Η Μαίρη, η Κέλλυ και η Ειλικρίνεια

Υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί εξώ που κάθε φορά που ζητάει την γνώμη μου ακούω το εξής: «Δεν θέλω να μου πεις ψέματα ή οτιδήποτε για να μην στεναχωρηθώ, θέλω να μου πεις την αλήθεια. Θέλω να ακούσω την κριτική σου».

Αυτός ο άνθρωπος είναι μια γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά, αδύνατα πόδια μπαλαρίνας και έντονο βλέμμα. Είναι superstylish, πανέξυπνη και με εξαιρετική πένα. Ή αλλιώς αυτός ο άνθρωπος είναι η φίλη μου, η Κέλλυ. Η φιλία μας ήταν κεραυνοβόλα. Γνωρίστηκαμε σε ένα δοκιμαστικό για μια δουλειά και κρατήσαμε μια πανέμορφη επικοινωνία. Υπάρχει μια omerta ανάμεσά μας και αυτό είναι που εκτιμώ αφάνταστα στην Κέλλυ. Δεν την δείχνω στους υπόλοιπους φίλους μου, γιατί την θέλω όλη για μένα. Αυτό ακούστηκε kindakinky, αλλά συνεχίζω.

Η Κέλλυ Σταυροπούλου είναι αφοπλιστικά ειλικρινής. Τόσο που ο περισσότερος κόσμος δεν θα το άντεχε. Έτσι ήταν από μικρή. Όπως καταλαβαίνετε, όταν αποφάσισα να γράψω για την αποστροφή από την προσποίηση, δηλαδή για την ειλικρίνεια… σκέφτηκα πως μόνο η Κέλλυ μπορεί να μετατρέψει τις σκέψεις μου σε λέξεις.

Τί να γράψω κάτω από έναν τόσο γενικό και απροσδιόριστο τίτλο, όπως η «ειλικρίνεια»; Κάπως έχω χάσει την πεπατημένη μου. Σβήνω-γράφω κανένα δεκάλεπτο και επειδή είναι και αργά, αποφάσισα απλά να διατυπώσω «ειλικρινείς» σκέψεις για να είμαι -αν μη τι άλλο- εντός θέματος.

Η ειλικρίνεια, λοιπόν, είναι κάτι σαν μια μυστική συνταγή που έχουν οι χαρισματικοί άνθρωποι. Μια μελωδία γράφει μέσα μας, όταν προέρχεται από το ειλικρινές συναίσθημα ενός μουσικού. Μια θεατρική ερμηνεία θεωρείται δυνατή, όταν ο ηθοποιός βιώνει ένα ειλικρινές ξέσπασμα. Ένα κείμενο είναι εύστοχο, όταν οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα και διατυπώνουν μια προσωπική αλήθεια. Μια έκφραση, ένα χαμόγελο, μια κίνηση, ένα άγγιγμα έχει αξία, όταν έχει αλήθεια. Μου έχει τύχει να νιώθω ένα ισχυρό δέσιμο ή μια ανεξήγητη έλξη με ανθρώπους που γνωρίζω λίγο ή που λογικά δεν θα έπρεπε να σημαίνουν πολλά στην ζωή μου. Γι’ αυτό τον λόγο, πολλοί με θεωρούν αφελή, ρομαντική ή ευκολόπιστη. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι αυτό μου συμβαίνει με ανθρώπους που έχω μοιραστεί κάποιες ειλικρινείς στιγμές. Οι ειλικρινείς στιγμές μπορεί να είναι ένα μεθυσμένο παραλήρημα, ένας τσακωμός, ένα φιλί, ένα ξεκαρδιστικό στιγμιότυπο. Μπορεί να είναι μια αυθόρμητη, ξαφνική εξομολόγηση. Ένας χορός. Μια απόρριψη. Μπορεί να είναι ο φόβος ή η δύναμη. Η έλξη ή η απώθηση. Η χαρά ή η λύπη.

