Quantcast

Γνώρισα τον Παύλο το 2002 στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, χρονιά που ο Justin Timberlake είχε κυκλοφορήσει το πρώτο σόλο άλμπουμ του. Αγαπηθήκαμε αληθινά και άρρωστα, είμαστε τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες. Φίλος ζωής. Έχω να τον δω πέντε χρόνια. Την Τετάρτη το βράδυ, όχι μια τόσο καλή μέρα για μένα και αφού είχα αποφασίσει ότι δεν θα έβγαζα ποστ αυτή την εβδομάδα, ήρθε στο inbox μου το παρακάτω mail. Το διάβασα και άρχισα να κλαίω σαν manga (ξέρετε, που γεμίζει όλο το μάτι δάκρυα και μετά κυλάνε δυο μικρά ποτάμια στα μάγουλα). Τον ευχαρίστησα για αυτή την βαθιά εξομολόγηση και τον ρώτησα αν θα ήταν σύμφωνος να το «ανεβάσω» στο Mary and Me. Ένας Έλληνας, φοιτητής στην Αγγλια, γράφει για την πίεση που ασκεί το κοινωνικό περιβάλλον σε όλους, για την κρίση, τη νέα χώρα και την ελευθερία σε περιτύλιγμα αισιοδοξίας. Κλασικός Παύλος!

Dear Mary,

 Να, λοιπόν, που η μουσική μας (ξανα)ενώνει! Κι αυτό γιατί βλέποντας τον Sir Paul McCartney στα βραβεία Grammy, μου ήρθε στο μυαλό το γλυκό μουτράκι μιας παλιάς φίλης από τα φοιτητικά χρόνια: το δικό σου! Ξέροντας ότι είσαι ορκισμένη fan του, θυμήθηκα όλες εκείνες τις διαφωνίες σχετικά με το ποιο σκαθάρι ήταν το πιο ταλαντούχο και άξιο όλης αυτής της δόξας που γνώρισαν οι Beatles (ξέρεις ότι θεωρώ τον John Lennon ανώτερο όλων). Έτσι, σκέφτηκα να σου γράψω τα νέα μου, αφού τόσο καιρό δεν είχα προλάβει να απαντήσω σε εκείνο το μήνυμά σου που ρωτούσες αν είμαι καλά και πού βρίσκομαι τώρα. 

Το 2015 με βρήκε στην πολυαγαπημένη Θεσσαλονίκη, φρεσκοπαντρεμένο εδώ και κάτι μήνες, να δουλεύω στην Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης ως αρχειονόμος… καμία σχέση! Πόσο βαρετό και μόνο που το έγραψα! Πάμε πάλι: το 2015 με βρήκε στην Ελλάδα για χριστουγεννιάτικες διακοπές, έχοντας επιστρέψει απο την Αγγλία όπου σπουδάζω (ξανά και ξανά)!

Αν κάποιος, στα φοιτητικά μας χρόνια το 2004, μου έλεγε ότι κάποτε θα ξεκινήσω μόνος μου απο Ελλάδα για Αγγλία, για μια νέα αρχή, προφανώς και θα τον χαρακτήριζα τρελό. Όχι, γιατί δεν το ήθελα, αλλά γιατί δεν το μπορούσα… τουλάχιστον έτσι νόμιζα τότε. Πού να έτρεχα τόσο μακριά, σε μια ξένη χώρα με ξένους ανθρώπους!! «Άσε, μια χαρά είμαι εδώ» σκεφτόμουν πάντα, γιατί μου άρεσε το βόλεμα και η συνήθεια. Η ζωή, όμως, μας πάει εκεί που ενδόμυχα θέλουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Μετά το τέλος της σχολής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, που και οι δύο βγάλαμε (με τεράστια επιτυχία οφείλω να πω), κι αφου δούλεψα για κάποια χρόνια αποκτώντας επαγγελματική εμπειρία, αποφάσισα να ξεκινήσω ενα μεταπτυχιακό στην Ελλάδα, βλέποντας την κρίση που έρχεται και θέλοντας να κάνω τον εαυτό μου πιο ανταγωνιστικό στην αγορά εργασίας! Μόνο που το εγχείρημα ήταν ριψοκίνδυνο, γιατί αποφάσισα να μεταπηδήσω στον κλάδο του management απο την ταπεινή πλην τίμια σχολή της βιβλιοθηκονομίας που ΜΟΝΟ εσύ αγαπούσες με πάθος! Ε, τί το θελα;!! Στατιστική, αξιολόγηση επενδύσεων και τόσα άλλα πράγματα που έβλεπα για πρώτη φορά στην ζωή μου! Κι επειδή θυμάσαι το πόσο αγχώδες άτομο είμαι, καταλαβαίνεις τί συνέβη…! Το μισό πακέτο τσιγάρα την ημέρα έγιναν δύο, οι καφέδες πολλαπλασιάστηκαν, ο ύπνος ερχόταν με δυσκολία.

