Quantcast

Mary and The Drunk Mexican Guy

Πρώτο ποστ του 2015. Καμία νηφαλιότητα. Μεθυσμένες αλήθειες. Προσκυνήματα τουαλέτας το πρώτο πρωινό του χρόνου. Κόσμος θολός. Ήσασταν όλοι εκεί, σας είδα.

Είμαστε ό,τι πίνουμε; Άνθρωποι που απλά θέλουν να έρθουν στο κέφι, να χαλαρώσουν με τα ποτάκια τους και να περάσουν όμορφα; Ή μήπως είμαστε οι πραγματικοί εαυτοί μας, όταν το αλκοόλ ρίχνει τις άμυνες; Τα μεγαλύτερα μεθύσια έγιναν για έναν χωρισμό ή για μια καψούρα… Άντε και για μια απόλυση, αν και σπάνιο.

Είναι καταπληκτικό το πώς βάζουμε κάτω από το χαλάκι τα συναισθήματά μας για χρόνια και ένα βράδυ μετά από τέσσερα τζιν τόνικ με μια φέτα λεμόνι, κρυβόμαστε πίσω από το ποτό για να πούμε αυτά που σκεφτόμαστε. Και ας μην κοροϊδευόμαστε, o μόνος λόγος που το κάνουμε είναι επειδή λουφάζουμε στην λύση της επόμενης ημέρας, που δεν είναι άλλη από ένα μήνυμα «Σόρρυ για χτες, ήμουν μεθυσμένος/η». Γελάω δυνατά.

Προσωπικότητες που εμφανίζονται σαν άλλα κεφάλια λερναίας ύδρας. Βέβαια, όπου κεφάλι βάλτε τη μούρη ενός μεθυσμένου Μεξικανού με μακρύ μουστάκι και χαρακτηριστική καπελαδούρα που το χνότο του μυρίζει τεκίλα.

Ο λόγος που θίγω το θέμα, χωρίς να είμαι καμια αγία όσον αφορά στο ποτό, είναι ότι αυτές τις γιορτές πιο πολύ από ποτέ συναναστράφηκα με άτομα βαθιά μόνα, που έπιναν με την ελπίδα να νιώσουν ότι περνούν καλά, αλλά ο επίλογος ήταν γραμμένος από ξενέρα, κλάμα και λίγο εμετό.

Τρεις περιπτώσεις πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου και φυσικά και οι τρεις σκόνταψαν σε ένα αθώο ποτάκι.

• Ο άνθρωπος που κάποτε εξιδανίκευσε μια κατάσταση, δηλαδή μια σχέση, σαφώς λανθασμένα και έμεινε μόνος του τα επόμενα χρόνια να θρηνεί κάτι το οποίο δεν υπήρξε ποτέ. Εσωτερική ανασφάλεια που πηγάζει από το πολύ απλό «Φοβάμαι να ζήσω». Αυτό το άτομο συν ένα μπουκάλι τζιν έχει ως αποτέλεσμα αφόρητη μοναξιά, πολλά δάκρυα και λάθος διατυπωμένες δηλώσεις που μοιάζουν αληθινές.

• Ο άνθρωπος που πίστεψε ότι εννέα ποτήρια βότκα θα του φέρουν συναισθηματική πληρότητα, έναν τεράστιο έρωτα, μια φρέσκια καθημερινότητα, νέα ενδιαφέροντα και θα τον απαλλάξουν από τον «επικίνδυνο» χαρακτήρα που έχει χτίσει για να μην βαριέται τον ίδιο του τον εαυτό.

• Ο έξι ποτά τύπος. Πρώτο ποτό ίσον αυτοπεποίθηση. Δεύτερο ποτό ίσον χαλαρό σώμα. Τρίτο ποτό ίσον σέξινες. Τέταρτο ποτό ίσον «Μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο». Πέμπτο ποτό ίσον ατελείωτη μοναξιά. Έκτο ποτό ίσον ύπνος. Σε αυτή την περίπτωση έγινε μια άκαρπη προσπάθεια διατήρησης της αισιοδοξίας που χρειάζεται για να αντέξει κάποιος την καθημερινότητα.

Τους αγαπώ όλους τους παραπάνω ανθρώπους, τους καταλαβαίνω και έχω υπάρξει και εγώ ένας τέτοιος. Και εγώ και όλοι μου φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι. Η χαρά θα ήταν διπλή αν όλη αυτή την δύναμη που σου δίνει το αλκοόλ στην έδινε ο εαυτός σου. Αν περνούσες έναν χωρισμό με λογική και αξιοπρέπεια, αν έλεγες σε κάποιον/α τα πραγματικά σου συναισθήματα χωρίς την βοήθεια του ποτού, αν ήσουν σέξυ επειδή το πιστεύεις και αν κατακτούσες τον κόσμο και τον κόσμο σου, απολύτως μόνος σου. Απλά σκέφτομαι ότι εκεί ανάμεσα στις νέες αποφάσεις για την καινούρια χρονιά, ίσως θα έπρεπε να χώσουμε και την μείωση του αλκοόλ. Όπως μου είπε πρόσφατα και ένας φίλος «Μαλάκα μου, τέλος το ποτό, δεν θέλω να ξαναλασπώσω έτσι». Εστερνίζομαι λοιπόν.

mary&thedrunkmexicanguy1 didee.gr

Όσο για μένα, κάθε φορά που πίνω λίγο παραπάνω, σκέφτομαι πάντα ένα πράγμα. Μια σκηνή από την ταινία Το Δόλωμα, όπου ο Ντίνος Ηλιόπουλος, προσπαθεί να μάθει στην Αλίκη Βουγιουκλάκη το παρακάτω ποίημα. Μη με ρωτήσετε γιατί. Ίσως επειδή μικρή έβλεπα αυτή την ταινία, πίνοντας κρυφά τις μινιατούρες γεγκερμάιστερ από το σκρίνιο της μαμάς.

Στα κρησφύγετα της οπτασίας
μας βρήκε η πνοή του χτες
που πατινάριζε στον πάγο της αδιαφορίας
και πήρε τα μαλλιά μας και τα’κανε θερινή κατασκήνωση.
Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω
να δω το πρόσωπό σου στ’ακρογιάλι.
Η συνείδησις της προχθεσινής νύχτας
κυματίζει ακόμα στον ευλαβή παπαφίγγο.

Cheers!

More Stories
wonder 18 photo designmuseum danmark 1
Το Design Museum της Κοπεγχάγης ανοίγει ξανά μετά από ανακαίνιση 2 ετών