, φυτρώνει καρπός. Η απογοήτευση είναι κακός σύμβουλος. Διεγείρει την καθίζηση και την παθητικότητα. Και, ορισμένες φορές, προσπαθεί πονηρά να επικαλύψει, ανικανότητα και τεμπελιά. Και κατάθλιψη. Και υποταγή.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου ελάττωμα και με ποιο τρόπο προσπαθείς να το καταπολεμήσεις;
Έχω αρκετά ελαττώματα και δεν θέλω να ξεχωρίσω ένα ως το μεγαλύτερο, γιατί θα εστιάσω σε αυτό και μετά τα υπόλοιπα θα γίνουν ακόμα μεγαλύτερα, αφού θα τα έχω θεωρήσει λιγότερα σημαντικά προσοχής – και θα καταλήξω να καταπολεμώ συνεχώς ελαττώματα τα οποία θα αυξάνουν και θα πληθαίνουν. Θα εγκλωβιστώ δηλαδή σε μια ατέρμονη προσπάθεια «αυτοβελτίωσης», τάχα μου-τάχα μου, η οποία όχι μόνο δεν βελτιώνει τίποτα αλλά, αντίθετα, καταστρέφει, περικλείει, απομονώνει, τυφλώνει, καταντά αυτοαναφορική. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν διδάσκομαι από την εμπειρία, ότι δεν επιθυμώ να αναδιαμορφώσω στοιχεία του χαρακτήρα μου, όπως σταδιακά αυτός μου αποκαλύπτεται, ότι δεν απολογούμαι, ότι δεν κάνω αυτοκριτική. Αλλά για να είναι γόνιμο όλο αυτό επιθυμεί, κατά τη γνώμη μου, ψυχραιμία, ανάλυση, μέτρο, διάλογο και χαρά. Αλλιώς καταντά ψυχαναγκασμός και αυτομαστίγωμα.

Κοιτώντας πίσω, τι είναι αυτό για το οποίο νιώθεις περισσότερο τυχερός;
Για την οικογένεια μου η οποία με έμαθε να διψάω να μάθω παρά τις συνέπειες και τους εκφοβισμούς – και με δίδαξε πως είναι άλλο η τύχη και άλλο το τυχαίο.

IMG_2312

DIDEE MAGAZINE

Η υψηλή αισθητική στη σύγχρονη ζωή της πόλης.

More Stories
Maassen
Το μεγαλείο των ωκεανών παρουσιάζεται από τον αυτοδίδακτο φωτογράφο Maassen