Ο χαρούμενος άνθρωπος με όρεξη για ζωή και αισιοδοξία για το μέλλον που θυμόσουν είχε χαθεί. Ούτε εγώ δεν με άντεχα πια. Ούτε εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η δυσκολία ενός μεταπτυχιακού με είχε ρίξει τόσο πολύ. Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι το άγχος δεν ήταν για το ίδιο το μεταπτυχιακό, αλλά για το πώς θα έβλεπαν οι άλλοι μια ενδεχόμενη αποτυχία μου. Μετά από δύο χρόνια προσπάθειας, κατάφερα να πάρω το πολυπόθητο χαρτί το οποίο θα με έβγαζε απο τους στενούς δρόμους της βιβλιοθηκονομίας και θα μου άνοιγε ορίζοντες στο management. Εδώ γελάμε!! Γιατί όταν πήρα το μεταπτυχιακό το 2010, η Ελλάδα είχε πια μπει βαθιά στην κρίση. Οι επιχειρήσεις έκλειναν η μια πίσω από την άλλη και φυσικά πού (;) να βρει δουλειά ένας νεοεισερχόμενος στον τομέα του management! Το μόνο που μπορούσα να κάνω, όπως και πολλοί άλλοι σαν εμένα, είναι υπομονή. Μετά την εκπλήρωση και των στρατιωτικών υποχρεώσεων, το προσπάθησα ξανά και ξανά στέλνοντας πολλά βιογραφικά παντού, αλλά το καλύτερο που μπορούσα να βρω είναι barman στις καφετέριες της περιοχής μου. Δεν είναι κακή λύση… όταν είσαι 25. Όμως, πλησιάζοντας τα 30 και έχοντας επενδύσει κόπο και χρήμα στις σπουδές δεν είναι και το ιδανικότερο που ζητάς. Έτσι, το καλοκαίρι του 2013 με βρίσκει να μένω στο πατρικό μου, χωρίς ουσιαστική προσωπική ζωή, χωρίς να αισθάνομαι αυτάρκης και γενικά χωρίς να βλέπω φως στην άκρη του τούνελ (που λένε και στις ειδήσεις). Βάλε και λίγο κάποιους φίλους, συγγενείς και ευρύτερο κοινωνικό κύκλο που έβλεπα στα μάτια τους ότι δεν με θεωρούν και τόσο άτυχο, όσο άχρηστο, γιατί κατά την γνώμη τους «όποιος θέλει δουλειά βρίσκει»! Ε, δεν θέλει και πολύ να κλειστείς στον εαυτό σου, να μην έχεις όρεξη για τίποτα και να καταντήσεις νευρικός, κακόκεφος, απαισιόδοξος. Όταν δε, εμφανίστηκαν και τα ψυχοσωματικά, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να αλλάξω την κατάσταση. Αυτό που κάποτε μου φαινόταν τρελό (να φύγω στο εξωτερικό για σπουδές), ήταν πια η πιο λογική λύση. Δεν το σκέφτηκα παραπάνω! Το έκανα! Και τελικά ξαναβρήκα τον εαυτό που έχασα τα τελευταία χρόνια!

Πλέον κάνω μεταπτυχιακό στο Human Resource Management. Το δεύτερο μεταπτυχιακό μου (ελπίζω να μην χρειαστεί και τρίτο). Αφενός, γιατί βρίσκω τον αμειγώς οικονομικό κλάδο πολύ ψυχρό και επιφανειακό, αφετέρου γιατί μ’ αρέσει να ασχολούμαι με τους ανθρώπους και πιστεύω σε αυτούς. Παρ’ όλα αυτά, δεν ξέρω πού θα με βγάλει αυτό. Μπορεί σε ένα χρόνο να έχω γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Μπορεί να μέινω για πάντα εδώ. Μπορεί ακόμη να βρω δουλειά σε μία άλλη χώρα πιο μακριά. Δεν έχει καμία σημασία, όμως.

Τους τελευταίους πέντε μήνες ζω κάτι καινούριο. Η επαφή μου με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με διαφορετικές κουλτούρες, με έκανε να επιβεβαιώσω αυτό που πάντα πίστευα: ότι όσο κι αν οι άνθρωποι διαφέρουμε, κατα βάθος αυτά που μας διαφοροποιούν είναι ελάχιστα και ασήμαντα. Η Αγγλία μου έδωσε την δυνατότητα να ζήσω νέες εμπειρίες, σε μια χώρα που δεν με ξέρει κανείς, που δεν περιμένει κανείς να δει αν θα πετύχω ή όχι για να το συζητήσει και να το κρίνει, που μπορώ να χαθώ μέσα στο πλήθος όταν θέλω. Η αίσθηση της ελευθερίας που σου δίνει μια ξένη χώρα είναι ανεκτίμητη. Δεν κυνηγάω ούτε την σούπερ δουλειά, ούτε τον σούπερ μισθό. Δεν θα μπορούσα, άλλωστε, γιατί και εδώ υπάρχει κρίση -όχι φυσικά τόσο σκληρή όσο στην Ελλάδα. Η Αγγλία, όμως, μου δίνει την δυνατότητα να μπορώ να κυνηγήσω και να καταφέρω να κάνω αυτό που ονειρεύομαι. Θα τα καταφέρω; Δεν το ξέρω! Όμως, ακόμη και αν δεν τα καταφέρω, θα γυρίσω στην Ελλάδα γεμάτος εμπειρίες, από την καλοσύνη και την γεναιοδωρία των ανθρώπων που γνώρισα εδώ (Ελλήνων και μη), από τις γνώσεις που πήρα από το πανεπιστήμιο. Κυρίως, όμως, αυτό που τελικά κατάλαβα είναι ότι το ταξίδι είναι το ίδιο σημαντικό με τον προορισμό. Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να προβλέψουμε πού ακριβώς θα μας βρεί το τέλος του κάθε ταξιδιού μας. Ας κάνουμε κάθε μέρα το καλύτερο που μπορούμε και ας απολαύσουμε την διαδρομή, λοιπόν! Είναι καλύτερα έτσι! 😉

 Σε φιλώ και σε περιμένω να πάμε συναυλίες!!

 

More Stories
LoroPiana 1 1
Η νέα συλλογή SS/23 του πολυτελούς οίκου Loro Piana εμπνέεται από την ηλιόλουστη Ιταλία