Mary and The Restless Athenian Nights

Αξέχαστη θα μου μείνει εκείνη η βραδιά. Το πρώτο μεγάλο ξενύχτι το έκανα με τους γονείς μου στο Διογένης Παλλάς. Εκατομμύρια έτη φωτός πίσω,  δεύτερο τραπέζι πίστα -μάλλον δεν μας χώνευε ο μετρ- και εγώ ντυμένη με ένα μωβ βελουτέ φόρεμα και μια στέκα από αυτές που σε πονάνε τα αυτιά σου μετά. Πρώτο πιάτο μοσχαράκι νουά και αρακάς και η Αλέξια να τραγουδά «Τα κορίτσια ξενυχτάνε με ένα μυστικό, οοο οοοο». Η ιστορία τελειώνει εδώ. Καμία κορύφωση. Δεν το άντεξα το ξενύχτι, κοιμήθηκα μέσα στη γούνα της μαμάς μου μέχρι που μια φωνή με ξύπνησε για να μου χαϊδέψει τα μαλλιά. Ήταν ο Λευτέρης Πανταζής.

Τα πράγματα άλλαξαν. Πέρασε μια περίοδος της ζωής μου που προτιμούσα να ζω το βράδυ παρά το πρωί. Διάβαζα αργά, κοιμόμουν αργά και στα φοιτητικά χρόνια πρέπει να είδα τον ήλιο εφτά φορές συνολικά. Υπήρξα από εκείνους τους τύπους-νυχτερίδες που έβαζαν ξυπνητήρι στις 03.00, έβαζαν τα καλά τους και έφευγαν για clubbing. Τα γράφω και ανατριχιάζω!

Τα αναμνηστικά δώρα εκείνων των σκοτεινών χρόνων, στην κυριολεξία, είναι δυο βαθιές ρυτίδες κάτω από τα μάτια και ένα αυτόματο γρέζι στην φωνή κάθε φορά που ξενυχτάω. Πολύ σωστά αναρωτιέστε πού το πάω και γιατί τα γράφω όλα αυτά. Ο λόγος είναι ότι χρειάζομαι την βοήθεια του κοινού. Θέλω κάποιος να μου απαντήσει πώς κάποτε μπορούσα να διασκεδάζω με τα πάντα και παντού και στο σήμερα (στην περίπτωση που δεν έχω κοιμηθεί στις 23.00), το μόνο που με ευχαριστεί να είναι να πίνω μόνη ή με έναν φίλο ουίσκι σε παλιά ποτάδικα.

Τόσο πολύ το 30 plus 1 επηρεάζει την ψυχολογία; Τόσο πολύ χάσαμε τον ενθουσιασμό μας; Γίνεται να παίρνουμε μεγαλύτερη ευχαρίστηση από μια καλή αμερικάνικη σειρά και όχι από το να βγούμε να διασκεδάσουμε με τους φίλους μας; Πού πήγαν τα ένδοξα αθηναϊκά βράδια; Είμαι μόνο εγώ έτσι ή και εσείς;

Mary&the_girlsNightOut2 didee.gr

Το παλέψαμε, όμως. Το προηγούμενο Σάββατο, η Αμαλία, η Ελένη και εγώ είπαμε ότι θα βγούμε και θα κάνουμε καμενιές όπως παλιά. Κάναμε πρόγραμμα, ρωτήσαμε η μια την άλλη τί θα φορέσουμε, ανταλλάξαμε κραγιόν, τους έδωσα να βάλουν το αγαπημένο μου προϊόν για τα μαλλιά, το 20 for you, αφενός για να νιώσουν πιο νέες και αφετέρου γιατί όλα από το υγιές, λαμπερό και ενυδατωμένο μαλλί ξεκινάνε. Γεμάτες ελπίδα φύγαμε για μια αξέχαστη βραδιά! Το bucket list έγραφε: ΑΝ Club, Πριόνια στο Tesla και Αρχάγγελο. Για κάθε ένα τσεκ στη λίστα μας, ένα χαμόγελο έσκαγε, το οποίο από πίσω έγραφε «Μωρέ, λες να είναι ΑΥΤΗ η βραδιά που θα περάσουμε όπως κάποτε;».

