Quantcast

Mary and The Aquarium

Εμένα, που λέτε, με ενθουσιάζουν ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα. Εμένα, που λέτε, το μυαλό μου πλάθει ανά δευτερόλεπτο παράξενες ιστορίες από μακρινά μέρη. Εμένα, που λέτε, μου αρέσει να πιστεύω στους τσιχλάνθρωπους και στο ότι ο Matthew McConaughey μου μιλάει με σήματα μορς μέσα από την βιβλιοθήκη μου. Εμένα, που λέτε, μου αρέσει πολύ να πιστεύω στις ταινίες. Εμένα, που λέτε, με ιντριγκάρουν οι εκκεντρικές προσωπικότητες και οι άνθρωποι με το πιο σπάνιο χιούμορ. Εμένα, που λέτε, μου αρέσει ο εαυτός μου. Εμένα, που λέτε, μου αρέσει να πιστεύω στα happy places.

Το happy place είναι το προσωπικό μέρος του καθενός, φανταστικό ή όχι. Εκεί που βγάζεις την ανθρώπινη στολή σου και μπορείς να απελευθερώσεις ακόμα και τις πιο παράλογες, ανώμαλες σκέψεις και εξομολογήσεις απαλλαγμένες σκληρής κριτικής.

Το δικό μου happy place είναι υπαρκτό και περιλαμβάνει και συγκάτοικο. Είναι ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια. Με κωδικό όνομα «ενυδρείο», εγώ -το χρυσόψαρο- και ο roomie -το φουσκόψαρο- αποσυμπιέζουμε ο ένας τον άλλο. Μιλάμε όπως θέλουμε, φιλοσοφούμε, γελάμε και βγάζουμε από μέσα μας και την τελευταία ρανίδα πόνου και χαράς των πολύπαθων προσωπικοτήτων μας.

Το «ενυδρείο» είναι ο χώρος μας. Σε αυτή την μικρή γυάλα που πλάσαμε όπως θέλουμε, κολυμπάμε χωρίς να σκεφτόμαστε αν δείχνουν ωραία τα λέπια μας ή αν έχουμε την καλύτερη βάρκα/prop του μικρού μας βυθού ή ακόμα και αν τα φύκια που μας περικυκλώνουν είναι από μεταξωτές κορδέλες. Μερικές φορές, αφήνουμε να μπαίνουν και κάτι άλλα ψάρια μέσα, αλλά αν δεν είναι ευγενικά και με αρχές, η γυάλα τα ξεφορτώνεται από μόνη της. Στην γυάλα μας παίζει πολλή κλασική μουσική, καθώς το ένα ψάρι είναι πιανίστας, αλλά και ατελείωτη καμένη πληροφορία, καθότι το άλλο ψάρι είναι διάσημο λοκάλι (κλαίω!). Το αγαπάμε, το καθαρίζουμε και το φροντίζουμε το «ενυδρείο» μας, γιατί στο τέλος της ημέρας εκεί γυρνάμε για να βγάλουμε την μπουχτιστική σαπίλα μας.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι καθημερινά πρήζουμε το μυαλό μας και πιέζουμε τους εαυτούς μας σε εξαντλητικό βαθμό. Είτε είμαστε πολυάσχολοι, είτε άνεργοι, είτε φυγόπονοι η φάση είναι νεύρα, παρεξηγήσεις, γκρίνια, αχρείαστη κριτική και κλαούνα. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα θελήσετε να βγάλετε τον κακό σας εαυτό πάνω σε κάποιον άλλο, γιατί νομίζετε ότι θα ξορκίσετε την δυστυχία σας τιμωρώντας με κακή συμπεριφορά τους υπόλοιπους (πράγμα που το έχουμε κάνει ΟΛΟΙ), απλά θυμηθείτε πού είναι το happy place σας. Επισκεφθείτε το, καθίστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα, ανοίξτε μια πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό και πριν πείτε κάτι που θα μετανιώσετε, παίξτε λίγο ψυχολόγο με τις ανασφάλειές σας.

To happy place σώζει δουλειές, φιλίες, ζωές. Μια ευγενική χορηγία του Mary and Me.

p.s. 1 Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στον Φίλιππο, το φουσκόψαρο της γυάλας μου. Μια φιλία πολλών χρόνων, αμοιβαίας εκτίμησης και πολλών κιλών ψαροτροφής. Τον κατέκτησα δύσκολα, με έφαγε στην μούρη όλα αυτά τα χρόνια. Θέλω να του υπενθυμίσω ότι πολλές φορές τα ψάρια που μεγάλωσαν μαζί «φεύγουν» για νέες περιπέτειες σε άλλους βυθούς και αυτό τελικά είναι προσωπική επιλογή της κάθε ψαροκαρδούλας.

p.s. 2 Και αφού μιλήσαμε για ψάρια δεν θα μπορούσα να μην θίξω το ψαροτρολάρισμα της εβδομάδας, υπενθυμίζοντας ότι το χιούμορ είναι ελεύθερο και μερικές φορές δύσκολο στην κατανόηση. Γελάμε με αυτά που κατανοούμε, πολύ λογικό και προφανώς έτσι διαλέγουμε και τους ανθρώπους μας. Αν δεν μας αρέσει ή δεν καταλαβαίνουμε το χιούμορ των άλλων δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Peace out.

More Stories
p90466660 lowres 1
O Paul Smith και ο επανασχεδιασμός του νέου Mini Recharged