Quantcast

Mary and The Wunderbar Episode

Καθισμένοι στο μπαρ (07.30 το πρωί) ο Αλέξανδρος, μιλώντας για την ζωή στο Βερολίνο, μου είπε πως έχει την αίσθηση ότι οι Γερμανοί βρίσκονται στη μέση μιας λίμνης. Άνθρωποι μέτριας ταχύτητας, συγκροτημένοι, σταθεροί, δύσκολοι και ξενέρωτοι. Δεν βουλιάζουν ποτέ, αλλά ταυτόχρονα δεν βγάζουν το κεφάλι τους από την λίμνη για να τους τυφλώσει λιγάκι ο ήλιος. Καλό ή κακό; Ενοχλητικό; Αν προτιμώ ανθρώπους χωρίς όρια, παρά τα στάσιμα νερά της λίμνης; Είναι όντως έτσι τα πράγματα;

Η πρώτη μου φορά στο Βερολίνο ήταν πριν δέκα χρόνια -μικρή για να καταλάβω το μεγαλείο της γερμανικής πρωτεύουσας και σίγουρα όχι ένα από τα πιο επιτυχημένα μου ταξίδια. Η Γερμανία παρ’ όλα αυτά στα χρόνια που ακολούθησαν μου φέρθηκε πολύ καλά, μου χάρισε ανεξίτηλες στιγμές και ανόθευτη ευτυχία. Μου πάει η χώρα, μου ταιριάζει ο αέρας και ίσως αυτό συμβαίνει επειδή αγαπώ να φτιάχνω μικρά τακτοποιημένα κουτάκια στο μυαλό μου, και φυσικά οι Γερμανοί ξέρουν όλους τους κανόνες του συγκεκριμένου παιχνιδιού απ’ έξω. Αν υπήρχαν καλλιστεία Ευρωπαϊκών χωρών, σίγουρα θα κέρδιζαν τον τίτλο «Μις Αποδοτικότητα».

Το δεύτερο ταξίδι μου στο Βερολίνο κλείστηκε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, τσουγκρίζοντας ένα σφηνάκι μαύρο ρούμι με τη Λένα. Κατά την γνώμη μου, όλα τα ταξίδια έτσι πρέπει να κλείνονται, ειδικά αν για κάποιο λόγο περνάς μια φάση στην ζωή σου που σε αφήνει βαθιά ανικανοποίητο από το οτιδήποτε. Νέες αναμνήσεις, νέες εικόνες, καινούριοι άνθρωποι που σε εμπνέουν και καταλυτικές αποφάσεις. Αυτό συμβαίνει από την στιγμή που πατάς το πόδι σου σε «όχι ντόπιο» αεροδρόμιο.

Έχω επιστρέψει εδώ και μισή μέρα στην Αθήνα και το μυαλό μου δεν μπορεί να σταματήσει να παίζει σε λούπα τα βερολινέζικα βράδια, τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και το αίσθημα ελευθερίας που ένιωθα απλά περπατώντας στα μεγάλα πεζοδρόμια και χαζεύοντας τον τρόπο μου ζει η πόλη. Λάτρεψα τα μεγάλα και απλά διακοσμημένα ξύλινα μπαρ, χωρίς ντιζαϊνάτες φανφάρες, το φως το κεριών πάνω σε κάθε τραπέζι, τους λόκαλ που έπιναν τις μπύρες τους χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερη συντροφιά για να περάσουν καλά, τα χωρίς καμία συνοχή έπιπλα των καφέ, ακόμα και αυτό το περίεργο σύστημα με τα βουρτσάκια με το οποίο πλένουν τα ποτήρια και στη συνέχεια τα βυθίζουν σε νερό. Σχετικά με το τελευταίο, επειδή ο ψυχαναγκασμός μου είχε χτυπήσει εγκεφαλική αρτηρία, ρώτησα την μπαργούμαν, τι συμβαίνει (;) στην περίπτωση που κάποια κοπέλα φοράει κραγιόν. Τότε, όπως μου είπε, πλένουν το ποτήρι με σφουγγάρι και τρίβουν το συγκεκριμένο σημείο (το λογικό, δηλαδή!), αλλά οι Γερμανίδες δεν φοράνε ποτέ κραγιόν, άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος προβληματισμού.