Μπήκαμε στο ΑΝ club και αντικρίσαμε έναν κόσμο τόσο διαφορετικό. Ή μήπως τόσο μικρό ηλικιακά; Δεν μασήσαμε, αράξαμε, ήπιαμε νερωμένη μπύρα και κάπως έτσι έγινε το blend in. Όλοι περίμεναν τους Vodka Juniors στην σκηνή, μύριζε ιδρώτας και καπνίλα και εμείς κάναμε το πρώτο λάθος: Ξεκινήσαμε να μιλάμε για δουλειές, άγχη και πρώην. Η φάση ξεκίνησε και ο ήχος στα αυτιά μας απόκοσμος. Γελάσαμε. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι θέλω να πω στα παιδιά μου μια ιστορία που η μαμά τα σπάει σε μια συναυλία και κατέβηκα στον μικρό κακό χαμό να γίνω ένα με τα ατίθασα κορμιά. Μια που κατέβηκα και μια που έφαγα ένα ανθρώπινο κύμα στη μούρη, το οποίο έβλεπα να έρχεται σε αργή κίνηση επάνω μου. Έπεσα κάτω, με μάζεψε ένα 18χρονο και πριν προλάβω να σταθώ στα πόδια μου, το δεύτερο κύμα με χτύπησε βαθιά. Achievement Unlocked και με περισσή χαρά γύρισα στις φίλες μου -οι οποίες είχαν μείνει παγωμένες, με τρομοκρατημένα μάτια, να με ψάχνουν στο πλήθος-  δίνοντάς τους το νεύμα «μαλάκεςμουτοχω».

Είχε έρθει η ώρα να χορέψουμε και να αφήσουμε το σώμα μας να «ξεφτιλιστεί» σαν άλλοτε. Εκεί ήταν η πρώτη στιγμή που σκέφτηκα ότι η φίλη Ελένη υποφέρει και δεν μιλάει. Γέλασα από μέσα μου γιατί ήξερα ότι όλες θα θέλαμε να φορούσαμε πιτζάμες και να λιώναμε σε έναν καναπέ. Όντως, χορέψαμε. Βρήκαμε κι άλλους φίλους, γνωστούς, αδερφούς, δημιουργήσαμε έναν τεράστιο κύκλο με όλα τα είδη ανθρώπων. Τσεκάραμε τον χώρο για «γκομενάκια» και τζίφος. Είδα κάποιον που δεν θα μου άρεσε ποτέ και αναρωτήθηκα «μωρέ, λες;» και μετά σήκωσα τα στάνταρτς μου από το πάτωμα. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που ένιωσα φοιτήτρια ξανά. Δεν με ένοιαζε τί θα πουν οι γύρω μου, για τον τρόπο που χορεύω, για το τί φοράω και το πώς μιλάω. Highlight της βραδιάς ο χορός του «σκορπιού της ερήμου» με μια δόση Maleficent που δημιουργήσαμε με την Αμαλία ακούγοντας Στέφανο Κορκολή. Αν με δείτε στον δρόμο, ρωτήστε με για την χορογραφία.

Φύγαμε για Αρχάγγελο και η παρέα είχε συν τέσσερα άτομα. Το λάτρεψα το μαγαζάκι όταν μπήκα. Ο Μπάμπης Στόκας στην γωνία, ο κόσμος ενθουσιασμένος με τις μουσικές, αποθέωνε τον Dj και μια μικρή τουαλέτα που όποιος έμπαινε μέσα έβγαινε φασωμένος. Η τουαλέτα του φασέρ. Είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον αυτό που γινόταν εκεί μέσα και κυρίως γιατί όλοι ένιωθαν σαν το σπίτι τους, όμως δεν άντεξα. Λύγισα μπροστά στην έντεχνη ελληνική μουσική. Πολύ στεναχώρια, πόνος και κλαούνα βρε παιδί μου και κάπως η καρδιά μου δεν αντέξε αυτόν τον κατατρεγμό. Το μικρό κακομαθημένο κοριτσάκι μέσα μου άρχισε να γκρινιάζει και να φωνάζει «θέλω να φυυυύγωωωω».

Μπήκα στο σπίτι υπερβολικά στεναχωρημένη, έβγαλα όλα τα ρούχα μου μαζί με μια κίνηση και έπεσα στο κρεβάτι σαν κορμός δέντρου μετά το «Tiiiiimbeeeeerrrr»! Η επόμενη σάπια μέρα με βρήκε να στεγνώνω τα μαλλιά μου βάζοντας Definer Hairspray στην φράντζα για να την κρατήσω σταθερή και να σκέφτομαι αν πέρασα όντως καλά, αν έπρεπε να φύγω όσο περνούσα τέλεια για να αποφύγω την στεναχώρια, αν ήταν η ανάγκη τόσο μεγάλη για ένα επιτυχημένο βράδυ που κάπου έχασα το νόημα, αν ανήκω στους χορτασμένους απ’ το «έξω», αν θέλω να ξαναβγώ και τελικά αν όλοι νιώθουν σαν και μένα ή μόνο εγώ δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στις ανήσυχες αθηναϊκές νύχτες.

More Stories
ndr9502 hr 1
Αbiti in Scena: Μια έκθεση αφιερωμένη στο έργο του Valentino Garavani