Πάνος Γιαννακόπουλος

 

Interview • Nατάσα Κούμη  Photography • Iωάννα Χατζηανδρέου

Ο Πάνος Γιαννακόπουλος μιλάει στο DIDEE για τις μέρες που έφυγαν και για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν.

IMG_0105

IMG_0224

Η πιο έντονη παιδική σου ανάμνηση;
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσα στην Αθήνα. Τις διακοπές του σχολείου τις περνούσα στο παραθεριστικό της γιαγιάς, στην Κερασιά, ένα μικρό χωριό δίπλα στη Νέα Μηχανιώνα. Όλες οι αναμνήσεις μου μυρίζουν καλοκαίρι. Ροδάκινα από την αυλή, φρέσκα αυγά από το κοτέτσι, λουκουμάδες με μέλι. Και φαγητό γιαγιάς. Πολύ φαγητό. Και εμμονή με τα παγωτά Max Algida και με τα αυτοκόλλητα της Panini. Θυμάμαι που παίζαμε με τους φίλους μου «τζαμί» και άλλα παιχνίδια «γειτονιάς». Γενικώς, θυμάμαι γειτονιά.

Μια συνέντευξη που έχεις πάρει και δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Σχεδόν έξι χρόνια που είμαι στο χώρο, έχω πολλές συνεντεύξεις να θυμάμαι, οπότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία. Ως νεόκοπος επαγγελματίας φωτογράφος, όμως, σίγουρα θα θυμάμαι την πρώτη μου φωτογράφιση. Ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος για το περιοδικό Εγώ!Weekly. Πρώτη του φωτογράφιση για lifestyle περιοδικό. Μου έφερε γούρι.

Πότε πήρες την απόφαση να δοκιμάσεις την τύχη σου στην Νέα Υόρκη, τι βίωσες εκεί και τι εντυπώσεις σου άφησε; Θα την ξανακάνεις την απόπειρα;
Διάβασα πρόσφατα ένα βιβλίο. Είχε τίτλο «Νέα Υόρκη, η θλιβερή πόλη».  Το πόσταρα και στο instagram. Νομίζω κανείς δεν αντέχει πάνω από δίμηνο τη ζωή εκεί. Εκτός αν είναι μεγιστάνας πλούτου ή φασιονίστας. Ακόμα και εκείνοι βέβαια βγάζουν σπυριά από την τόση υγρασία της πόλης. Έφυγα το 2012. Για δοκιμή. Να δω πως είναι. Έκατσα περίπου ενάμισι χρόνο. Γνώρισα ανθρώπους, έκανα σεμινάρια φωτογραφίας στο ICP – πούλησα το αυτοκίνητό μου και κάτι έπιπλα για να αντεπεξέλθω στα έξοδα της σχολής και της ζωής, πέρασα όλη τη διαδικασία απόκτησης βίζας Θυμάμαι χρειάστηκα 20 συστατικές επιστολές από περιοδικά και καλλιτέχνες που να είναι διεθνώς αναγνωρισμένα. Μόλις είχαν κλείσει οι εκδόσεις Λυμπέρη όπου εργαζόμουν. Δοκίμασα να δω αν μου πάει η Νέα Υόρκη. Και μάλλον δεν μου πήγε. Ίσως γιατί δεν είμαι ουτε φασιονίστας, ούτε μεγιστάνας. Ίσως γιατί έχω συνηθίσει στη δωρεάν περίθαλψη και εκπαίδευση. Αυτά είναι βασικά και δεδομένα στο μυαλό μου. Μου κακοφάνηκε όταν πλήρωσα χρυσάφι τη συνταγογράφηση ενός απλού κρυολογήματος ή όταν μία μέτρια σχολή φωτογραφίας ζητούσε 28.000 δολάρια το εξάμηνο. Ξίνιζα όταν έβλεπα ζευγαράκια ηλικιωμένων Αμερικάνων να περπατούν χέρι χέρι στα ογδόντα τους και να λένε ότι ακόμα πληρώνουν τα εκπαιδευτικά δάνεια που πήραν νέοι. Άσε το «δήθεν» ύφος των Νεοϋορκέζων.
Από το τουρίστας Νέας Υόρκης μέχρι το wannabe κάτοικος Νέας Υόρκης έχει τεράστιες διαφορές. Ζούσα στο Harlem σε ένα τεσσάρι. Πλήρωνα 1,450 δολάρια μόνο για το δωμάτιό μου. Ήταν pet friendly γιατί είχα και τον σκύλο μου, τον Γκαρσόν,  μαζί. Δύσκολο να βρεις σπίτι όταν έχεις σκύλο. Βέβαια ήμουν από τους τυχερούς γιατί είχα laundry room στο υπόγειο του κτιρίου. Το λάτρεψα το Χάρλεμ. Εκεί μπορείς να δεις ατόφια την αμερικανική κουλτούρα. Χωρίς προσμείξεις. Το Μανχάταν έχει εξευρωπαϊστεί εντελώς. Βέβαια υπάρχουν ωραίες γωνιές. Λάτρεψα τις ομορφιές της πόλης. Λάτρεψα το πολυπολιτισμικό στοιχείο. Αυτά μου λείπουν. Και το μεξικάνικο Chipotle. Νομίζω ότι η Νέα Υόρκη δεν είναι ευκαιρία. Σκέψου πόσα εκατομμύρια άνθρωποι πηγαίνουν εκεί καθημερινά για το κυνήγι του American Dream.

