400 λέξεις της Έφης Αλεβίζου

Φωτογραφίες: Ιωσήφ Αλεξιάδης

Η Έφη Αλεβίζου είναι δημοσιογράφος στο womantoc.gr. Ποντάρει όλο το βιός της (συν δύο καμήλες) στη συντεταγμένη παλαβομάρα της ζωής και φροντίζει να υπογραμμίζει το εύθυμο, το ανέμελο, το ελαφρύ και το ασήμαντο. Όχι με επιτυχία πάντα. Και όχι προς όφελός της. Αλλά ούτε κι εναντίον της.

DJ3A2861

«Οι σοβαροί και οι εχέφρονες είναι απλώς καμουφλαρισμένοι επιπόλαιοι» ακούω την κυρά μου να λέει στο τηλέφωνο. Έχω τέσσερις άγνωστες λέξεις στη φράση αυτή. Θα ανοίξω το σκυλολεξικό μετά. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι νοιάζονται τόσο για τις έννοιες. Πασχίζουν να ερμηνεύσουν τα πράγματα, τα κόβουν, τα τεμαχίζουν, τα συνθλίβουν μέσα από βαρύγδουπες λέξεις άκρατου εντυπωσιασμού και στο τέλος της ημέρας κάνουν ό,τι θα έκανε κι ένα τετράποδο, όπως εγώ: παίρνουν μια βαθιά ανάσα, βγάζουν έναν αναστεναγμό ανακούφισης, κλείνουν τα μάτια και κοιμούνται.

Η συμπεριφορά τους αυτή μοιάζει τόσο αστεία στα μάτια μου, όσο μοιάζει η δική μου συμπεριφορά στα δικά τους μάτια, όταν κυνηγάω την ουρά μου. Είμαι σκυλί και η υπερπροσπάθεια είναι μέρος της κουλτούρας μου. Μπορώ να χοροπηδάω ώρες, να γλύφω το πόδι της καρέκλας για μέρες, να απαιτώ βόλτα ανά νανοσεκόντ, ακόμα κι αν έχω μόλις γυρίσει από το πάρκο. Τελευταία, στην τηλεόραση, παρατηρώ ότι πολλές γυναίκες φορούν κολάρο, γύρω από το λαιμό τους, όπως εγώ στη βόλτα. Μάλλον κι αυτές θέλουν να πάνε τσάρκα, μόνο που δεν το λένε με το όνομά τους, το ονομάζουν choker.

Το σουλάτσο είναι απαραίτητο όσο και το φαγητό. Όχι το εξωραϊσμένο, nouveau φαγητό που ανεβαίνει στο Instagram. Το άλλο φαγητό, αυτό που κατηφορίζει γλιστρώντας στο στομάχι και ικανοποιεί την πείνα και το οποίο δεν έχει ουδεμία σχέση με τον ανόητο προσδιορισμό food porn, αλλά μόνο με τη σεμνή φιλολογία της αποζημίωσης. Έτσι παίρνω χαρά εγώ. Με το ελάχιστο της προσφοράς. Όμως εγώ είμαι ζώο και δεν μετράει η γνώμη μου.

Τις προάλλες συνομιλούσα με ένα αγγλικό σέτερ και μια κοντότριχη, γκρι αρζάν γάτα Βρετανίας. Ήταν αγχωμένοι με το Brexit και δεν γνώριζαν τι θα γίνει με τη ράτσα τους. «Η απομόνωση δεν ταιριάζει στα έλλογα όντα» δήλωσε η γάτα Βρετανίας και το αγγλικό σέτερ πρόσθεσε: «Εάν οι ομάδες δεν είχαν νόημα, τότε το ποδόσφαιρο δε θα παιζόταν στα γήπεδα, αλλά στα μοναστήρια, την ώρα της πριβέ προσευχής».

Πριν προλάβω να τους χαιρετίσω, η κυρά μου τράβηξε το λουράκι. «Πάμε» μου είπε γελώντας σοβαρά «πρέπει να συνεχίσουμε». Είμαι σίγουρη ότι δεν εννοούσε πάμε να σαπορτάρουμε το μπαράζ της καθημερινότητας, να πάμε και έρθουμε πάνω-κάτω στην Κηφισίας σαν αυτοματισμένα made in China παιγνίδια, να γεμίσουμε τοξίνες καθισμένοι μπροστά σε μια στοιβάδα από picture elements κερδίζοντας μικρούς πιξελοτούς σηκωμένους αντίχειρες. Είμαι σίγουρη ότι εννοούσε «πάμε να σαμποτάρουμε τη σπουδαιότητα, πάμε για μια βουτιά».

Με λένε Booba, είμαι κατά το 60% πορτογαλικό πόιντερ και είμαι καλά. Η κυρά μου είναι η Έφη Αλεβίζου. Κι αυτή καλά είναι.

DJ3A2865

 

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free