11067919_10155202377750018_1130460573_o (1)

Πάντα ήθελα να ζήσω στο εξωτερικό, τον τελευταίο ένα χρόνο αυτή η σκέψη με τρώει κάθε μέρα. Ίσως να είχα φύγει αν δεν αγαπούσα πάρα πολύ το ραδιόφωνο, είμαι εξαιρετικά τυχερή που η δουλειά μου είναι το όνειρό μου. Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους στο Βερολίνο -Έλληνες και Γερμανούς-, αλλά θέλω να σταθώ για λίγο στους Έλληνες, στα παιδιά που έχουν πάνω-κάτω ίδια ηλικία με μένα και κάποια στιγμή έκοψαν την κορδέλα που έγραφε επάνω με μεγάλα γράμματα «ΝΕΑ ΑΡΧΗ». Οι λόγοι που είχε ο καθένας για να το κάνει δεν είναι το θέμα μου, αλλά το γεγονός ότι τα κατάφεραν. Φούσκωσα από περηφάνια σαν να ήταν δικά μου κατορθώματα.

Το πρώτο βράδυ με βρήκε στο μπαρ Du Beast να πίνω μπύρες και να προσπαθώ να παίξω ping pong, ενώ με παρακολουθούσαν ένας Ταϋλανδός και ένας χαμογελαστός τύπος από το Λάος. Η βραδιά με την περίεργη μίξη παρέας συνεχίστηκε σε ένα μπαρ που δεν είχε όνομα, για να καταλήξει σε ένα βερολινέζικο μπαρ με όνομα Watergate πάνω σε ένα κανάλι. Όλα τα περίεργα, καμένα και απρόσμενα συνέβησαν εκείνο το βράδυ. Αρκεί να σας πω ότι μάλλον το φιζίκ μου παραπέμπει σε dealer, αφού όλος ο κόσμος ήθελε να «φτιαχτεί» από τα χεράκια μου. Βαρέθηκα να απαντώ: «Sorry, I’m not the one you ’re looking for». Οι επόμενες μέρες είχαν άπειρο περπάτημα, το μουσείο κινηματογράφου του Βερολίνου, εξερευνήσεις δρόμων, αποπροσανατολισμό, φαλάφελ, frizt cola, κεμπάπ, γέλιο και πολλές μπύρες.

Το Neukölln, η περιοχή που μέναμε (που πρώτον δεν θα πω ποτέ σωστά το όνομα της και δεύτερον παλιά ήταν γκέτο), νομίζω μας αγάπησε όσο και εμείς. Άσχετα αν χαθήκαμε, αν χρησιμοποιήσαμε λάθος τα μέσα, αν δεν ξέραμε πού πάνε τα τέσσερα, υπήρχε ένας στόχος και αυτός ήταν το πιο ωραίο καφέ του κόσμου και δεν υπερβάλλω. Το μικρό τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο με τις κόκκινες τουλίπες, τα κορίτσια που μαγείρευαν στην κουζίνα, το ζεν που επικρατούσε, η ζεστασιά, αλλά και το γεγονός ότι φτιάχτηκε με πολύ μεγάλη αγάπη και προσωπικό κόπο και δουλειά από νέα παιδιά, Έλληνες, που έκαναν την φάση τους στην οδό Lenau υπό το όνομα Myxa Café, είναι μερικά από τα πράγματα που θα με κάνουν να γυρίσω πολύ σύντομα στο Βερολίνο. Αφήστε δε, που έθεσα υποψηφιότητα στον έναν ιδιοκτήτη για σερβιτόρα, αν αποφασίσω να αφήσω την Αθήνα.

Μικρές, ασύνδετες στιγμές που στα μάτια μου φαίνονται μαγικές: Από μια χειραψία, ένα αστείο και ένα ποτό κοιτώντας το ξημέρωμα από την μεγάλη τζαμαρία του μπαρ πίσω από τον Dj που έπαιζε με βινύλια, φτάνουν για να μου μείνουν αξέχαστες αυτές οι πέντε ημέρες στο Βερολίνο. Η συμβουλή μου είναι να ζείτε τα ταξίδια σας χωρίς το άγχος του τουρίστα «να προλάβω να τα δω όλα», αλλά απλά με μια δόση καθημερινότητας. Το σημαντικό δεν είναι να δεις ένα έργο τέχνης παραπάνω, αλλά να βρεις εκείνη την στιγμή που δεν θα ξεχάσεις ποτέ, ακόμα κι αν έσφυζε από χαζομάρα.

P.S.1: Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στην υπέροχη φίλη Λένα, που χωρίς αυτή δεν θα είχα κάνει αυτό το ταξίδι και στα αστεία μας που ποτέ δεν θα καταλάβει κανείς. Ό,τι έγινε και ειπώθηκε στο Βερολίνο, θα μείνει εκεί για πάντα.

P.S.2: Πανάγο, Ελένη, Μιχάλη, Στέφι, Αναστάση, Αγγελική, Αργυρώ, Ράνια, Αλέξανδρε και Εριφύλη εις το επανιδείν! It was an absolute pleasure meeting you!

Wunderbar, λοιπόν!

More Stories
p90466660 lowres 1
O Paul Smith και ο επανασχεδιασμός του νέου Mini Recharged