Νομίζω ότι η Νέα Υόρκη είναι περισσότερο απωθημένο. Όχι μόνο η Νέα Υόρκη αλλά γενικότερα τα states έχουν τεράστιες ομορφιές. Το περασμένο καλοκαίρι έκανα ένα mini tour στον Νότο. Έπαθα πλάκα με τη Νέα Ορλεάνη. Εκεί θα μπορούσα άνετα να ζήσω. Που ξέρεις;

IMG_0084
IMG_0123

IMG_0194

Τι αγαπάς και τι μισείς πιο πολύ στην Αθήνα; Στην Ελλάδα;
Αγαπώ την Ακρόπολη και κατ’ επέκταση τα σπίτια που βλέπουν Ακρόπολη. Αγαπώ το καλοκαίρι στη Σέριφο. Αγαπώ τα ’70s σπίτια και τις εσωτερικές αυλές. Toυς φίλους μου. To πάρκο Ελευθερίας δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής. Το Παλλάς στο Παγκράτι. Κάποιες φορές αγαπώ τη συνήθεια της πόλης. Κάποιες άλλες τη μισώ. Είμαι διχασμένος όπως και με τη δεκαετία του ’80. Στην Ελλάδα μισώ περισσότερο την έλλειψη ταυτότητας. Είμαστε φύσει θέσει Ανατολή και προσπαθούμε να το παίξουμε Δύση. Μεγαλώσαμε με ρεμπέτικο και τσιφτετέλι για παράδειγμά και το παίζουμε rappers. Αυτό έφερε όλα τα υπόλοιπα προβλήματα. Φυσικά μισώ και τα πλακάκια των ’90s που κάλυψαν μάρμαρα και μωσαϊκά υψίστου κάλλους. Και τα περιστέρια.

Ποιοι έχουν μεγαλύτερη έπαρση σύμφωνα με την δική σου εμπειρία; Οι φτασμένοι καλλιτέχνες ή οι εκκολαπτόμενοι και πώς το εξηγείς αυτό;
Το φαντασμένο κάποιες φορές γίνεται και ονειροπόλο. Να είσαι όσο φαντασμένος θέλεις. Αρκεί να είσαι πιστός από την αρχή  μέχρι το τέλος στη συμπεριφορά και την πορεία σου. Ο παλιός καλλιτέχνης δεν έχει κόμπλεξ. Θα σου μιλήσει ανοιχτά και ειλικρινά. Το ίδιο και ο εκκολαπτόμενος καλλιτέχνης. Τον ξεγυμνώνει από μόνη της η επόχη.  Μεγαλύτερη είναι η έπαρση στους καλλιτέχνες λίγο – απ’ όλα. Λίγο ηθοποιός, λίγο τραγουδιστής, λίγο μοντέλο, λίγο dj,  λίγο τηλεπερσόνα. Αυτή είναι η χειρότερη μάστιγα. Αυτά είναι όλα τα μπουμπούκια που ξεπρόβαλλαν στα ’90s. Καταστροφικά τα ’90s. Τα πλακάκια τους κατέστρεψαν μωσαϊκά, τα λευκά αλουμίνια ωραίες καγκελόπορτες και οι καλλιτέχνες τους κατέστρεψαν την τηλεόραση, το σινεμά, τις Τέχνες γενικότερα. Φυσικά με φωτεινές εξαιρέσεις.

Πώς αντιμετωπίζεις το στρες της δουλειάς;
Το μυστικό είναι να μένεις μακριά από σαλόνια, λαμπερές πρεμιέρες, δήθεν κοσμοπολίτες και κοσμικές κυρίες, χαιρετούρες διαδρόμων. Και όλα καλά. Για ‘μένα, η διπλωματία είναι η πιο υπερτιμημένη ανθρώπινη αρετή.

Η σχέση σου με τα social media;
Η νέα τάση είναι όταν βγαίνεις για καφέ με τους φίλους σου να στοιβάζουν όλοι τα κινητά τους το ένα πάνω στο άλλο στη μέση του τραπεζιού και όποιος ακουμπήσει πρώτος το τηλέφωνό του να πληρώνει στο τέλος τον λογαριασμό. Δίκαιο. Η σχέση μου αρκείται στο «τόσο – όσο». Καλά είναι μωρέ. Κυρίως για επικοινωνία της δουλειάς σου. Πόσοι χρωστούν την επιτυχία των μαγαζιών τους ή της καριέρας του στο twitter; Θυμάμαι όταν πρωτοέγινε μόδα το twitter είχαμε κολλήσει όλοι άσχημα. Γράφαμε με εμμονή. Κάναμε φίλους και παρέες μέσα από ‘κεί. Πια έχει γίνει μέσο επίδειξης εξυπνακισμού. Ίσως επειδή είναι τόσο μαζικό. Γράφουν όλοι επιτηδευμένα για το retweet και το favorite και όχι για να επικοινωνήσουν άποψη. Για να είναι αρεστοί. Και μεταξύ μας, και ποιος δεν θέλει να είναι αρεστός;
Αν δεν είσαι proud to be Greek ή αν είσαι celebrity και δεν το αρνείσαι στο στάτους σου, δεν είσαι σοβαρό τουηττεροακάουντ. Δεν είσαι τουητεράς που δεν σέβεσαι τον εαυτό σου. Έχουν γίνει λίγο εργοστάσιο τα social media. Κάποιες φορές έχουν και αναθυμιάσεις. Απ’ όλα διαλέγω instagram.

Χειρότερες μέρες από τις χθεσινές δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ. Όλες οι μέρες μας θα είναι καλύτερες. 

 

IMG_0168
IMG_0181

DIDEE MAGAZINE

Η υψηλή αισθητική στη σύγχρονη ζωή της πόλης.

More Stories
Επανεκκίνηση: Η Εθνική Λυρική Σκηνή ανακοινώνει το πρόγραμμά της για τη νέα σεζόν