Quantcast

There Will Be Blood-y Mary

Claire Underwood: We are murderers.

Frank Underwood: Νο. We are survivors.

Πόσο μικρός διάλογος και πόσα αμέτρητα ερωτήματα κρύβει. Ποιος μπορεί να ξεχωρίσει με ευκολία την διαφορά του καλού από το κακό; Ποιος από όλους εμάς μπορεί να μιλήσει για καλοσύνη και βαρβαρότητα; Ποιος μπορεί να κρίνει τις πράξεις του συναδέλφου του, του συντρόφου του ή του φίλου του, όταν ο ίδιος έχει πέσει σε λάθη ηθικής; Ποιος μπορεί να πει ότι ένας στυγνός πολιτικός είναι χειρότερος από έναν απλό πολίτη που φαίνεται αθώος, επειδή οι καθημερινές μικρές πράξεις του, δεν είναι στο στόχαστρο της δικαιοσύνης;

To House of Cards, μια σειρά που -κατά την γνώμη μου- άλλαξε τα δεδομένα της τηλεόρασης όπως την ξέρουμε, μιλάει για τις δολοπλοκίες του Λευκού Οίκου, τα σκάνδαλα των πολιτικών, τις τρομακτικές αποφάσεις που παίρνονται εις βάρος των πολιτών και τα σάπια συμφέροντα. Στον θρόνο, ο πιο διεφθαρμένος πολιτικός όλων των εποχών, o Francis Underwood. Ένας άνθρωπος που βαφτίζει την σκληρότητα και την ανηθικότητα ως «ανώτερο καλό» και κοιμάται ήσυχα τα βράδια.

Πολλοί φίλοι παράτησαν το House of Cards στην μέση, γιατί τους φόβιζε η κακία του Underwood και της γυναίκας του Claire. Ή -για να το θέσω καλύτερα- μήπως απλά δεν άντεχαν να βλέπουν τι έχουν κάνει σε όλο τον κόσμο, σε μένα, σε σένα, σε εσάς, μια άσωτη κυβέρνηση με «βρωμερό» κεφάλι; Η αλήθεια δεν κουμαντάρεται εύκολα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως. Ξεκινάει ένας αγώνας πάλης, το ρινγκ είναι έτοιμο να υποδεχτεί τους αντιπάλους και ο διαιτητής τους καλωσορίζει.

Στη μια γωνία, βρίσκουμε έναν ευφυή, πολυμήχανο άνθρωπο. Έναν τύπο με ανυπέρβλητη φιλοδοξία, όνειρα που φτάνουν το φανταστικό, θάρρος, θράσος, θέληση, επιμονή, δεξιότητα, ικανότητα να φέρει εις πέρας ό,τι αναλάβει, πάθος, αντοχή και πάνω απ’ όλα πίστη ότι θα πραγματοποιήσει τον στόχο του. Ως εδώ δεν σας είναι υπερβολικά συμπαθής; Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, έγινε παντοδύναμος και κατέκτησε το ανώτερο αξίωμα. Πώς; Δολοπλοκίες, συνωμοσίες, ψέμματα, εκμετάλλευση, εκβιασμοί και στο τέλος δολοφονίες. Τώρα τον σιχαίνεστε να υποθέσω;

Στην άλλη γωνία, βρίσκουμε τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Έναν αρκετά έξυπνο τύπο, δημιουργικό, με ωραίες ιδέες, όρεξη για δουλειά, αγαπητό, εμφανίσιμο, με όνειρα πολύ μεγαλύτερα απ’ ό,τι μπορεί να αντέξει η πραγματικότητά του. Όλοι λένε «Μα, τι καλό παιδί». Αφού «έγλειψε» πολύ καλά τον διευθυντή του και συκοφάντησε όσο έπρεπε τους συνάδελφους του, ανέβηκε θέση στην ιεραρχία και πλέον περνάει ζωή χαρισάμενη. Η συνάδελφός του που απολύθηκε, αφού της έφαγε την θέση, είχε δυο παιδιά, δεν κατάφερε να βρει αλλού δουλειά, ο σύζυγός της άνεργος και κατέληξε να κουβαλάει στο βιογραφικό της κατάθλιψη και δυο απόπειρες αυτοκτονίας. Πόσο καλό παιδί είναι τώρα;

Τι διαφορά έχουμε, λοιπόν, όλοι εμείς που καθημερινά παλεύουμε να εδραιωθούμε στις δουλειές μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στις οικογένειές μας από έναν αδίστακτο πολιτικό; Προφανώς και δεν είμαι εδώ για να «αθωώσω» τον Frank Underwood, απλά έχω δει άτομα να δολοπλοκούν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, χωρίς να τους νοιάζει απολύτως τίποτα πέρα από την προσωπική τους καταξίωση. Έχω δει άτομα να κοιμούνται με τα αφεντικά τους και κάποιος να χάνει την δουλειά του – και στο τέλος τον εαυτό του. Έχω δει χειριστικές σχέσεις που οδηγούν ανθρώπους στους γιατρούς από αυτοάνοσα νοσήματα και ψυχοσωματικά προβλήματα. Και όλα αυτά, γιατί αφηνόμαστε στο bullying του καθενός.

Άρα είμαστε όλοι «δολοφόνοι» ή απλά επιζήσαντες; Λίγοι μένουν αλώβητοι κατά την διαδικασία της επιβίωσης και της δοκιμασίας. Είμαστε άνθρωποι γεμάτοι αλαζονεία, παρορμήσεις και ζωώδη ένστικτα, ποιος θα μας κατηγορήσει για αυτό; Όλοι είμαστε Frank, απλά οι συνέπειες δεν είναι άμεσες. Είμαστε πολύ ασήμαντοι για να τις καταγράψει κάποιος μέχρι τέλους.

Μήπως πρέπει να βρει ο καθένας τους μικρούς Frank Underwood που κρύβει μέσα του και να τους ξεριζώσει, αντικαθιστώντας τους με αξίες και μεγαλειώδη συναισθήματα;

Τροφή για σκέψη.