Alexei Siozov: H φωτογραφία είναι η δημιουργική μου διέξοδος από το κυνικό της καθημερινότητας

Φωτογράφιση: Αγγελική Καλαμαρά

Ο Alexei Siozov μιλά για τη φωτογραφία ως μέσο επικοινωνίας, για προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη και για την δική του ακαδημαϊκή κατάρτιση μέσα από τον ΑΚΤΟ, υπενθυμίζοντας την ανάγκη του καλαίσθητου σε όποια πτυχή του. Συνδυάζοντας το επάγγελμα του φωτογράφου και αυτό του μαθηματικού, αποσαφηνίζει τις δικές του προσλαμβάνουσες και χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα που έχουν στην καθημερινότητά του.

IMG_9038

Τι σημαίνει για σένα η φωτογραφία; Είναι μια μορφή τέχνης που σε γοήτευε ανέκαθεν;
Πάντα με γοήτευαν οι «καλές» τέχνες και ανέκαθεν αντιμετώπιζα με θαυμασμό όσους μπορούσαν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους και να τα μετουσιώσουν σε ένα έργο, υλοποιώντας το όραμά τους. Όντας ο ίδιος μαθηματικός ήταν σαφές ότι δεν θα είχα ποτέ αυτή την πολυτέλεια στην δουλειά μου.  Συνεπώς, αποφάσισα να στραφώ στη φωτογραφία μιας και δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη υπομονή με το πινέλο, το καλέμι ή την πένα.

Τι σου προσφέρει σε προσωπικό επίπεδο; Τι λαμβάνεις από την δουλειά σου;
Σε προσωπικό επίπεδο η φωτογραφία είναι μια δημιουργική διέξοδος από την κυνική μου καθημερινότητα, τουλάχιστον όταν δημιουργώ κάτι αποκλειστικά δικό μου. Είναι σαφές ότι όταν παράγω ένα έργο που προέρχεται από ανάθεση δουλειάς, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά σίγουρα. Η μέχρι τώρα μικρή μου πορεία πάντως, μου ‘χει δείξει ότι όποτε δημιούργησα κάτι προσωπικό, με πάθος και το διασκέδασα πραγματικά, πέραν του ότι ένιωσα εγώ καλά πρωτίστως, εν τέλει βρήκε αποδοχή όχι μόνο σε διαγωνισμούς όπου βραβεύτηκα ή και επιλέχθηκα αλλά και σε εργοδότες που, ενώ ζητούσαν σαν δείγμα δουλειάς σε συνεντεύξεις κάτι εντελώς διαφορετικό, που ήταν συναφές με την θέση που προσέφεραν, τελικά με επέλεξαν για συνεργασία δεδομένου του προσωπικού μου έργου.

«Arcana” 78 Tarot Cards by Alexei Siozov. (from Major Arcana Series: The Empress III , The Wheel of Fortune X)

IMG_9090-2

Τι σου προκαλεί το ενδιαφέρον στο αστικό περιβάλλον; Βρίσκεις φωτογραφικό ενδιαφέρον σε καθημερινές στιγμές;
Αναλόγως την περίοδο που βρίσκομαι το φωτογραφικό μου ενδιαφέρον αλλάζει. Πριν 1 χρόνο, που τελείωσα την σχολή μου, τον ΑΚΤΟ, η διπλωματική μου ήταν ένα φωτογραφικό ημερολόγιο πάνω στους ανθρώπους που συνάντησα 2 μήνες κατά μήκος του Υπερσιβηρικού (Ρωσία, Μογγολία, Κίνα) σε συνδυασμό με το περιβάλλον που ζούσαν.

Το αστικό τοπίο της Αθήνας, όπου και ζω, το βρίσκω γεμάτο οπτικό θόρυβο, σύμφωνα τη δική μου αισθητική. Σκουπίδια, βρώμικοι τοίχοι με δήθεν graffiti art, παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού και καμία αρχιτεκτονική συνοχή.
Συνήθως όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό το «χαίρομαι» περισσότερο, γιατί το περιβάλλον εκεί σου δίνει μια καλή βάση ώστε να δομήσεις μια καλή φωτογραφική σύνθεση. Γι’ αυτό το λόγο κιόλας, όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα, προτιμώ πλέον να φωτογραφίζω σε πιο ελεγχόμενα από μένα τον ίδιο, περιβάλλοντα.
Το έργο μου «Arcana», πάνω στο οποίο δουλεύω εδώ και 1,5 χρόνο και μέρος του παρουσιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη μέχρι 31 Ιουλίου στα πλαίσια της έκθεσης για τους Νέους Έλληνες Φωτογράφους 2016, είναι μια σειρά από πορτραίτα εμπνευσμένα από τις κάρτες Ταρό. Το όλο εγχείρημα δεν είναι απλά μια φωτογραφική διαδικασία αλλά μια συνολική performance. Ράβω και επιμελούμαι ο ίδιος τα ρούχα και τα αντικείμενα που παρουσιάζονται. Δεν χρησιμοποιώ επαγγελματίες μοντέλα αλλά καθημερινούς ανθρώπους, τους οποίους γνωρίζω πριν τους φωτογραφίσω. Αυτό συμβαίνει για να μπορώ να επιλέγω τον κατάλληλο που θα πρωταγωνιστήσει ανάλογα με το νόημα της εκάστοτε κάρτας σύμφωνα με τα βιώματά του, το χαρακτήρα του αλλά και τη μεταξύ μας σχέση.
Οπότε αν πρέπει να προσπαθήσω να βρω ένα μέσο όρο στο τι μου προκαλεί ενδιαφέρον και να βάλω μια ταμπέλα θα με χαρακτήριζα μάλλον «ανθρωποκεντρικό» φωτογράφο.

