Quantcast

1η Δεκεμβρίου 2014: Ένα mail έφτασε στα χέρια μας

Αθήνα 01/12/2014

Όταν οι φόβοι συναντιούνται


Όταν συνάντησα το φόβο μου, ήμουν, ήδη, κάποιος που με αναγνώριζα. Εκείνος, δε ξέρω πως με ήξερε.  Ντυμένος μες στα μαύρα του, με λευκά παπούτσια, με χαιρετούσε συχνά, κάθε φορά που τον κοίταζα. Κι απέστρεφα το βλέμμα, λες και θα χανόταν αυτόματα και δια μαγείας. Δεν είχαμε συστηθεί ποτέ, αλλά κουβαλάγαμε το ίδιο αρχέτυπο και μήτρα, θα μάθω αργότερα.

Μια μέρα βρεθήκαμε στο εργοστάσιο νομισμάτων. Μας σύστησαν και μας ζήτησαν να συνεργαστούμε. Ο ένας θα χάραζε τα γράμματα κι ο άλλος την κορώνα. Δε θυμάμαι τι διάλεξα, αλλά τον σιχαινόμουν. Λες κι αυτή η παραγωγή αντίτιμων, μάς είχε δέσει αιώνια με μια κλωστή θηλιά και ταύτιση.

Αρνήθηκα να τον συναντώ. Αντέδρασα σε κάθε συνδιαλλαγή, που επιβλήθηκε. Μέχρι που μια μέρα μου ψιθύρισε στο αυτί «θες να γίνουμε φίλοι; … ειλικρινά δε θέλω να σε πεθαίνω!».

Και τρόμαξα. Και χάθηκα. Και εξαφανίστηκα από κάθε τι, που θύμιζε εμένα. Δεν ήθελα εμένα. Ήθελα εμένα, χωρίς εκείνον. «Κι αυτό είναι αδύνατον», είπε ο Άρχων. Και σώπασα, μέχρι να δουλέψω τη συνεργασία μας.

Τα νομίσματα, μας πήρε λίγο καιρό, άρχισαν να κόβονται όλο και πιο γεωμετρικά. Όλο και πιο ορθά. Τα πρώτα χαμόγελα δεν άργησαν να σκάσουν, σε πρόσωπα γνωστά και άγνωστα.

Κάπου τότε είναι που σε γνώρισα. Με θαύμαζες για τα νομίσματα που έφτιαχνα και ήθελες να με γνωρίσεις. Να μάθεις ποιος είναι αυτός που επιμελείται κάτι τόσο ωραίο. Δίστασα για το τι πρέπει να σου πω. Δεν ήξερα πώς να μοιράσω τον θαυμασμό ανάμεσα σε μένα και τον άσπονδο. Δεν ήξερα ως ποιος, ως τι έπρεπε να μιλήσω. Τόσο, που ο φόβος έγινε εγώ κι εγώ ο φόβος του φόβου μου.

Έβαλα τα μαύρα, φόρεσα λευκά παπούτσια και έγινα σοβαρός και ατάραχος, μα φιλικός και γνώστης.

Και σου έδειξα το φοβισμένο μου εγώ κι εμένα με τον αντεστραμμένο φόβο μου. Την ίδια τη χαρά μου. Και σου είπα πως είναι να προσπαθείς να δέσεις τη θυσία με τη ζωή. Πως πλάθεις το ωραίο, μέσα από τον πόνο. Πως έμαθα να αγαπώ το χειρότερο, γιατί με κάνει καλύτερο.

Σε θυμάμαι να φεύγεις μες στη βροχή από το κλάμα.

Κάθε φορά που βρέχει σε σκέφτομαι. Κάθε 1η Δεκέμβρη σε σκέφτομαι…

Άραγε να φοράς κόκκινες κάλτσες;

φωτογραφία (1)

γτμΘ

More Stories
artist studio conversion vatraa architecture residential london dezeen 2364 hero2 1704x959 1
Ένα καλλιτεχνικό στούντιο στο Λονδίνο μετατρέπεται σε σύγχρονη κατοικία από το γραφείο VATRAA