Mary and you can’t handle the Me

Ανάγκη για κάτι διαφορετικό. Ανάγκη για αναπνοή. Ανάγκη για ελευθερία.

Αυτοί είναι οι λόγοι που ξεκίνησα το Mary and Me. Τη στιγμή που οι υποχρεώσεις, μου πιέζουν το σώμα όπως οι πέτρες που έραψε ο κοντορεβυθούλης στο στομάχι του λύκου, αυτές οι λίγες λέξεις είναι  λυτρωτικές. Εδώ μιλάω όπως σκέφτομαι. Αμοντάριστα και απλά. Δεν μου άρεσαν ποτέ τα βαρύγδουπα λόγια χωρίς αξία, τα λόγια που απλά θέλουν να κάνουν εντύπωση. Αυτό που θέλω είναι η αφήγηση μου να προκαλεί συναισθήματα.  Αναμνήσεις, συγκινήσεις, γέλια, ξινίλα ακόμα και μια μούτζα καλοδεχούμενη είναι. Η μητέρα μου λέει πάντα ‘’ σαν το μπόι σου θα βρεις πολλούς, σαν τη γνώμη σου όμως; κανέναν ‘’ και άντε να εξηγήσεις στη μάνα Ελληνίδα/ κουκουβάγια ότι είμαι 1.65 και ο μόνος άντρας που μου πέφτει κοντός είναι ο Bruno Mars.

Ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με καθηλώσει ακόμα και με το γέλιο του είναι ένας.  Κάθε πρωί περιμένω την αδύνατη φιγούρα του να έρθει με σιωπηλά βήματα μέσα στο στούντιο για να με καλημερίσει. Αγαπώ τον τρόπο που ντύνεται και μπορώ να τον χαζεύω για ώρες. Κάθε φορά που τον αντικρίζω μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από ξεμυαλισμένα πικ νικ και φούστες που τις παίρνει ο αέρας.  Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τις λέξεις είδωλο, τιμή μου και άλλα τέτοια αποστειρωμένα, με ενδιαφέρει μόνο το συναίσθημα που μου αφήνει όταν φεύγει. Ανακούφιση.  Με κάνει να νιώθω πως όλα θα πάνε καλά.

Όταν του είπα για το Mary and me και για το Didee ενθουσιάστηκε και έτσι μετά από δυο εβδομάδες σκέψης, αποφάσισα ένα πρωινό να του ζητήσω μια χάρη. Δεν θα πείραζε φυσικά να πει όχι γιατί θα ήταν κάτι αναμενόμενο αλλά σκεφτόμουν την πιθανότητα να πει ναι και αυτό με γέμιζε χαρά. Όταν του εξήγησα περι τίνος πρόκειται, έμεινε να με κοιτάζει, πήγε στο δίπλα στούντιο αφήνωντας με αποσβολωμένη και μετά από μισή ώρα άνοιξε την πόρτα μου. Μου είπε ότι ποτέ κανείς δεν γράφει για την Αθήνα και την καταπάτηση του δημόσιου χώρου. Τον είδα σε καταγγελτικό mood και του είπα ότι μπορεί να εκφραστεί οπως θέλει. Και κάπως έτσι σαν παραδίδω το μικρό αυτό κείμενο για την Αθήνα του σήμερα από τον τελευταίο πραγματικό κύριο, τον Κωνσταντίνο Τζούμα!

mary-and-me-didee.gr-

‘’ Κανένας σεβασμός για το δημόσιο χώρο  σ’αυτή τη χώρα, τοίχοι μουτζουρωμένοι από αρλούμπες για αφύπνιση απο κουφιοκεφαλάκηδες που θέλουν τον κόσμο στα μέτρα τους, εδώ και τώρα. Έπος ζαβαρακατρανέμιας σ’αυτή την κόλαση της δεκάρας που αποκαλούν μυαλό τους. Τρομαχτικά πεζοδρόμια από μισογύνηδες δημάρχους που δεν επιτρέπουν να λάμψει η απόπειρα για το όνειρο του ψηλοτάκουνου και περιπτεράδες που απλώνουν όλη την πραμάτεια της ελληναρίας τους. Οικογένειες που ξαμολάνε τον ανάγωγο πιτσιρικά τους στα ρεστοράν λες και μοιραζόμαστε όλοι την χαρά τους για τεκνοποιία  και παιδικές χαρές. Τα πάρκα που απαξιωμένα δεν αφορούν παρα μόνο τους σκοτεινούς ηδονίστες και το ατσούμαλο λούμπεν. Τα φούτερ, οι κουκούλες και τα σαν χοντρές κάλτσες των εσκιμώων παπούτσια των μαχμουρλίδικων κοριτσιών. 

Ουφ τι κόσμος!

Δεν έχουμε περιθώρια για θυσίες. Θέλουμε να ζήσουμε. ‘’ 

mary-and-me-didee

Δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι παραπάνω γα τη νέα αρχή αυτής της στήλης που πολλοί αγάπησαν και άλλοι περισσότερο ή και όχι. Μέχρι λοιπόν η ρεαλίστρια Μαίρη να συμφιλιωθεί με την σουρεαλιστική Μαίρη, κάθε εβδομάδα θα διαβάζεται ένα κείμενο βγαλμένο απ’την ζωή σαν ένα τραγούδι της Ρένας της Κουμιώτη. Σαν χελιδονάκι στο μπαλκόνι σου και άλλες τέτοιες ιστορίες.

p.s. σε περίπτωση που δεν έραψε ο κοντορεβυθούλης τις πέτρες ή δεν ήταν σε λύκο αλλά σε δράκο θα ήθελα να με ενημερώσετε. Επίσης ποιο είναι το πραγματικό όνομα του κοντορεβυθούλη; ας τον λεμε Kevin.

p.s. κάθε εβδομάδα στο artwork του Mary and Me, ο παντοτινός γραφίστας της καρδιάς μας, JohnJohn Papadopoulos.

Τρούλι γιορς

Μαίρη

More Stories
a224b1ca c653 473c b7e6 182716ecfdc5 1
Το ανανεωμένο “My Oh My Espresso” στο Cremorne της Μελβούρνης