IMG_9049

Μίλησέ μου για τη δική σου ιστορία. Πώς ξεκίνησες, πώς βρέθηκες να σπουδάζεις στον ΑKTO και τι έλαβες μέσα από την φοίτησή σου εκεί;
Όταν αποφάσισα ότι θέλω να ασχοληθώ με τη φωτογραφία δεν θέλησα να πάρω απλά μια φωτογραφική μηχανή και να δηλώσω φωτογράφος, όπως κάνουν αρκετοί λόγο της ευκολίας του μέσου, κατά το διάσημο ρητόν «στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι».
Ήθελα να γίνει ακαδημαϊκά, να συναναστραφώ με καθηγητές και με φοιτητές που θα έχουν το ίδιο πάθος με μένα από τη στιγμή που αποτελεί επιλογή τους να είναι εκεί και όχι επειδή ήταν η σχολή που σκάλωσε στο μηχανογραφικό, φυσικά θα ήταν αφελές να πιστέψω ότι μόνο τέτοια παθιασμένα άτομα θα υπήρχαν… τουλάχιστον όμως θα ήταν ένας μεγάλος αριθμός ανάμεσά τους.
Πέρασα από μια άλλη ιδιωτική σχολή πρώτα που όμως δεν ταίριαξε ούτε αυτή σε μένα αλλά ούτε μάλλον εγώ σε αυτή, οπότε, δεδομένου ότι ο ΑΚΤΟ είναι το μόνο ίδρυμα στην Ελλάδα που δίνει ισάξιο πτυχίο Bachelor από το Middlesex University και έχει ιστορία 45 χρόνων, η επιλογή του ήταν ξεκάθαρη.
Στον ΑΚΤΟ είχα τη χαρά να γνωρίσω καθηγητές, με συγκεκριμένο, σαφές και αποδεδειγμένο παρελθόν και προσωπική πορεία στο χώρο, που με στήριξαν (και το κάνουν ακόμα) στις καλλιτεχνικές μου επιλογές, με δημιουργική κριτική, χωρίς ίχνος εμπάθειας ή ισχυρισμού αυθεντίας της γνώσης. Είχα επίσης συμφοιτητές με σύγχρονη μάτια και πάθος για κάτι που αγαπώ κι εγώ ο ίδιος, τη φωτογραφία.

Τέλος, όντας ο ίδιος πρακτικός λόγω και της μαθηματικής πορείας μου δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι την σημερινή δουλειά που έχω, πέραν της δικής μου προσπάθειας, την οφείλω στο γραφείο εύρεσης εργασίας για απόφοιτους του ΑΚΤΟ που θεωρώ ένα τεράστιο θετικό της σχολής.

from Retrospectiva TransSiberian Chronicles | Russia – Mongolia – China (Alexei Siozov)

Γιατί επέλεξες να σπουδάσεις στον ΑΚΤΟ και να μην φύγεις σε κάποια σχολή του εξωτερικού;
Προσωπικά, λόγω του ότι δούλευα παράλληλα εδώ, δεν ήθελα να αφήσω την δουλειά μου στην Ελλάδα για να εγκατασταθώ στο εξωτερικό. Εξάλλου όπως ανέφερα και πιο πάνω, το πτυχίο που μου παρείχαν είναι ισάξιο με το πτυχίο, σαν να το έπαιρνα από το Middlesex του Λονδίνου.

