Mary and the Beast

Φόβος aka The Beast : Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.

Όταν ξεκίνησα το Mary and Me, μου ήταν πολύ δύσκολο να γράψω αυτά που ακριβώς ένιωθα, αρχικά γιατί νόμιζα ότι κάποιος θα βρεθεί να με κοροιδέψει, ένιωθα ότι είμαι παράτερη και φοβόμουν να πω το κάτι παραπάνω μήπως και… συμβεί το οτιδήποτε. Πάντα ένας μικρός φόβος για το τι θα πει η ‘’κοινωνία’’, προφανέστατα κατάλοιπο της επαρχιώτικης ζωής που έζησε η μητέρα μου.

Τότε αποφάσισα ότι θα χρησιμοποιήσω το μπλογκ σαν ψυχολόγο και το κατάφερα σε κάποια ποστ που ήθελα…αλλά σήμερα καλημερίζω το βαθύ Mary and Me. Δεν θα έχει μόνο το βαθύ τουίτερ την τιμητική του.

Οι φόβοι είναι ένα ολόκληρο και επώδυνο κεφάλαιο στις ζωές όλων μας. Τις περισσότερες φορές φοβόμαστε από συνήθεια γιατί κανείς δεν μας είπε ότι μπορούμε να ζήσουμε χαλάρα και όμορφα. Αντιθέτως μεγαλώνουμε με μια ενοχή για τα πάντα, μερικές φορές έχουμε και τύψεις αν όντως περνάμε καλά. Φόβος για το αν τα πήγα αρκετά καλά στη δουλειά, φόβος για το αν θα έχω χρήματα τέλος του μήνα να πληρώσω το ενοίκιο, φόβος για το αν είμαι αρκετός/η σε μια σχέση, φόβος για τις σεξουαλικές επιδόσεις και το πως φαίνομαι στο κρεβάτι, φόβος για το αν οι άλλοι θα με αποδεχτούν όπως είμαι, φόβος για το ποιος/α είμαι πραγματικά και φόβος για αυτό που θα αντικρύσω αν αποφασίσω να μάθω τον εαυτό μου.

Εγώ λοιπόν πρόσφατα ανακάλυψα και έναν καινούργιο φόβο. Αρρωστημένη φοβία για το τι θα γίνει μετά χωρίς να έχω δει το πριν. Και όταν προσπαθώ να σκεφτώ πότε με χτύπησε αυτή η νέα μου φοβία, θυμάμαι ότι πρώτη φορά ένιωσα τρομαγμένη για το μετά, όταν τελειώσαν τα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη και γύρισα στην Αθήνα να βρώ δουλειά. Χάος. Ήταν όταν σφαγιάστηκε η ελεθερία μου, ο χρόνος  που ονειροπολούσα και το μυαλό μου ξεφευγε … τότε που απλά έκανα ότι ήθελα όσο τρελό ή χαζομάρα ήταν, τότε που γελούσα κάθε μέρα.

Μερικές φορές βιώνουμε κάποια συναισθήματα που είναι τόσο δυσβάσταχτα. Δεν μπορείς να τα αντέξεις ούτε στην ιδέα.  Φοβόμαστε να τα εκφράσουμε και στους αλλους και στον ίδιο μας τον εαυτό. Ζούμε καταστάσεις και αντί να είμαστε αφωσιωμένοι στη στιγμή και στο πως περνάμε το τώρα, σκεφτόμαστε τι θα γίνει μετά. Πως θα αντιμετωπίσουμε το μετά; τι θα έρθει; σίγουρα το μετά δεν είναι καλό. Είμαστε ανίκανοι να σκεφτούμε ότι αξίζουμε κάτι καλό ή τουλάχιστον μια καλύτερη εξέλιξη των πραγμάτων και να χαιρόμαστε γι’αυτό. Πάντα το μετά είναι κακό, πονάει και δεν το εύχεσαι ούτε στον εχθρό σου.

Κάποτε δικαιολογούσα την παραπάνω κατάσταση. Είναι ανθρώπινο σου λεει. Όχι δεν είναι ανθρώπινο είναι μαζοχισμός. Να στεναχωριέσαι για κάτι χωρίς να έχεις ζήσει το πριν, να είσαι πεπεισμένος ότι θα στεναχωρηθείς και να προσπαθείς να το ξεπεράσεις προκαταβολικά, είναι απλά ηλίθιο.  Αν αφήναμε την οποιαδήποτε φάση της ζωής μας απλά να δείξει που θα πάει, θα καταλαβαίναμε πόσο όλα έρχονται ή και δεν έρχονται στον χρόνο τους.

Mary&Fears3-didee

Τα λεω αυτά για να τα ακούσω και εγω. Όταν χώρισα, επειδή καλώς ή κακώς το ένιωθα ένα μήνα νωρίτερα αλλά έκλεινα τα μάτια, νόμιζα ότι δεν θα μπορουσα να ζήσω ξανά, ούτε καν να γελάσω.. τι θα έκανα μετά; ποια θα ήμουν μετά;

Όταν έχασα ξαφνικά τον Σεπτέμβρη τη δουλειά μου, δεν μπορούσα καν να με προσδιορίσω στο μετά. Πως θα με έβλεπε ο κόσμος; υπήρξα ρατσίστρια με τον ίδιο μου τον εαυτό γιατί απλά δεν ήξερα τι θα γίνει μετά και μέσα στο ψυχαναγκαστικό μυαλό μου αυτό είναι ανεπίτρεπτο.

Τους τελευταίους μήνες βιώνω κάτι υπέροχο στη ζωή μου αλλά αντί να το δω όπως είναι και να το απολαύσω, απλά προχωράω με τον φόβο του μετά. Και ξέρετε κάτι βαρέθηκα και κουράστικα να σκέφτομαι τι θα γίνει μετά και αν θα είμαι καλά. Ας γίνει ότι γίνει και όπως θέλει να γίνει. Άλλωστε αυτό που θα γίνει, ακόμα και κακό να είναι, θα είναι το καλό που περίμενα και μια αλλάγη που θα με οδηγήσει σε κάτι μεγαλύτερο.

Είναι εξουθενωτικό, να έχουμε φόβους για τα πάντα και αλήθεια πιστεύω πως όταν πραγματικά συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι δεν υπάρχει λόγος να στεναχωριόμαστε με το παραμικρό τότε ακόμα και στα μεγαλύτερα προβλήματα και τα πιο σημαντικά θα μπορούμε πιο εύκολα να βρούμε λύση.

Σήμερα το πρωι σηκώθηκα χαμογελώντας γιατί επιτέλους κατάλαβα ότι το μετά και το αβέβαιο είναι απλά μια περιπέτεια. Ίσως να κάνεις μια βουτιά μέσα στον φόβο σου και το άγχος σου… και οταν γυρίσεις πίσω και κοιτάξεις θα δεις οτι ήταν ευλογία. Το πιο συναρπαστικό σε όλη αυτή την ιστορία όσο περίεργο και να ακούγεται είναι να δώσεις το χέρι με τους δαίμονες σου… και μετά;

 Απλά ησυχία. 

More Stories
419793 1
Willem Dafoe: O αντισυμβατικός του Hollywood