Η ειλικρίνεια δεν είναι απλώς μια αρετή. Δεν είναι απαραίτητα ένδειξη ήθους και καλοσύνης. Η ειλικρίνεια έχει σκληρότητα, πάθος, ένταση και γενικά μια πολύ πιο δυναμική ποιότητα από το χριστιανικό και γονεϊκό «Μην λες ψέμματα, να είσαι ειλικρινής».

Χαρακτηρίζουμε πολύ παιδικά μια σχέση ειλικρινή. Όταν δεν υπάρχει κέρατο, ας πούμε. Ή όταν μας ρωτήσει ο φίλος μας αν έχει παχύνει και του απαντήσουμε θετικά. Ή όταν παραδεχτούμε στη μαμά μας ότι έχουμε δοκιμάσει χασίς. Ή όταν πούμε στον διευθυντή μας ότι θέλουμε μια μέρα άδεια για να πάμε να κάνουμε ηλιοθεραπεία και όχι γιατί ξαφνικά αρρώστησε η γιαγιά. Δεν υποτιμώ τίποτα από τα παραπάνω και τα θεωρώ όλα μικρές νίκες. Τί γίνεται, όμως, με την άλλη ειλικρίνεια; Με την ειλικρίνεια στο βλέμμα και στο σώμα μας; Τί γίνεται με την ειλικρίνεια στον εαυτό μας; Πόσο ειλικρινείς είμαστε, όταν κάνουμε δουλειές που βαριόμαστε; Όταν έχουμε επιλέξει τον «σωστό» σύντροφο, αλλά προτιμάμε να κοιμόμαστε μαζί του πλάτη-πλάτη; Ρητορικές οι ερωτήσεις…

Και μετά είναι και η πιο δύσκολη ειλικρίνεια από όλες… Είναι η στγμή που πρέπει να είσαι ειλικρινής, όχι για να ομολογήσεις επιτέλους πόσο άθλιος είναι κάποιος και να φύγεις χτυπώντας την πόρτα πίσω σου, αλλά για να πεις πόσο υπέροχος είναι. Η στιγμή που για να είσαι ειλικρινής πρέπει να πεις «φοβάμαι να σε χάσω» ή «σε θέλω σαν τρελός» ή «είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω δει» ή «τα έχω χαμένα και δεν ξέρω τί να κάνω» ή απλώς «γεια, μου λείπεις». Νομίζω ότι η ειλικρίνεια του να κάνουμε ένα βήμα μπρος -με κάθε κόστος- είναι η πιο επίπονη. Και δυστυχώς και η πιο πολύτιμη.

Θέλω τέλος να πω, αγαπημένο μου Ρετσίνι, αφού έγραψα με όλη την δραματικότητα, τον στόμφο και την φιλοσοφικότητα που αρμόζει στην περίσταση, πως ό,τι και να γράψω για την ειλικρίνεια, η αλήθεια είναι αλλού… Είναι στην αναμονή έξω από το στούντιο για το δοκιμαστικό όταν γνωριστήκαμε πέρσι. Στο smart λίγες μέρες μετά, μ’ εσένα να τρως βρώμικο (την επόμενη μέρα βρήκα πατάτες τηγανητές με μαγιονέζα στο κάθισμα, στο είχα πει;). Στις εξιστορήσεις σου για το καλοκαίρι την ώρα που στέγνωνα τα μαλλιά μου σπίτι μου (τα μισά δεν τα άκουγα από τον θόρυβο).

Η ειλικρίνεια, λοιπόν, είναι trance. Σαν την μουσική. Λίγοι την επιλέγουν. Τάδε έφη ο μεθυσμένος εαυτος του JohnJohn και της Μαίρης, ξημερώματα Σαββάτου στο Τσιν Τσιν.

More Stories
carsten holler brutalisten portrait 1
Ο Carsten Höller και ο γαστρονομικός μινιμαλισμός του Brutalisten στη Στοκχόλμη