Quantcast

Mary the Explorer (eat your heart out Dora)

Όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, οι 30 plus, μεγαλώσαμε με μια πεποίθηση που δεν ήταν δική μας. Από αυτές που πάνε πακέτο με τις προηγούμενες γενιές και μας φυτρώνουν οι γονείς μας, που και εκείνοι με την σειρά τους την κληρονόμησαν από τους δικούς τους γονείς. Είναι το γνωστό και μη εξαιρετέο: «Να βρεις μια σίγουρη δουλειά όταν μεγαλώσεις, να έχεις σταθερότητα, ασφάλεια και άσε τα μεγάλα όνειρα». Αυτή η βαθιά ριζωμένη γνώμη μάς γέμισε ανησυχία για το μέλλον και έναν αηδιαστικό φόβο πως αν δεν γινόμασταν «κάποιοι» για την κοινωνία, τότε τι (;) θα είχαμε επιτύχει στη ζωή μας.

Σίγουρα όλοι θα έχετε ακούσει ιστορίες ανθρώπων που παράτησαν την παλιά τους δουλειά και ξεκίνησαν κάτι νέο ή κυνήγησαν αυτό που ονειρεύονταν από μικρά παιδιά τα καλοκαίρια στο χωριό. Άνθρωποι που από γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι και αρχιτέκτονες κατέληξαν μάγειρες, δάσκαλοι yoga, σκηνοθέτες, σκιτσογράφοι και σχεδιαστές. Δεύτερα πτυχία, νέες σπουδές και ρίσκο για κάτι καινούριο, είτε αυτό λέγεται «σχεδιάζω τσάντες», είτε «μαθαίνω ηχοληψία». Δέχομαι ότι είναι δύσκολο να αφήσει κάποιος την βολή του και να ξεκινήσει κάτι από το μηδέν, κουβαλώντας την πιθανότητα της αποτυχίας, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως η ικανοποίηση που παίρνει κανείς ακολουθώντας τον σκοπό του, δεν συγκρίνεται με τίποτα, ακόμη και αν καταλήξει με 10 ευρώ στην τσέπη, νιώθει μυθικά πλούσιος.

Τα μόνα που χρειάζονται είναι το όραμα και η πίστη σε αυτό. Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ είναι επειδή μια ευχάριστη συγκυρία μού θύμισε πώς είναι να προσπαθείς πάλι από την αρχή, σαν πρωτάκι. Γράφτηκα, λοιπόν, σε ένα course της SAE Athens για εκκολαπτόμενους DJs, καθώς θεώρησα πως θα με βοηθήσει πολύ στην δουλειά μου και φυσικά θα μπορέσω να το χρησιμοποιήσω σαν δεύτερη πηγή εσόδων, χωρίς να απορρίπτω κάθε πρόταση από φόβο ότι δεν θα τα καταφέρω. Θυμήθηκα την γλυκιά ανυπομονησία του πρώτου μαθήματος, την επιβεβαίωση από τον καθηγητή όταν κάνω/λέω κάτι σωστό και την έλλειψη αυτοπεποίθησης όταν δεν καταλάβαινα αυτά που άκουγα και ήθελα να εγκαταλείψω το μάθημα και πάλι από την αρχή. Ενθουσιασμός, κρυάδα, σιγουριά, πτώση… Ένας υπέροχα δημιουργικός κύκλος, που μόνο καλύτερο μπορεί να σε κάνει.

Στη SAE Athens γνώρισα δυο πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις ανθρώπων, τον Μπάκο και την Εύη. Ο Μπάκο είναι 40 χρονών και οργανώνει γάμους σε ελληνικά νησιά, αλλά διακαής του πόθος είναι να φτιάχνει game applications με την εταιρεία του, cucuvayagames. Αταίριαστο, ε; Κι όμως, πίσω από το απίστευτα χαμογελαστό πρόσωπο του Μπάκο βρίσκεται ένας κουλ τύπος, ο οποίος σπουδάζει Mobile Applications Development, αφού τελείωσε 3D & Interactive Animation και δηλώνει πως αν σταματήσεις έστω και μια μέρα στη ζωή σου να αποκτάς γνώση, τότε είσαι νεκρός. Μάλιστα, θα έρθει κάποια μέρα που θα πρέπει να μάθει ο καθένας πώς να αλλάζει τις πάνες των παιδιών του, όπως λέει. Αν φοβάσαι και χρειάζεσαι έμπνευση, απλά διάβασε ένα βιβλίο, αυτή είναι η συμβουλή του.

Η Εύη, από την άλλη, είναι 37 χρονών και δούλευε 10 χρόνια στην Τήνο ως διακοσμήτρια χώρων. Εκεί γνώρισε τον άνδρα της και κάποια στιγμή επέστρεψαν στην Αθήνα. Αφού γεύτηκε την κρίση για τα καλά, ένιωσε ότι περνάει ο χρόνος και η ίδια δεν εξελίσσεται καθόλου.

«Είναι δύσκολο στην ηλικία μου, έχοντας σπίτι και άνδρα… Πρακτικά δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος. Προκειμένου να αφοσιωθώ ουσιαστικά στην σπουδή/Film, άφησα την δουλειά μου και άρχισα να ζητάω χαρτζιλίκι. Οικονομικά, αν δεν ήταν ο πατέρας μου, να χρηματοδοτήσει αυτή μου την απόφαση, δεν θα ήταν ποτέ εφικτό για μένα. Ένιωσα ότι παίρνω τεράστιο ρίσκο, όταν αποφάσισα να σπουδάσω. Άλλαξαν όλα. Από τα οικονομικά μας, μέχρι και τον τρόπο ζωής μας. Υπήρξαν φορές που δεν βγήκα για να διαβάσω, άλλες πάλι που αμέλησα τα του σπιτιού προκειμένου να τελειώσω εργασία -κάποιες από αυτές κατέληξαν σε καυγάδες. Φοβόμουν, ότι δεν ήμουν πια “σφουγγάρι”, αλλά δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα στην αφομοίωση γνώσεων τελικά και σε σύγκριση με τις πρώτες σπουδές μου, τώρα ήμουν πραγματικά συνειδητοποιημένη και σχολαστική. Η συναναστροφή με εικοσάρηδες ήταν φοβερό update. Έμαθα καινούριες λέξεις, χειρονομίες και γνώρισα κάποια παιδιά που θα φροντίσω να τους κρατήσω στην ζωή μου, αν και στην αρχή μου μιλούσαν στον πληθυντικό. Ακόμα γελάω! Ξαφνικά, στα 37 μου, είμαι πιο αισιόδοξη από ποτέ και δεν μετάνιωσα ποτέ για την απόφασή μου. Κάτι καινούριο ξεκινά, μια περιπέτεια».

Μην φοβάστε να κάνετε ένα βήμα παραπέρα, όπως λέει και ο κύριος Κουσουλός-campus manager της SAE Athens, όλα είναι σαν ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες. Θα φας την μούρη σου 100 φορές μέχρι να μάθεις αλλά κάποια στιγμή θα πεις «Ε, όχι ρε φίλε, τώρα θα σταθώ».

Και να θυμάστε, να μην αντιμετωπίζετε μια καινούρια αρχή σαν βάσανο. Αν γουστάρετε βραχνά, ας είναι μόνο το ομότιτλο τραγούδι και όχι η καθημερινότητά σας.