Mary On Hold

Γράφει η Μαίρη Ρετσίνα

Γυρνάς σπίτι έχοντας πιει ένα ποτηράκι (πέντε) κρασί παραπάνω, πέφτεις με τα ρούχα στο κρεβάτι και στριφογυρνάς σαν άλλος κροκόδειλος, που στο στόμα του κρατάει το χέρι του Κάπτεν Χουκ. Ανοίγεις στα τυφλά την τηλεόραση – για παρέα όχι ότι παρακολουθείς – κάνεις λίγο κατασκοπεία στο Instagram, ρίχνεις έναν αναστεναγμό και ξαφνικά το αυτί σου πιάνει τη φωνή μιας διαφήμισης να λέει: «θες να αλλάξεις τώρα τη ζωή σου; βαρέθηκες να περιμένεις; εξαντλήθηκε η υπομονή σου;» και σκέφτεσαι με μια εσωτερική ταπεινότητα «ξέρεις… θα ήθελα πολύ να λήξει η αναμονή».  Ναι, προφανώς η διαφήμιση πουλάει κάποια αδιάβροχη, συνθετική βράκα στο χρώμα του δέρματος που «περιμένει» να αγκαλιάσει τα ανδρικά ή γυναικεία πατσοκοιλάκια και να τα φασώσει ανελέητα αλλά… ΛΙΓΟ ΕΛΕΟΣ ΤΕΛΙΚΑ ΖΩΗ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙΣ ΚΑΤΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ;

Αναμονή. Θυμός. Ανακούφιση. Προσπάθεια (ξανά). Ελπίδα. Αναμονή. Θλίψη.

Ή και όχι.

Δεν ήμουν ποτέ προγραμματισμένη για την απάντηση στην ερώτηση «Τι κάνεις Μαίρη; Πώς είσαι;». Θα μπορούσα με βεβαιότητα να πω ότι με ενοχλεί κιόλας. Όλοι απαντούν με το γνωστό ψεύτικο κούλνες, που σίγουρα δεν είχανε και στο χωριό τους, «καλά είμαι ρε». Αλλά τελικά πόσο ανακουφιστικό και ειλικρινές θα ήταν αν απαντούσαμε αυτό που νιώθαμε, τουλάχιστον αν το βγάζαμε από μέσα μας μπορεί να το αφήναμε πίσω μας. Πώς θα ήταν αν άκουγες κάποιον να σου λέει «Σκατά μωρέ. Έχω φάει ένα πιστόλι από ένα τιμολόγιο, γενικά αργούν να με πληρώσουν, έχω κι ένα πρόβλημα υγείας, η μάνα μου δεν είναι καλά, παρεξηγήθηκα με ένα φίλο, με χώρισε ο γκόμενος, άσε που είδα και τον πρώην με την άλλη, δεν μου σηκώνεται και ναι μου έχει ξανασυμβεί, μου τη σπάει μια συνάδελφος, με έχουν και κάτι δουλειές στην αναμονή και βαρέθηκα να περιμένω να πάρουν όλα το δρόμο τους, αν τον πάρουν. Βαρέθηκα να αισιοδοξώ, να ελπίζω και η ζωή μου ακόμα να είναι μισή».

Υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω πώς να ανταπεξέλθω στην αναμονή και τη βαθιά μοναξιά που κρύβει μέσα της. Υποθέτω και εσείς. Με κάνει έξαλλη το «λίγη υπομονή, όλα θα φτιάξουν». Μετά το ξεχνάω και το ξαναθυμάμαι, μέχρι που έφτασα στο σημείο να κυνηγάω την ουρά μου για χρόνια. Τόσοι κύκλοι, ούτε εξωγήινοι σε χωράφια στον Οιωνό.

Υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω πώς να συνεχίσω να είμαι δημιουργική, γιατί όλα μοιάζουν περίεργα δύσκολα και οι προσπάθειες άκαρπες και το μόνο που θέλω, είναι να πάω σε ένα μπαρ να πιω ένα σφηνάκι, να γυρίσω σπίτι και να κλαίω τρώγοντας μπούτια κοτόπουλου μέχρι να λαδώσουν και οι βλεφαρίδες μου ή να πιάσω δουλειά σε καραόκε μπαρ.

Υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω πώς να είμαι ήρεμη. Θέλω να ανοίξω το στόμα μου και να πω στον καθένα την πραγματική μου γνώμη γι’ αυτόν και τον αντίκτυπο της συμπεριφοράς του στη ζωή μου. Πνίγομαι. Θυμώνω με το θράσος των ανθρώπων και τις εξωφρενικές απαιτήσεις τους. Θέλω να μιλήσω για τα όρια ανοχής μου, αν υπάρχουν πια. Θέλω να τα πω, να ησυχάσω και να κλείσω με τη φράση «Έχει μπει ο Άρης στον Αιγόκερω», να ανάψω ένα τσιγάρο και να φύγω.

Βέβαια, υπάρχουν και οι άλλες μέρες. Αυτές που όλα θα πάνε καλά μωρέ και ξαφνικά το παιδί στο φούρνο σε κερνάει τον καφέ. Σημάδι ότι όλα θα κυλήσουν σωστά. Εκείνες τις μέρες που επιλέγω να μην παραμυθιαστώ από τις απατηλές μου ιστορίες, που έχουν την εξαιρετική ικανότητα να με βυθίζουν σε μια αρρωστημένη ασφάλεια με αρνητικό πρόσημο. Είναι αυτές οι μέρες που δεν φοβάμαι να αποτύχω, τι κι αν στην προσπάθειά μου κατουρηθώ λιγάκι επάνω μου.

Οι λέξεις και οι προσδοκίες κρύβουν μέσα τους μια τεράστια δύναμη και είναι αυτές που μπορούν να βοηθήσουν να μεταμορφωθούμε σε αυτό που θέλουμε ή να μας πάνε πιο βαθιά από όσο βρίσκεται τώρα ο Jack, αφού αυτή η γαϊδούρα η Rose, δεν του άφησε ένα κομματάκι ξύλο πόρτας να πιαστεί μέσα στο κωλόκρυο. Είναι αυτές οι φυτεμένες πεποιθήσεις που μας εμποδίζουν να δούμε πιο πέρα, έστω λίγα χιλιοστά.

Βαρέθηκα φριχτά όλες αυτές τις ντροπιαστικές υποσυνείδητες αηδίες που λέω στον εαυτό μου, ακριβώς γιατί σιχάθηκα την αναμονή. Θέλω όπως ο καθένας, αν είναι να γράψω μια ιστορία ας είναι με τα δικά μου συνειδητά ορνιθοσκαλίσματα, χωρίς άλλες παρεμβολές και κυρίως χωρίς παθητική επικοινωνία με τον εαυτό μου ή νταχτάρισμα ανασφαλειών και μελαγχολιών.

Όλοι θέλουμε να βρούμε αυτή τη χαραμάδα στη ζωή μας και να την αφήσουμε αμπάλωτη, ώστε να περνάει καθημερινά το φως μέσα. Ο τρόπος ένας, αρχαίος και θαυματουργός. Γίνετε οι καλύτεροι σας φίλοι, κατανοήστε, ηρεμήστε, αποδεχτείτε και chill the fuck out, γιατί όσο κλισέ κι αστείο αν ακούγεται, δεν υπάρχει άλλη ζωή για χάσιμο. Όπου βρείτε περιπέτεια μπείτε μέσα, κοιμηθείτε λιγότερο και περισσότερο γυμνοί και μην αφήσετε τη ρουτίνα να σας «σπάσει».

Χωρίς άλλη αναμονή. Δεν είναι η ζωή που δεν παραδίδει στην ώρα της, αλλά εμείς που ξεχάσαμε ότι υπήρχε παραγγελία.

Μαίρη Ρετσίνα

  • mapatelida

    θα το κάνω πόστερ να το διαβάζω κάθε πρωί. ευχαριστούμε ρε Μαίρη! <3

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free