Ο Χρήστος Καπενής μιλάει για τα «Παιχνίδια ενοχών»

Μία κωμωδία… εξηγήσεων στην απόχρωση του γκρι!

1966111_207627416113133_597586971_o

Τέσσερις άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τον παγωμένο χώρο του νοσοκομείο, καλούμενοι να αναγνωρίσουν το πτώμα και να μιλήσουν για όλα. Αυτοί λοιπόν που τους συνδέει το πρόσωπο κλειδί της υπόθεσης, αλληλοσπαράσσονται στη ζούγκλα της καθημερινότητάς τους, ποντάροντας σε παιχνίδια « ενοχών και ε ν ό χ ω ν » για να σκοτώσουν τον χρόνο! Τον μόνο αδυσώπητο εχθρό. Μέχρι που η εξουσία –καταλύτης, με την όποια μορφή της, γίνεται ο πέμπτος της παρέας και βάζει τα «πράγματα στη θέση τους». Οι «ευέλικτες» συνειδήσεις είναι μονίμως έτοιμες να δώσουν άλλοθι στα μεγαλύτερα εγκλήματα! Ένα κλικ χρειάζονται! «Ευτυχώς» για τους περισσότερους, μα «δυστυχώς» για όλους, πάντα υπάρχει τρόπος να γίνονται… «ευέλικτες» οι συνειδήσεις!

Χρήστος Καπενής, ηθοποιός της παράστασης

didee_kapenis_1

Υπάρχουν σημεία ταύτισης στον χαρακτήρα που υποδύεσαι με τον δικό σου;
Δεν ξέρω αν υπάρχουν σημεία ταύτισης, πάντως προσπάθησα να κατανοήσω τον χαρακτήρα του ήρωα όσο περισσότερο μπορούσα, για να αφηγηθώ την ιστορία του όσο το δυνατόν καλύτερα. Αυτό, ίσως και να με έφερε σε κάποια σημεία “συνάντησης” με τον ήρωα.

Πως αισθάνεσαι που σκηνοθετήσαι και παίζεις μαζί με έναν απο τους δασκάλους σου;
Είναι σπουδαίο και συγκινητικό. Το να παίζουμε μαζί είναι κάτι που με χαροποιεί περισσότερο βέβαια, γιατί είναι σαν να ήθελες κάποτε να αναπνεύσεις, να μην μπορούσες, κάποιος να σου έδειχνε τον τρόπο και να σου έδινε την ανάσα του και στην πορεία της ζωής σου, αυτός ο κάποιος να σου ζήταγε την ανάσα σου, για να αναπνεύσετε μαζί σε “κάτι” που για να αναπνέει ο ένας πρέπει να αναπνέει και ο άλλος.

Γιατί πιστεύεις αξίζει να έρθει κάποιος να δει την παράσταση και τι θα προσκομίσει από αυτήν;
Είναι μία παράσταση που έχει να κάνει με τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στην κοινωνία του σήμερα. Μας δείχνει πως οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από τις καταστάσεις που βιώνουν (άσχημες, ευχαριστες κ.λ.π.) επιδίδονται σε παιχνίδια επικύνδυνα, σε παιχνίδια εξουσίας, σε παιχνίδια ενοχών. Ως άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να εμπλεκόμαστε σε τέτοια παιχνίδια, χωρίς να υπολογίζουμε τίποτα, αψηφώντας τις συνέπειες, κάνοντάς το μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση του παιχνιδιού και για να αποδείξουμε στον εαυτό μας πως είμαστε ζωντανοί. Έτσι και οι ήρωες του έργου “ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΝΟΧΩΝ” παραμυθιάζουν, παραμυθιάζονται, παγιδεύουν, παγιδεύονται,  ξεγελούν, σοβαρεύουν, μένουν ζωντανοί ή και όχι, παρασύροντας και τον θεατή σε αυτό το παιχνίδι, οποίος με τη σειρά του ενώ γνωρίζει, κάθε φορά πως πρόκειται για ένα παιχνίδι, παρασύρεται μέσα σε αυτό.

Ποια είναι η γνώμη σου για τον ρόλο του θεάτρου στην Ελλάδα του σήμερα;
Το θέατρο υπήρχε, υπάρχει, θα υπάρχει μετά από εμάς, θα υπάρχει πάντα. Τώρα, η αναγκαιότητα κάθε εποχής συμβάλλει και καθορίζει στις δομές του, στην εκάστοτε θεματολογία του και στο πλαίσιο στο οποίο κινείται. Ο ρόλος του στην Ελλάδα του σήμερα θεωρώ και πιστεύω πως θα πρέπει να είναι αυτός που είναι,  δηλαδή, μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα που γίνεται τόσο “απόλυτο”, το θέατρο με αντιστάσεις κρατά και διάγει τον διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των ανθρώπων. Πρέπει να παραδειγματιστούμε από αυτό, όλοι.

 

ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑ
Μαγνησίας 5 & 3ης Σεπτεμβρίου 119

Κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη

Κείμενο: Κυριακή Δημάκη
Σκηνοθεσία: Στελιος Γούτης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιοβάννα Πρασίνου
Μουσική, Επιμέλεια Ήχου, Φωτογραφίες, Trailer: Pedram Voss
Περούκες-Μακιγιάζ: Γιώργος Σκένδρος
Φωτισμοί: Βαγγέλης Κάνδιας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βάλια Σαπανίδου
Κατασκευή Σκηνικών: Διονύσης Κατερέλος

Παίζουν: Κωνσταντίνος Ζαμπάρας, Μαίρη Χάγια, Χρήστος Καπενής, Αδαμαντία Θεοφιλάκου, Στέλιος Γούτης

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE