Mary goes Belgrade

Γράφει η Μαίρη Ρετσίνα

“Κάπως έτσι λοιπόν, αποφάσισα να πάω διακοπές στο Βελιγράδι.”

Οι περισσότεροι παίρνουν νέες αποφάσεις τις πρώτες μέρες του χρόνου, κάποιοι κάθε δεύτερη Δευτέρα, άλλοι σύμφωνα με τα άστρα και τους αέρηδες, μερικοί ποτέ και για πάντα. Εγώ κάθε Ιούλιο. Κάθε Ιούλιο σκέφτομαι πώς θα είμαι τον επόμενο Ιούλιο, αν θα έχω ξεπεράσει τη φοβία μου για τα αεροπλάνα – στα οποία επιμένω να μπαίνω – αν θα καταφέρω να διαβάσω ένα βιβλίο ξεκινώντας από το τέλος προς την αρχή, αν θα βρω τα κότσια να γράψω στα σόσιαλ μίντια ότι δεν μου αρέσουν οι Radiohead, προκαλώντας την εξορία μου από τις κλίκες της εναλλακτικής αθηναϊκής κολεκτίβας , αν θα βρω ένα ημιμόνιμο μανό που να μην το «πετάει» το νύχι μου και κυρίως αν θα πείσω το υποσυνείδητό μου ότι αξίζω τα καλύτερα και του χρόνου με υγεία.

Με τούτα και με κείνα λοιπόν, ήρθε κι αυτός ο Ιούλιος, αυτής της υπέροχης χρονιάς (#νοτ) που ακούει στον αριθμό «2016». Πραγματικά μαγική. Ένας χρόνος με προσωπικότητα κάποιων πολλών κιλών, που συνεχίζει σαν άλλος μπούλης να παίρνει από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα καθότι χαίρεται να σκορπίζει θλίψη, πίσσα και πούπουλα, να «τρώει» τους τραπεζικούς μας λογαριασμούς χρησιμοποιώντας την τέχνη της κακοτυχίας και της αναποδιάς, με σκοπό να καταβροχθίσει όσα περισσότερα χρήματα μπορεί και να επιμένει να χαλάει την «τουαλέτα» της ψυχής μας γεμίζοντας τον τόπο σκατά, σκατά και αρκετά σκατά.

Κάπως έτσι λοιπόν, αποφάσισα να πάω διακοπές στο Βελιγράδι. Καμία ωδή στο γκρικ σάμερ, καμία φωτογραφία παραλίας «φίλινγκ μπλεσντ» στα σόσιαλ μίντια, καμία αντοχή για κανέναν και για τίποτα. Βέβαια αυτό δεν ήταν κάτι που αποφάσισα μόνη μου αλλά το 2016 μου το επέβαλε με τον τρόπο του. Τώρα θα μου πείτε ότι είμαι τρελή και πως έχω δαιμονοποιήσει το 2016 και θα σας απαντήσω  «ναι ισχύει, αφήστε με ήσυχη, έχω προβλήματα και πάσχω από μοναχοπαιδισμό».

Kentro[47901]

Το Βελιγράδι ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα τους τελευταίους μήνες και το κατάλαβα μόνο όταν προσγειωθήκαμε. Μέχρι πριν ένιωθα λίγο περίεργα που μέσα στον ελληνικό Αύγουστο δεν κάνω πράγματα που έχω συνηθίσει να κάνω κάθε καλοκαίρι και εκεί βίωσα μια μικρή μελαγχολία. Ακριβώς με αυτή τη διάθεση μπήκα στο αεροπλάνο. Βγήκα με την αντίθετη. Μακράν από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μου, η Σερβία αποδείχθηκε πως ήταν η μεγάλη αγκαλιά που έψαχνα να χωθώ μέχρι βουλώσουν τα ρουθουνάκια μου και να μην μπορώ να πάρω ανάσα.

Η φράση που για μένα θα χαρακτήριζε όλη την πόλη είναι «απλότητα με ένα τσικ μοναξιάς». Ο δρόμος από το αεροδρόμιο προς την πόλη σίγουρα δεν είναι κάτι που δεν έχετε ξαναδεί αλλά το πρώτο βομβαρδισμένο κτίριο είναι κάτι που αν το δεις μια φορά δεν θα το ξεχάσεις ποτέ, ειδικά αν συνοδεύετε από το επιφώνημα «BOOM» του κυρίου που μας πήγαινε στο σπίτι και δεν μιλούσε γρι αγγλικά.

