Quantcast

Mary and The Salty Summer

«Τίποτα δεν ξεκίνησε ποτέ από τον καναπέ του σπιτιού σου». Αυτό μου είπε ένα καλοκαιρινό παριανό βράδυ ένας φίλος. Ήταν μια απάντηση. Ήθελα μια απάντηση.  Αυτό το καλοκαίρι έψαχνα μια απάντηση (ή ίσως ένα κίνητρο). Δεν θα σας το κρύψω… έφυγα από την Αθήνα με μια μελαγχολία, που θα μπορούσε να κάνει τον Peter Pan να πουλάει δεντράκια με άρωμα φασκόμηλο στο λόκαλ βενζινάδικο της γειτονιάς σας.

Έφυγα για Επίδαυρο την Παρασκευή 1η Αυγούστου, κατευθείαν μετά τη δουλειά και άρχισα λίγο να χαμογελάω. Λίγο να νιώθω καινούρια. Λίγο να θυμάμαι να αναπνέω. Λίγο να τρώω παγωτό μπανάνα, γιατί με κάνει ευτυχισμένη.

Επίδαυρος-Πόρος-Πάρος-Αντίπαρος

Τα μάτια μου δεν λένε ποτέ ψέματα. Μπορούσες πεντακάθαρα να δεις μέσα σε αυτά προσδοκίες και έναν προτζέκτορα να παίζει εικόνες που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Ένα, δύο, τρία και κλάπ. Ξύπνησα. Οι άνθρωποι της ζωής σου είναι οι μεγαλύτεροι σωτήρες, οι φίλοι ξέρουν πώς να είναι εκεί χωρίς να μιλάνε. Ένα τραγούδι και μια αγκαλιά φτάνουν για να περάσεις ένα από τα πιο όμορφα και ώριμα καλοκαίρια της ζωής σου. Το καλοκαίρι που έγινα λιλιπούτεια και κρύφτηκα μέσα σε έναν ανανά.

Το καλοκαίρι ειναι ναρκωτικό. Το νιώθεις όταν ξαπλώνεις τα ρημαγμένα κοκαλάκια σου στην άμμο και ο ήλιος σου ρουφάει τον πόνο. Κάτι σαν έμπλαστρο, δηλαδή. Το νιώθεις όταν μένεις στην παραλία μέχρι αργά το βράδυ ακούγοντας το soundtrack της Pocahontas, μετρώντας αστέρια και κάνοντας όλες τις ευχές του κόσμου χωρίς φειδώ.

Mary&SaltyAir didee,gr

Καλοκαίρι είναι όταν βάζεις στο τέρμα το Riptide (αλήθεια, όμως, πατήστε play!), σταματάς το αυτοκίνητο μπροστά απο ένα εκκλησάκι, βγαίνεις και χορεύεις κάνοντας στροφές γύρω από τον εαυτό σου, νομίζοντας ότι έχεις κατακτήσει όλο τον κόσμο. Όταν τρέχει στις φλέβες σου άφθονο cuba libre, ενώ το στόμα σου λεει ανομολόγητα πράγματα που ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός δεν τα ήξερε. Το πρωί το χανγκόβερ είναι τόσο μεγάλο που δέκα μικροί νάνοι χορεύουν μαμούσκα στον χορό των μπιζελιών.

Φέτος, είδα την πανέμορφη Πάρο, όπως δεν την έχω ξαναδεί. Κάθε μέρα και άλλη παραλία, διαφορετικά νερά, άλλη ηρεμία. Σαν μικροί τυφλοπόντικες, κάθε μέρα κοιμόμασταν όπου ακουμπούσαμε, τρώγαμε διπλή μερίδα φαγητό και φιλοσοφούσαμε μέχρι να μας ξαναπάρει ο ύπνος. Μπαίνεις στη θάλασσα και νιώθεις το αλάτι να γιατρεύει τα πάντα. Κλισέ αλλά ισχύει. Η θάλασσα έχει αυτή τη δύναμη, θέλεις ταυτόχρονα να την πιεις και να κοιμηθείς πάνω της.

Στο πιο όμορφο χωριό της Πάρου, τις Λεύκες, σε έναν μικρό παραδοσιακό καφενέ, μια υπέροχη γιαγιά (που δυστυχώς ούτε το όνομα της δεν ρώτησα), ένα πλάσμα με λεκιασμένο μπλουζάκι και ένα απείρως κακό καπέλο, που δεν χωρούσε ολόκληρο το κεφάλι της εξαιτίας των μπουκλωτών μαλλιών της, ήρθε να μας πάρει παραγγελία, την οποία και αυτόματα διέγραψε από τη μνήμη της. Με μια παιδική αφέλεια, ήρθε ξανά στο τραπέζι κρατώντας ένα μπλοκάκι και με όλο το νάζι του κόσμου είπε «Τα ξέχασα». Η γιαγιά αυτή έφτιαχνε ομελέτες και τραγουδούσε έναν σκοπό που προφανώς δεν υπάρχει, αλλά με τόση αγάπη αφιερωμένη σε αυτά τα μπουρδουκλωμένα αυγά στο τηγάνι. Στο τέλος μας κέρασε και ένα τιραμισού, γιατί είχε καθυστερήσει την παραγγελία. Ένιωσα να ανθίζουν βουκαμβίλιες στην καρδιά μου.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις μέρες μου στην Πάρο, αλλά υπάρχουν και στιγμές που θέλω να κρατήσω μόνο για μένα. Η Επίδαυρος ήταν η μεγαλύτερη περιπέτεια του κόσμου και αυτό εξαιτίας της Αθανασίας και του Δημήτρη. Οι υπόλοιπες 2,5 εβδομάδες δεν θα ήταν οι ίδιες χωρίς την Κλαίρη, την υπέροχη κυρία Χρυσάνθη και το μικρό σαλατάκι ντάκου, που μου έφτιαχνε καθημερινά γεμάτο μητρική αγάπη.

Μεγαλώνουμε και προχωράμε in mysterious ways. Μεγαλώνουμε και αφήνουμε πίσω ανθρώπους και καταστάσεις που δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι είχαμε την δύναμη να το κάνουμε. Μεγαλώνουμε και όλα έχουν άλλη γεύση. Στην διαδικασία της εξέλιξης, η γεύση αυτή μοιάζει λιγότερο με τσιχλόφουσκα και περισσότερο με ματωμένο ούλο. Μεγαλώνουμε και τα καλοκαίρια μας μυρίζουν διαφορετικά.

Πάρτε μια ανάσα και κάντε μια βουτιά στην καινούρια σεζόν, στις καινούριες περιπέτειες και πείτε ναι σε όλα τα φαντασμαγορικά σας όνειρα!

Καλό Φθινόπωρο από εμένα και το μικρό μου ξωτικό, JohnJohn, στα υπέροχα artwork!

Δική σας,

Mary and Me