Quantcast

Mary and The Bedtime Stories

Φαντασία. Είναι μαγική. Σε πάει όπου θέλει και όπου βγει. Η φαντασία δεν σε προδίδει, σου κάνει πάντα το χατίρι. Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, με τα μάτια καρφωμένα σε μια γνώριμη γωνία του δωματίου, ξετυλίγονται όλες αυτές οι ιστορίες που δεν θα μάθει ποτέ κανείς.

Έτσι, λοιπόν, ξάπλωσα στην -βαθουλωμένη από το σώμα μου- πλευρά του κρεβατιού και άρχισα να σκέφτομαι πράγματα σχετικά και άσχετα, αισιόδοξα και μη… όνειρα που έκανα πάνω σε αυτό το κρεβάτι.

Και κάπως έτσι, συνειδητοποίησα ποιος είναι ο καλύτερός μου φίλος, το εξομολογητήριό μου, η μηδενική κριτική στις σκέψεις μου, το πατ πατ στην πλάτη όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν. Ακόμα και το πρώτο χαμόγελο ή γκρίνια της ημέρας είναι ένα. Βρίσκεται πάντα εκεί.

Ακούνητο. Σταθερά της ζωής. Σιωπηλός φρουρός των σκέψεων, που τυγχάνει να είναι και πουπουλένιος. Double Combo!

Το κρεβάτι μου. σου. του. σας.

Κεραυνοχτυπήθηκα όταν κατάλαβα πόσο βαθύ είναι αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε μένα και ένα στρώμα με τέσσερα πόδια. Κυρίως, η φαντασία είναι εκείνη που ξαπλώνει πριν το σώμα μου. Όλες οι τρελές, καμένες, πρόστυχες, άπιαστες ονειροπολήσεις μου ξεκινούν λίγο πριν τον καθημερινό βραδινό ύπνο, άντε και σε καμιά καλοκαιρινή μεσημεριανή σιέστα. Κυρίως βράδια όμως.

Η στενή μας σχέση ξεκίνησε εκείνη την φορά, που ήμουν σίγουρη ότι κάτω από το κρεβάτι ζούσε ο Μινώταυρος σε έναν λαβύρινθο που τύλιγε το δωμάτιό μου. Δεν έβγαζα τα πόδια μου έξω από πάπλωμα, γιατί φοβόμουν ότι το μυθικό τέρας θα μου τα αρπάξει για λεία. Δεν θυμάμαι, ούτε πώς το ξεπέρασα, ούτε αν το ξεπέρασα.

Η τρομακτική σχέση με το κρεβάτι μου συνεχίστηκε με τον πρώτο μου εφιάλτη και τον Terry από την Candy Candy να ξυρίζει ένα πρόβατο, ενώ μετά με κυνηγούσε με την ξυριστική μηχανή να με σκοτώσει. Το άγχος απογειώθηκε με εφιάλτες που με ακολούθησαν σε όλα τα φοιτητικά μου χρόνια, ειδικά στις περιόδους της εξεταστικής. Μαζί ιδρώσαμε στα σεντόνια, μαζί κουλουριαστήκαμε στην γωνία και πάλι με έβαλες για ύπνο, καλό μου κρεβάτι.

Μαζί κλάψαμε τον πρώτο μου έρωτα, ώσπου μούλιασαν τα μαξιλάρια, μαζί ακούσαμε Ρένα Κουμιώτη τρεις το πρωί θρηνώντας ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μου και αδιαπραγμάτευτες αγάπες. Μαζί περιμέναμε εκείνο το μήνυμα που θα με έκανε να κοιμηθώ χαμογελαστή, που νόμιζα ότι θα μου έσωζε τη ζωή. Μαζί θυμώσαμε με τα πάντα. Με τον κόσμο ολόκληρο. Μαζί κατάπιαμε την επανάσταση της εφηβείας μου και μαζί φάγαμε μια σφαλιάρα από τη μαμά μου, γιατί υπήρξα κακομαθημένη. Μαζί ρίξαμε τηλεφωνικούς τσακωμούς, οι οποίοι όλοι κατέληγαν στα φρεσκοπλυμένα σεντόνια σου.

Μαζί ακούσαμε νέες μουσικές, είδαμε ταινίες που με άλλαξαν σαν άνθρωπο και μαζί διαβάσαμε αγαπημένα βιβλία. Πάνω σου ήμουν όρθια όταν έλεγα απ’ έξω το πρώτο μου ποίημα και πάνω σου χοροπηδούσα με τις φίλες μου.

Στο μυαλό μου, το κρεβάτι μου είναι σαν μια σχεδία. Κανένα κουπί, κανένας βαρκάρης. Μόνο φαντασία. Έτσι απλά και από την πρώτη μέρα της γνωριμίας μας… τότε που με το ζόρι με έβαλαν στην κούνια.

More Stories
p90466660 lowres 1
O Paul Smith και ο επανασχεδιασμός του νέου Mini Recharged