Και κάπως έτσι ξεκινούν τα πάρκα, οι μεγάλες πλατείες, ο κόσμος, η βουή, το πρώτο βήμα που κόβει την κορδέλα του ανεξερεύνητου. Βρεθήκαμε έξω από το Κοινοβούλιο, ένα πανέμορφο κτίριο, του οποίου η κατασκευή πάγωσε κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τα σχέδια χάθηκαν. Μπροστά στην είσοδό του υπήρχαν μεγάλα πανό τα οποία ζητούσαν δικαιοσύνη για τα θύματα των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ. Αδικία.

Koinovoulio[47902]

Προχωρήσαμε προς την Knez Mihailova, τον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης, προσπαθώντας να κρατήσουμε τα πάντα μέσα στα μάτια μας, περάσαμε μπροστά από το Hotel Moskva, ένα ξενοδοχείο αυτοκρατορικού στυλ που λειτουργεί σαν αξιοθέατο. Βρεθήκαμε μπροστά από την πλατεία, την Trg Republike και το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας, το οποίο δυστυχώς είναι κλειστό εξαιτίας μιας μεγάλη ανακαίνισης που ξεκίνησε το 2002 και ένας Θεός ξέρει πότε θα ολοκληρωθεί και καταλήξαμε στο οχυρό του Βελιγραδίου, το Kalemegdan. Στο Kalemegdan φιλοξενείται από το 1936 ζωολογικός κήπος, έχει πολλές δραστηριότητες για τον κόσμο και φυσικά είναι μια πράσινη όαση που μπορείς να εκμεταλλευτείς κάθε ώρα της ημέρας.

Pagotaki[47905]

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να προσθέσω ότι ανά τετραγωνικό μέτρο υπάρχουν μικρά stands με παγωτάκια. Εκείνα τα μικρά ξυλάκια με το σιρόπι φράουλας στην μέση που μυρίζουν παιδικές αναμνήσεις. Όλος ο κόσμος είναι με ένα παγωτάκι στο χέρι και σκέφτομαι… μήπως τελικά οι Σέρβοι έχουν βρει το νόημα της ζωής;

Το Βελιγράδι θα μπορούσε εναλλακτκά να λέγεται «Στου Σάββα». Η πόλη είναι ένα αφιέρωμα στον Άγιο Σάββα, ιδρυτή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ίσως το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ιστορία της Σερβίας από τη μεσαιωνική εποχή και προστάτης τους. Ο ναός του Αγίου Σάββα είναι ο μεγαλύτερος ορθόδοξος ναός στον κόσμο, επιβλητικός με μια ήρεμη ενέργεια που σε κατακλύζει από την στιγμή που μπαίνεις μέσα, άσχετα αν το εσωτερικό του είναι ακόμα άδειο. Το Σάββα τον βρίσκεις παντού: στις εκκλησίες, στα μουσεία, στον ποταμό, στον πιο γνωστό δρόμο με μπαράκια, την Savamala αλλά κυρίως στον Kurosava.

Agios Savvas[47900]Savamala[47898]

Το δικό μου ταξίδι στο Βελιγράδι είναι εκείνη η μέρα στον Kurosava. Πάνω στον ποταμό Sava μπορεί να βρει κανείς ό,τι λογής μπαρ και κλαμπ ικανοποιούν τη διάθεσή του. Είναι όλα πλωτά και αυτά ευθύνονται για τον τίτλο «Η dance πρωτεύουσα των Βαλκανίων». Η περιοχή τριγύρω είναι κάπως περίεργη, λίγο στεγνή, βιομηχανική και σίγουρα αποπροσανατολιστική. Τα καράβια-κλαμπς βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο κι ενώ το πρωί φαίνονται μόνα και σάπια, το βράδυ κλείνουν στις φτερούγες τους τουρίστες και ντόπιους, οι οποίοι με μαθηματική ακρίβεια θα φύγουν με παραισθήσεις από το μεθύσι, αφού το ποτό έχει 2,5 ευρώ.

Kurosawa1[47903] Kurosawa 2[47904]

Κάπου ανάμεσά τους υπάρχει ένα μικρό πλωτό μαγαζάκι, ο Kurosava, το οποίο λειτουργεί περισσότερο για άραγμα, καφέ ή μπύρα. Μεταξύ μας βέβαια, δεν ξέρω αν είχε καν καφέ. Μετά από μια περιπέτεια κι αφού τον ψάχναμε 2 ώρες, με κάτι λόκαλς να επιμένουν ότι πρέπει να διασχίσουμε τον ποταμό για να το βρούμε ενώ το μαγαζί ήταν ακριβώς μπροστά μας, μπήκαμε σε ένα βαρκάκι και ο ιδιοκτήτης μας τράβηξε προς το μέρος του. Χαμογελαστός, μαστουρωμένος, με το πιο ωραίο τσιγκελωτό μουστάκι μας προσέφερε απλόχερα μια ηρεμία που κάνει τον Δαλάι Λάμα να μοιάζει γατάκι μπροστά του. Βγάλαμε τα παπούτσια μας, ήπιαμε όση μπύρα μπορούσαμε να αντέξουμε, φάγαμε το ωραιότερο φαγητό του κόσμου και κλείσαμε τα μάτια μας αφήνοντας τον ήλιο να κάψει τα μάγουλά μας και όλες τις αρνητικές σκέψεις της πραγματικότητάς μας.

 

Το ήσυχο κλίμα της πόλης μπορεί να λειτουργήσει σαρωτικά. Οι βόλτες σε ξεκουράζουν και σε γεμίζουν, θες να μπεις σε κάθε στενό από το πιο τουριστικό όπως η Skadarlija, 400 μέτρα γεμάτα σέρβικες ταβέρνες μέχρι εκείνο το σκοτεινό μονοπάτι με το ένα μαγαζάκι, ένα ιταλικό restaurant που το φαγητό του ήταν σαν να τρως σύννεφα και αγάπη. Κάθε λεπτό θα προσπαθήσεις να καταλάβεις αν ο κόσμος είναι χαρούμενος μέσα σε αυτή την καθησυχαστική απλότητα. Σε συζήτηση με μια Σέρβα αρχιτεκτόνισσα – η οποία είναι προφανώς άνεργη – έμαθα ότι ο κόσμος μένει άπραγος μπροστά στην πολιτική διαφθορά αλλά και που να πάνε…τουλάχιστον η ζωή είναι φθηνή και μπορούν να αντεπεξέλθουν. Η ίδια πάντως φαινόταν να το ευχαριστιέται ή απλά ήταν συμβιβασμένη.

FullSize

Φυσικά τα πράγματα που μπορείς να κάνεις στο Βελιγράδι είναι άπειρα και γενικότερα τα Βαλκάνια είναι ίσως η καλύτερη επιλογή για roadtrip. Πολύ εύκολα μπορείς να περάσεις στο Νέο Βελιγράδι και να επισκεφθείς το Σεμλίνο ή αλλιώς Ζέμουν, μια παραδουνάβια πόλη της Σερβίας με αυστριακό χαρακτήρα κατάλληλη για βόλτα στην παλιά πόλη και πρωινό πάνω στον ποταμό. Επίσης πριν φύγει κάποιος από την πόλη οφείλει να κάνει μια περατζάδα από το 7 χιλιομέτρων τεχνητό νησί της Ada, όπου χιλιάδες άνθρωποι κάνουν μπάνιο στον ποταμό Sava, γιόγκα, ποδήλατο, παίζουν τένις, ποδόσφαιρο ή απλά κοιμούνται κάτω από τα δέντρα και τρώνε ψάρια του γλυκού νερού στη Χαβάη του Βελιγραδίου.

Zemun[47899]Poli[47907]

Η συμβουλή μου είναι πως μόλις νιώσετε ότι δεν σας χωράει άλλο ο τόπος στην Αθηνούλα, που όλοι αγαπήσαμε, πείτε στον εαυτό σας την κωδική λέξη «γιόλινγκ» και μπείτε σε ένα αεροπλάνο της Air Serbia. Σε μία ώρα και σαράντα λεπτά θα βρίσκεστε στη χώρα της Pljeskavitsa (επικά μπιφτέκια που ανοίγουν τον κόσμο της Νάρνια), θα γνωρίσετε τους πιο φιλικούς και ευγενικούς ανθρώπους κι όλα αυτά με λιγότερα λεφτά από το να βάλετε βενζίνη για Σούνιο.

Plieskavitsa[47908]

p.s.1: Οπωσδήποτε επίσκεψη στο μουσείο του Tesla
p.s.2: Οπωσδήποτε μπέργκερ στο Loki
p.s.3: Οπωσδήποτε σφολιατοειδή στην πιο όμορφη πέκαρα (φούρνος) της πόλης, την Pekara Trpkovic
p.s.4: You can thank me later, cheers!

Μαίρη Ρετσίνα

  • antidrastic-element

    Γι’αυτό σε πάω Μαίρη, για τις εικόνες που σχηματίζουν στο μυαλό μου τα κείμενα σου, για τις εκφράσεις που χαρίζουν χαμόγελα, και γιατί πας διακοπές Βελιγράδι. =)

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free