Mary and The Airbag

Σύγκρουση. Οικογενειακή, φιλική ή και ερωτική. Όπως και να την νιώσεις στο πετσί σου, μια μέρα θα σηκωθείς, θα πλύνεις το πρόσωπο σου και θα πεις πάμε γι’ άλλα! Συγχωρώ και προχωρώ.

Σύγκρουση. Αυτοκινήτων. Σφοδρή. Τρομερή. Μετωπική. Πολλαπλή.

Ξέρετε ο κόσμος είναι αχάριστος, χωρίς να βγάζω την ουρά μου απέξω. Όλοι περιμένουν να γίνει κάτι κακό για να αντιδράσουν. Περιμένουν ένα τροχαίο, περιμένουν καρκίνους, περιμένουν κατάθλιψη, περιμένουν μέχρι να έρθει το οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει μικρό ή μεγάλο πρόβλημα… μετά το σκέφτονται για 5 δευτερόλεπτα και ξεστομίζουν πάντα την ίδια ατάκα ‘’ αχ! είδες… τελικά δεν έχει σημασία τίποτα, μόνο η υγεία’’. #epic_fail

Πριν μερικές μέρες τράκαρα. Η ψυχολογία μου ήταν εξαιρετικά φορτισμένη. Η αλήθεια είναι, πως ήμουν λίγο περισσότερο αναστατωμένη απ’οτι έπρεπε, τουλάχιστον για να οδηγήσω. Μπήκα στο αυτοκίνητο σκεπτόμενη πως μέχρι να φτάσω στο επαγγελματικό ραντεβού θα μου περάσει και κάποια στιγμή θα γυρίσω σπίτι μου, θα κοιμηθώ και όλα θα λήξουν. Από το Μαρούσι μέχρι την Κατεχάκη, έχασα τρεις φορές την διαδρομή μου. Καμία συγκέντρωση στον δρόμο. Για κάποια στιγμή ανησύχησα που δεν μπορούσα να κάνω focus σε τίποτα, ένιωθα ότι το μυαλό μου ήταν θολό. Αφού μετά από προσπάθειες τοποθετήθηκα στην σωστή πορεία, άρχισα να ψάχνω το κτίριο. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα… κοίταξα αριστερά να δω αν έφτασα σωστά, γύρισα το κεφάλι μου μπροστά και με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι το μπροστινό αυτοκίνητο δεν πέρασε το πορτοκαλί, ενώ έτσι έδειχνε, κοκάλωσε και εγώ… εγώ που είχα και μια σχετική φόρα, πάτησα τα φρένα. Καμία αντίδραση. Σε κλάσματα είχα χτυπήσει το μπροστινό αυτοκίνητο και σχεδόν έβλεπα τον αυχένα της να τινάζεται. Την ώρα που την χτυπούσα όλα είχαν μπει σε αυτόματο slow motion. Προσπαθούσα να δω αν έχει παιδάκι στο διπλανό κάθισμα και έτρεμα…είχα τρομοκρατηθεί. Σκεφτόμουν τους γονείς μου και τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου, τους φίλους μου. Το δικό μου αυτοκίνητο τσαλακωμένο αλουμινόχαρτο. Το δικό της σε καλύτερη κατάσταση. Όπως θα έλεγε και η μητέρα μου ‘’ ψεύτικα τα φτιάχνουν αυτά τα αυτοκίνητα’’, γιατί ένα κλισέ ελληνίδας μάνας χωράει παντού. Βγήκα και πριν της μιλήσω την αγκάλιασα γιατί είχε πάθει σοκ και το χέρι της έτρεμε σαν αθώο ψαράκι. Δεν έκλαψα ούτε μια στιγμή, πράγμα παράξενο για μένα. Έκατσα μαζί της μέχρι να έρθει η ασφάλεια και άκουσα και τον πόνο της, κυρίως τον πόνο της εφορίας και την θλίψη της για το ποσό που πρέπει να πληρώσει, ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.

Για να το αντιμετωπίσω θετικά έκανα δυο επαγγελματικά ραντεβού, τι και αν έπαιζε στο κεφάλι μου η φράση του φαναρτζή ‘’ είναι όλα σπασμένα’’. Κι όμως, αφού και οι δυο δεν είχαμε ούτε γρατζουνιά, δεν υπήρχε λόγος να το τραβήξω και να με τιμωρήσω με ψυχολογική ενοχή. Όπως μου είπε και ένα φίλος και χαμογέλασα ‘’ δεν ήρθαμε με τα αυτοκίνητα σε τούτο τον κόσμο, εδώ τα βρήκαμε. Εσύ είσαι καλά και αυτό έχει σημασία!’’.

Μην περιμένετε να γίνει κάτι χειρότερο για να θυμηθείτε πως είναι το πρόσωπο ενός ανθρώπου που σέβεται τη ζωή του. Ρωτήστε τον εαυτό σας, πότε νιώσατε ικανοποίηση για τελευταία φορά; Πότε γελάσατε τόσο πολύ που σας έφυγε μια σταγόνα τσισάκια; Πότε κάνατε αιματολογικές εξετάσεις; Πότε φροντίσατε τον εαυτό σας; Πότε είπατε σε κάποιον ‘’ Σε θέλω’’…τα λεω όλα αυτά όχι για να το παίξω Μεσσίας αλλά για να αφυπνιστώ και η ίδια. Το τρακάρισμα μου θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερο, όπως αυτά που διαβάζουμε και πιάνεται η ψυχή μας. Γιατί να περιμένω μέχρι τότε για να πω μια αληθινή κουβέντα σε κάποιον;

Ναι η υγεία είναι ότι πιο σημαντικό. Σωματική και ψυχολογική. Ας μην χρησιμοποιούμε τη λέξη μόνο σε τυπικές ευχές γενεθλιών που στέλνουμε για να βγάλουμε την υποχρέωση.

More Stories
dubonnet dandy cocktail
Η συνταγή του νεοϋορκέζικου Dandy cocktail