Mary In Your Shoes

Γράφει η Μαίρη Ρετσίνα

Νομίζω ότι άργησα να «μπω στα παπούτσια σου». Μπορεί να προσπάθησα μερικές φορές αλλά με «έκοβαν». Έχω και πλατυποδία βλέπεις και η φόρμα των παπουτσιών σου είναι στενή. Την τελευταία φορά που σκέφτηκα να τα βάλω, έβγαλα φουσκάλες και μου έφυγε λίγο μανό από το μικρό δαχτυλάκι. Τόσο με πίεζαν. Μπορεί να ήταν και λίγο πρησμένα τα πόδια μου. Δεν ξέρω. Δεν θέλω να ρίξω ευθύνες. Υπάρχει περίπτωση να μην ήθελα να τα βάλω καθόλου.

Είναι πολύ δύσκολο να περπατήσω στα βήματά σου, να δω από εκεί που βλέπεις εσύ τα πράγματα, να έρθω στη θέση σου, να αντιληφθώ την προοπτική σου. Χρειάζεται σίγουρα ωριμότητα από την πλευρά μου και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν χρειάζεται να μπαίνει κάποιος σε αυτήν τη διαδικασία σε όλες τις περιστάσεις. Ξέρω όμως ότι μπορεί να είναι ανακουφιστικό εάν και εφόσον είσαι έτοιμος/η να αποδεχθείς συμπεριφορές και συναισθήματα, τα οποία όχι απλά δεν σου είναι ευχάριστα αλλά πονάνε, όπως όταν κόβεις το χέρι σου με χαρτί. Ψέματα σου λέω. Πονάνε σαν να σου έχει πέσει ένα αμόνι στο κεφάλι. Μόνο που δεν είσαι ούτε ο Κογιότ, ούτε ο Μπιπ-Μπιμ για να σηκωθείς ανέγγιχτος και να συνεχίσεις το κυνήγι σου.

Ξέρω πως και στη δική σου ζωή είναι άπειρες οι φορές που έχει ακούσει από φίλους, εραστές, εργοδότες, συνεργάτες, γονείς, τον ψιλικατζή της γειτονιάς (όταν ξεμένει από τα τσιγάρα σου) το γνωστό ποίημα «Μα έλα λίγο και εσύ στην θέση μου!». Φυσικά το πρώτο που πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι δεν οφείλεις να μπεις στην θέση κανενός, κυρίως όταν το ζήτημα είναι σημαντικό και ειδικά όταν είσαι σίγουρος πως έχεις 150% δίκιο. Εκεί περιπλέκεται το πράγμα, μπαίνει και ο εγωισμός στη μέση, η ηθική σου, το παιδί που έχεις μέσα σου, που ψάχνει επιβεβαίωση, ένα πανό που κυματίζει μπροστά στα μάτια σου και γράφει «όχι άλλη αδικία» ή οποιοδήποτε σκάλωμα που μπορεί να έχεις φάει, σαν εκείνο που τρώνε τα σκυλιά, όταν μυρίζουν τα χορτάρια.

Βέβαια, για να «βάλεις» τον εαυτό σου «στα παπούτσια» κάποιου άλλου, θα πρέπει πρώτα να ξεβολευτείς τα δικά σου. Αυτό σημαίνει ότι καλό θα ήταν να σταματήσεις να βλέπεις τα λόγια και τις πράξεις σου σαν θεάρεστο έργο αλλά να αμφισβητήσεις τις επιλογές σου και την «εξουσία» σου και να πάρεις το ρίσκο να σε δεις μέσα από τα μάτια των άλλων. Μπορεί και να μην είσαι τόσο σημαντικός, όσο νομίζεις.

Παλαιότερα μου προκαλούσε ιδιαίτερη ένταση και δυσανασχέτηση το να μπω σε μια κατάσταση αποδοχής της γνώμης/θέσης του άλλου, όταν ήμουν πεπεισμένη ότι συμβαίνει κάτι παράλογο ή όταν άκουγα κάτι που δεν συμφωνούσε με το δικό μου αξιακό σύστημα ή ότι σαν συνέβαινε το οτιδήποτε, που δεν συμφωνούσε με την δική μου κοσμοθεωρία. Τελικά, μεγαλώνοντας, γνωρίζοντας νέους ανθρώπους, μπαίνοντας σε περίεργες καταστάσεις, οι οποίες πολλές φορές με πλήγωναν και με θύμωναν ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα πως το να δεις την πλευρά του άλλου, λειτουργεί κάπως λυτρωτικά. Παρατηρείς τι οδηγεί τους ανθρώπους στο να κάνουν συγκεκριμένες επιλογές και τελικά δεν μπορείς να αλλάξεις με το ζόρι κάποιον, ούτε να τον φτιάξεις αλλά μπορείς να τον καταλάβεις και ας αποχωρήσεις από την όποια συνθήκη. Από μια φιλία που έχει καταλήξει σε ασυμφωνία χαρακτήρων, από ένα ωραιότατο κέρατο που σου έριξε ο/η σύντροφος, από έναν συνεργάτη που σε παραπλάνησε για να σου φάει τη θέση, από έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο που σου ζητάει χρήματα σε ένα φανάρι.

Νομίζεις ότι ξέρεις καλά τη ζωή; Πώς έχει περάσει κάποιος, πώς έχει μεγαλώσει, τι κρύβει η ψυχή του, τι προκαλεί τις αντιδράσεις του; Καλό θα είναι λοιπόν, να ακούς με προσοχή τον άνθρωπο απέναντί σου – όποιος κι αν είναι αυτός – με πραγματική συμπόνοια, χωρίς αυτό να σημαίνει λύπηση ή θυματοποίηση.

Πάντα χρειάζεται ένα όριο, δεν χρειάζεται να χάσεις τον εαυτό σου, να κοιτάς μόνο τους άλλους και να ξεχάσεις ποιος είσαι. Μιλάω για μια υγιή αντιμετώπιση της θέσης των άλλων ανθρώπων. Θα εκπλαγείς αν μπορέσεις έστω για πέντε λεπτά, να «περπατήσεις σε ξένα παπούτσια». Μπορεί να θες να αγοράσεις τα ίδια, μπορεί να τα δώσεις πίσω, παίζει να τα πετάξεις… ή να προτιμήσεις σαγιονάρες.

Ό,τι και να κάνεις, στο τέλος θα νιώθεις άνετα. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο;

Μαίρη Ρετσίνα

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free