Mary in the Sky with Diamonds

Το happy place μου είναι το αυτοκίνητο.  Εκεί μπορώ να τραγουδάω δυνατά, να σκέφτομαι βρώμικα, να κλαίω, να γελάω μόνη μου και να ονειροπολώ. Είναι το δικό μου tiny little space, που θα βρεις ανακατεμένες χαρούμενες σκέψεις, νοσταλγικά πρωινά αλλά και στιγμές που με πλήγωσαν και στη συνέχεια έμαθα να τις αγαπώ.

Μερικές μέρες μου λείπει πολύ η Lucy. Τη ζηλεύω και λίγο. Θα μπορούσα να την εξομοιώσω με τους Ούμπα Λούμπα αλλά στο πιο όμορφο.

Το κορίτσι με τα μάτια καλειδοσκόπιο σε φωνάζει να μπεις σε μια βάρκα να κατέβεις έναν ποταμό και να γνωρίσεις ανθρώπους που τρώνε πίτες από marshmallows, να δεις τα μανταρινόδεντρα και να δοκιμάσεις τους ουρανούς από μαρμελάδα.  Τεράστια λουλούδια από σελοφάν αλλά και ζωντανή πλαστελίνη περιμένουν να σε πάρουν μακριά μέχρι να βρεις την μικρή με τον ήλιο στα μάτια.

Ίσως η ζωή μας να ήταν καλύτερη σε έναν τέτοιο κόσμο. Εκεί που δεν υπάρχει ΤΕΒΕ και εξωφρενικά προβλήματα, άπιστοι γκόμενοι και δρακοφιλίες αλλά μια τεράστια νιφάδα καλαμποκιού που είναι το σπίτι σου. Εκεί που ο καλύτερος σου φίλος είναι ένας σαλίγκαρος και μαζί κάνετε εκδρομές μέσα σε πίνακες του Salvador Dali και φωνάζετε δυνατά ‘’ Goo Goo G’ Joob’’.

Ο λόγος αυτού του σουρεαλιστικού ποστ είναι ότι προσπαθώ χρόνια να αναλύσω αυτό που λέμε ‘’ οοο καλά είσαι στον κόσμο σου’’. Αρχικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι νομίζουν ότι το να είναι στην κοσμάρα του κάποιος είναι προς αποφυγήν από τη στιγμή που δεν το χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει κακές συμπεριφορές αλλά είναι χαρούμενος όπως είναι.

Σόρρυ που δεν ακούω ειδήσεις σε καθημερινή βάση, σόρρυ που δεν ήξερα ότι ο Γιώργος Τράγκας έχει εκπομπή στο ραδιόφωνο και ας έχει τα υψηλότερα νούμερα, σορρυ που δεν ασχολούμαι με ανθρώπους που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους, σόρρυ που δεν ξέρω ποιος έφυγε από το just the two of us και γενικά σόρρυ που δεν είμαι ‘’ φυσιολογική’’ προφανώς για την κοινωνία μας. Εννοείται φυσικά ότι δεν είμαι εδώ για να προτρέψω κάποιον να γίνει αδιάφορος, απλά να τονίσω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αν νιώθεις εξωγήινος επειδή προτιμάς να κλείνεσαι στον κόσμο σου όταν η καθημερινότητα σε βιάζει.

Για μένα ο κόσμος σου είναι ο εαυτός σου. Αν δεν είσαι καλά μέσα σε αυτόν, δεν μπορείς να είσαι σε κανέναν. Αν αυτός/αυτή που θα σε προσεγγίσει δεν αράζει στο παγκάκι της στάσης που περνάει το λεωφορείο για το Magical Mystery Tour της φάσης σου, τότε δεν υπάρχει λόγος να κόψεις εισιτήριο. Αν δεν έχεις κάνει τσουλήθρα μέσα στο χάσιμο των σκέψεων σου δεν έχεις ωριμάσει και κυρίως αν δεν έχεις αφήσει την φαντασία σου ελέυθερη δεν ξέρεις να παίζεις. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

 

p.s. σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω τον μπαμπά μου, που μου έμαθε να ακούω Beatles και έτσι όταν βαριόμουν τους συμμαθητές μου που είχαν ήδη αργήσει να ανακαλύψουν το αποσμητικό, ονειρευόμουν τον άνθρωπο με τις χίλιες φωνές να τρέχει πάνω στον λόφο ενώ στο μυαλό μου έπαιζε το the fool on the hill.

p.s. πίσω από αυτό το υπέροχο artwork για άλλη μια φορά ο JohnJohn Papadopoulos, ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα ζωγραφίσει ένα μανταρινόδεντρο και όχι μανταρινιά, το καλοκαίρι στον τοίχο μου.

p.s. όποιος βρει το μυστικό του artwork κερδίζει ένα ποτό κερασμένο στην κυρία από μένα.

More Stories
419793 1
Willem Dafoe: O αντισυμβατικός του Hollywood