IMG_9040-2

Ποια είναι η σχέση σου με τα social media; Τι χρήση τους κάνεις;
Αν και έχω σχεδόν από όλα, ουσιαστικά την δουλειά μου προσπαθώ να την προωθώ από την πλατφόρμα του Tumblr, τουλάχιστον μέχρι να κάνω το δικό μου site. Δεν είμαι 100% σίγουρος ακόμα αν κερδίζει κανείς κάτι από αυτό αλλά πιστεύω ότι είναι καλό να κυκλοφορεί και μια ιδέα της δουλειάς σου στο διαδίκτυο. Μέσα από την αφθονία της εικόνας στα social media ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να δει δουλειά σου και να την εκτιμήσει. Εγώ μάλλον μέσα σε αυτό τον καταιγισμό των εικόνων στάθηκα τυχερός μιας και από το Tumblr μου μια φωτογραφία μου επιλέχθηκε στη διαδικτυακή πλατφόρμα #artforfreedom – Secret Project που την επιμέλειά του είχε ο φωτογράφος Steven Klein μαζί με την Madonna. Ομολογώ ότι ήταν πολύ αναπάντεχο όταν είδα την ειδοποίηση στο κινητό μου: «Madonna has posted your photo»… μιας και συνήθως γινόταν το ανάποδο!

Παράλληλα δουλεύεις και ως μαθηματικός. Μπορεί να υπάρξει ισορροπία μεταξύ μιας τέτοιας δουλειάς και μιας άκρως καλλιτεχνικής, όπως αυτή του φωτογράφου;
Νομίζω είναι δύο εντελώς διαφορετικές καταστάσεις. Η μία απαιτεί μια σειρά λογικών συλλογισμών που πρέπει να βγάλουν ένα σαφές και κατανοητό αποτέλεσμα από όλους, ενώ η άλλη είναι μια μορφή τέχνης με ό,τι συνεπάγεται αυτό σαν αποτέλεσμα και αποδοχή από το κοινό. Στο ένα τα πάντα είναι οριοθετημένα και απόλυτα, ενώ στο άλλο τίποτα δεν είναι δεδομένο και με σαφή ανάγνωση. Υποθέτω ότι δεν είναι τόσο θέμα ισορροπίας αλλά εκτόνωσης δύο διαφορετικών εκδοχών του εαυτού μου.

IMG_9024

Η καθημερινότητά σου αυτή την περίοδο; Περίγραψέ μου μια ημέρα σου.
«Τα πάντα ρει» έχει πει ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος και νομίζω συνοψίζει την καθημερινότητά μου. Δεν υπάρχει τίποτα σταθερό, υπάρχουν φορές που εύχομαι η μέρα να είχε 30 ώρες, γιατί τρέχω να προλάβω να εκπληρώσω όλες τις υποχρεώσεις μου και άλλες φορές που η μέρα μου είναι σαν την Αθήνα τον Αύγουστο… άδεια!
Όπως και να ‘χει, αυτό που προσπαθώ κάθε μέρα είναι αν όχι να τραβήξω φωτογραφίες, τότε να κάνω επεξεργασία στις ήδη υπάρχουσες ή να δω δουλειές άλλων φωτογράφων.

Αγαπημένοι φωτογράφοι που θαυμάζεις;
Η Julia Margaret Cameron με τα ελαφρώς ανεστίαστα ατμοσφαιρικά πορτραίτα της εμπνευσμένα από την θεματολογία των Προ-Ραφαηλιτών ζωγράφων. Η Dorothea Lange με την διεισδυτική ματιά της και την άριστη σύνθεση στο κάδρο. Ο Hiroshi Sugimoto με τη θεωρητική και εννοιολογική ματιά του πάνω στη φωτογραφία. Ο Alec Soth για τον πολύπλευρο φωτογραφικό του χαρακτήρα και τη σύγχρονη αισθητική του. Και τέλος από τους Έλληνες φωτογράφους ξεχωρίζω την ισορροπημένη και συνάμα αφαιρετική σύνθεση, σε συνδυασμό με την άψογη τεχνική του Δημήτρη Χαρισιάδη.

Ποια είναι η «χαρά» του φωτογράφου;
Υποθέτω κοινός παρονομαστής σε κάθε καλλιτέχνη, όχι μόνο σε κάθε φωτογράφο, είναι η χαρά της δημιουργίας ενός άρτιου έργου που συμβαδίζει τόσο η αισθητική αξία, όσο και το concept πίσω από αυτό και η ευρύτερη αποδοχή και κατανόηση του έργου του όχι μόνο από συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Τώρα προσωπικά νομίζω ότι η δική μου χαρά είναι να εξελίσσομαι καλλιτεχνικά μέρα με την μέρα και να γίνομαι μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου σε κάθε μου βήμα.

from Sehnsucht - Scrapbook Project (Alexei Siozov)

from Sehnsucht – Scrapbook Project (Alexei Siozov)

  • Η φωτογράφιση έγινε στο Μουσείο Μπενάκη.
INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE