Quantcast

Mary and the ice creamless Easter

******  Καιρικές συνθήκες : όταν αντί για παγωτό δίπλα στην θάλασσα, τρως κακαβιά στη μικρή ταβέρνα.

Μπαίνοντας στο πλοίο μια ώρα νωρίτερα, είναι ήδη μέσα όλοι οι επιβάτες. Μα τι ώρα μπαίνουν; ή μήπως πάνε από την προηγούμενη μέρα; όλα πιασμένα! Καρέκλες, καναπέδες, πάτωμα, αεροπορικές, κατάστρωμα…αν μπορούσαν θα είχαν απλώσει κουβέρτα πάνω στο μπαρ να ψήσουν ελληνικό και να πουν και το φλιτζάνι.  Είναι όλοι στημένοι, τρώνε ήδη σαν να μην έχουν δει ποτέ φαγητό στη ζωή τους και σε κοιτούν και μια κάποια περιφρόνηση που ψάχνεις μια μικρή γωνίτσα να βάλεις το κωλαράκι σου. Και τελικά βρίσκεις ένα εκατοστό και κάθεσαι σαν τυλιγμένη τσιπούρα στο εφημεριδόχαρτο. Προσπαθείς να τσιλάρεις και βάζεις μουσικούλα στο αυτί. Κάπου εκεί έρχεται το πλέον απαράδεκτο ελληνικό ζευγάρι κάπου στα εξήντα που το μόνο που τους φτιάχνει είναι να γκρινιάζουν για να θυμηθούν ότι ζουν.  Η γυναίκα σε έχει ήδη κόψει από πάνω μέχρι κάτω, είναι έξαλλη που υπάρχεις και ξεκινάει καβγά του στυλ ‘’ δεν μου αρέσει που κάθεσαι εδώ γιατί δεν θα χωράω να τεντώσω τα πόδια μου’’ . Δεν ασχολείσαι και προσπαθείς να κάνεις το ταξίδι σου όσο πιο ευχάριστο γίνεται, τι κι αν φίλη/κυρία/δυστυχισμένος άνθρωπος σε κοιτάει 4 ώρες με μίσος με αποτέλεσμα να σου σπάσει το νύχι που με κόπο έφτιαξες και περισσή αγάπη.

Στο καράβι βρίσκεις δυο συμμαθητές, από τους αγαπημένους όχι από τους άλλους που σε τρελαίνουν με ανελέητο γκόσιπ ‘’ καλά ξέρεις ποια γέννησε; ‘’ , ‘’ ρε συ ο τάδε είναι γκέι τελικά; ‘’  Η ώρα περνάει πιο γρήγορα και ΚΡΑΚ! ακούς το πρώτο ράγισμα στον εγκέφαλο σου. Οι συμμαθητές, σου αποκαλύπτουν ότι το ζαμπονοτυροπιτάδικο/ πιτσερί που μεγάλωσες… εκείνο το μικρό εργαστήριο που στη ζωή σου δεν είχες ξαναδοκιμάσει τέτοια γεύση… με εκείνον τον ευγενικό κύριο… αυτό το μαγαζί λοιπόν που λέγεται Στράτος…. εεεε δεν το έχει κανένας Στράτος, αλλά ένας Κώστας. Γιατί το έβγαλαν Στράτο; Γιατί δεν φάνηκε σε κανέναν περίεργο; Γιατί κάθε μέρα λέγαμε καλημέρα στον Στράτο που τον έλεγαν Κώστα; #kanenas_agent_mulder

Σηκώνεσαι στο πανέμορφο νησί και λες θα πάω να χτυπήσω ότι υπάρχει σε πρωινό και θα πιω μια καφεδάρα σαν μην υπάρχει μέλλον. Έχει τόσο κόσμο που όσο να’ναι ο ένας σερβιτόρος τα χάνει και αργεί να έρθει για παραγγελία. Είναι πολύ αγχωμένος αν και σε ξεγελάει ο τίγρης που έχει η πλάτη του πουκαμίσου του. Έχει υποσχεθεί στον εαυτό του να φορέσει όλα τα καλά του ρούχα άγιες μέρες, ακόμα και εκείνο το βυνιλ πουκάμισο που κράταγε για τα μοναχικά βράδια. Και κάπου εκεί που σου φέρνει τον κατάλογο και είσαι έτοιμη να παραγγείλεις, κάνει μια κίνηση και σου συγκλονίζει το μυαλό. Προφανώς επειδή μέσα στο δικό του μυαλό έκαναν βόλτα δυο αμοιβάδες σε περίοδο αναπαραγωγής. Αντί να σημειώσει την παραγγελία στο μπλοκάκι του, την σημειώνει πάνω στον κατάλογο βάζοντας ένα μεγάλο μπλε βελάκι δίπλα στην τζιαπάτα με πέστο. Νηνεμία.

Και  αφού δεν έχεις ντραπεί να πας στον επιτάφιο με μωβ κραγιόν και να σιγοτραγουδήσεις το ω γλυκύ μου έαρ, βρίσκεις τον εαυτό σου να έχει πιει ήδη τέσσερα αμαρετο στυμμένο λεμόνι, να έχει ζητήσει έξι φορές ρεφίλ στους ξηρούς καρπούς και να βαριέται να πάει τουαλέτα.  Σηκώνεσαι κουκλίτσα και μπαίνοντας μέσα πέφτεις πάνω στον αποσβολωμένο μπάρμαν Ιάσωνα ο οποίος σε κοιτάζει σε φάση ‘’ ΕΧΩ ΤΟΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ’’. Νόμιζα ότι το 2014 δεν σεξουαλίζεται ο κόσμος στις τουαλέτες των μπαρζ, ε λοιπόν έκανα λάθος. Δεν μιλάμε για φάσωμα, δεν μιλάμε για πεολειχία αλλά για για το τρεις είναι καλύτεροι από τους δύο. Καμαρούλα μια σταλιά δυο επί τρία, κόγχη σίγουρα για λατρεία δεν ξέρω, και κάπως έτσι η τελευταία λέξη που μου είπε ο άτυχος μπάρμαν που απλά ήθελε να πάει στο μέρος, που έλεγε και η γιαγιά μου, και να συνεχίζει να εργάζεται ήταν ‘’ κοίτα που γίνεται τριολέτο ακόμα στις τουαλέτες. Μπράβο!’’.

Κυρία ήσουνα φεύγεις από το μαγαζί και αποφασίζει να βρέξει χοντρή βροχή σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι. Μπαίνεις μέσα στο δωμάτιο σαν κυριολεκτικά σαν να σε έχουν βρει οι επτά πληγές του Φαραώ και των φίλων του και σκέφτεσαι ότι θα παραμείνεις ζεν και θα κάνεις ένα μπάνιο. Το νερό βάλσαμο πέφτει στο κεφάλι σου ενώ το ακούς να σιγοτραγουδάει ‘’ let me wash you, I’m the water’’ και εκείνη τη στιγμή γίνεται μπλακ αουτ σε όλο το νησί. ΟΧΙ δεν ξαναήρθε το ρεύμα μέχρι το πρωί. Αυτό σημαίνει ότι έκανες μπάνιο στα σκοτάδια, έτσι ξεβάφτηκες, έτσι βρήκες βρακί να φορέσεις, έτσι έπλυνες δόντια και κοιμήθηκες με βρεγμένα μαλλιά. Παρόλαυτα επειδή έχεις κάνει πολύ ρείκι, σου φάνηκε όλο αυτό αστείο. Δεν ήταν πάντως.  

Η Ανάσταση του Θεανθρώπου έγινε και στην ουσία το κατάλαβες επειδή άρχισαν φιλιούνται οι γύρω σου, διότι το Χριστός Ανέστη δεν ειπώθηκε ποτέ.  Όλα όμορφα, αγκάλιασες τους ανθρώπους σου, οι οποίοι πριν λίγο σου είχαν πάρει και δώρο λαμπάδα…και εκεί ξεκίνησαν τα Fire Games. Δεκαέξι νοματαίοι προσπαθούσαν να πάνε το Άγιος Φως στο μαγαζί ( καθότι  ήμεθα και ιδιοκτήται μπαρ),  σε αυτό το μικρό κυκλαδίτικο νησί που το μαστιγώνουν τα μποφόρ. Μπήκαμε μέσα σε στενά, σκαρφαλώσαμε σε δέντρα, κάναμε ότι αντιγράψαμε από τον Τομ Κρουζ στις επικίνδυνες αποστολές, φυσικά δεν έλειψε ούτε το έρπινγκ και καταλήξαμε 16 άνθρωποι χωρίς φωτιά έξω από την πόρτα του μπαρ. Greeks can do it better #not

Την τελευταία μέρα στο νησί, ζεις στα άκρα. Σκέφτεσαι πάντα το ‘’ μια ζωή την έχουμε’’  και ξεκινάς να πίνεις από τις 14.00 το μεσημέρι. Για το καλό πάντα. Δεν έχει σημασία που έχεις φάει, σημασία έχουν τα σουβλάκια που σκέφτεσαι να ξαναφάς επειδή το αλκοόλ έχει διυλίσει τα πάντα. Και όπως είσαι στην υπερφασάρα σου και γενικά λίγο χορεύεις και λίγο αράζεις και όλα σου φαίνονται απλά και όμορφα σκάει φίλος από τα παλιά και ξεκινάτε το μιλητό. Στην παρέα υπάρχει φίλος, που δεν δεν του αρέσει πολύ η σοσιαλιτέ και ασχολείται με το κινητό του. Που να ξερες ότι πριν δυο μέρες του δάγκωσε το βυζί ένα άλογο την ώρα που το χάιδευε και ο άνθρωπος απλά είναι τραυματίας αλόγου/παραλόγου. Και σου δείχνει και την πληγή και γίνεσαι μάρτυρας του πρώτου μπλαβού βυζιού δαγκωμένο από αξιαγάπητη φοράδα.

Τα ευτράπελα δεν τελειώνουν ποτέ και ΝΑΙ αυτό ήταν το καλύτερο Πάσχα της ζωής μου. Θα μπορούσα να γράφω για μέρες αλλά μετά σκέφτηκα πως αν σας τα πω και όλα δεν έχει νόημα. Α τουτ α λερ λοιπόν μέχρι το επόμενο Πάσχα που η Μαίρη, το παράλογο, ο μπλε παπαγάλος και ο Χουάν Πάμπλο θα ξανασυναντηθούν στην πανέμορφη Πάρο.

 

More Stories
LOOK 02 0422 A RGB 1
Goop x Lacoste: Η συλλογή που εμπνέεται από το αθλητικό στυλ της Margot Tenenbaum