Mary and Grand Budapest

Κείμενο: Μαίρη Ρετσίνα

Το πιο σημαντικό πράγμα σε ένα ταξίδι είναι εκείνη η στιγμή που λες στο εαυτό σου «ναι, το αξίζω». Σε μια εποχή εξαιρετικά μεγάλης αστάθειας – η οποία προφανώς ξεκινά από το υπόλοιπο του λογαριασμού τραπέζης και καταλήγει σε ψυχολογικά σκαμπανευάσματα – ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι ένα υπολογίσιμο έξοδο. Ξέρετε κάτι όμως; Χωρίς γιόλινγκ (ή πείτε το όπως θέλετε, γιολάρισμα, πιστόλι, πιου πιου, they us rolling, they hatin) δεν βγαίνει αυτή η ριμάδα η φάση! Χρειαζόμαστε νέες εικόνες, κάτι να μας ξυπνήσει, εμπειρίες που είναι ικανές να «καθαρίσουν» τις μουτζούρες που κουβαλάει το σώμα μας, το μυαλό μας, τα μάτια μας.

Τρεις μέρες; Πέντε μέρες; ή ακόμα καλύτερα ολόκληρη εβδομάδα ή και μήνας…. Δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτα καλύτερο σε όλο τον κόσμο από ένα ταξίδι σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη. Ακόμα και το λοτότζο να κέρδιζα (lottozo=το λαχείο στα ουγγρικά ή τουλάχιστον έτσι νομίζω ότι προφέρεται), το μεγαλύτερό μου μέλημα θα ήταν να γυρίσω όλο τον κόσμο προσπαθώντας να στουμπώσω μέσα στο κεφάλι μου όσες αναμνήσεις μπορώ!

Η Βουδαπέστη είναι ένας μαγικός προορισμός. Πανέμορφη, αντιφατική και φιλόξενη. Η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας είναι ένας συνδυασμός μπαρόκ και νεοκλασικού, με μεγαλοπρεπή κάστρα, παραμυθένιες γέφυρες και λίμνες, που κάνουν τον Walt Disney να φαίνεται σαν γατάκι μπροστά τους. Κάθε βήμα και μπαίνεις περισσότερο μέσα στους μύθους των βασιλιάδων, των μεσαιωνικών κτιρίων και της μαγείας που δένει την Βούδα και την Πέστη στις όχθες του Δούναβη.

Dounavis 37414]

Όμως, κατά την γνώμη μου, η παράξενη ομορφιά της Βουδαπέστης είναι τα παλιακά μαγαζιά με τις πορσελάνες, τα μεταχειρισμένα ρούχα και οι παρακμιακοί κινηματογράφοι, το διάχυτο κάλτ στην ατμόσφαιρα, τα φθηνά ποτά, η μόδα που παραπέμπει στη δεκαετία του ’90, η απλότητα και τα ήρεμα πρόσωπα των ανθρώπων που τις Κυριακές ρίχνουν τον υπνάκο τους κάτω από τα δέντρα στο νησί της Μαργαρίτας. Η πόλη λειτουργεί σαν μικρή χρονοκάψουλα, τότε που τα πράγματα δεν ήταν πολυσύνθετα και σπαραχτικά αλλά απλά και βατά. Η Βουδαπέστη είναι σαν το σπίτι σου, σαν ένα λημέρι που ξέρεις πολύ καλά και θέλεις πάντα να επιστρέφεις.

Margaret Island [37411]

Πατήσαμε γη Βουδαπέστης Παρασκευή απόγευμα και δεν σταματήσαμε να περπατάμε επί 3 μέρες. Θέλαμε να δούμε τα πάντα, να φάμε ό,τι καινούργιο είχε να προσφέρει η πόλη και να αδειάσουμε το μυαλό μας. Φυσικά και δεν καταλαβαίναμε τίποτα από την γλώσσα, ούτε καν μπορούσαμε να αρθρώσουμε τις γραμμένες λέξεις αλλά κάπως καταφέραμε να συνεννοηθούμε και κυρίως να μάθουμε που μένουμε, τι κι αν χάναμε το στενό του σπιτιού μας κάθε μέρα.

Η αναζήτηση ξεκίνησε με το καλύτερο λόκαλ μπέργκερ (Black Cab: επικό με σωστά τοποθετημένο το αυγό μέσα) και, αφού το καταβροχθήσαμε μέχρι την τελευταία μπουκιά σαν να μην είχαμε φάει ξανά, πήραμε τους δρόμους το επόμενο πρωί σαν χαρούμενες ξεμυαλισμένες τουρίστριες. Για αρχή βρεθήκαμε στο Κοινοβούλιο, στην πλευρά της Πέστης, άλαλες κάτω από το μεγαλύτερο κτίριο που έχω δει, με μόνο τον τρούλο να έχει 61 μέτρα ύψος! Προχωρήσαμε κατά μήκος του Δούναβη και κοντοσταθήκαμε μπροστά στα δεκάδες μπρούτζινα παπούτσια, το μνημείο για τους Ούγγρους – Εβραίους που έχασαν τη ζωή τους το 1944. Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά μνημεία, σαν να έβλεπες τα κορμιά να πέφτουν στο ποταμό.

The Parliament [37413]

Περάσαμε την Αλυσιδωτή Γέφυρα με τα λιοντάρια, την πρώτη ένωση των πόλεων, σαν άλλες Σταχτοπούτες και περπατήσαμε όλη την Βούδα. Ανεβήκαμε στο Κάστρο του Λόφου, 48 μέτρα πάνω από τον Δούναβη με μια γρανίτα φράουλα – βατόμουρο στο χέρι. Η ιστορία λέει ότι το κάστρο έχει πολιορκηθεί 31 φορές. Για καλή μας τύχη, το κάστρο φιλοξενούσε έκθεση Picasso, που ακόμα κι αν δεν σου αρέσει ο κυβισμός, ο σουρεαλισμός και οι γιγαντώσεις, μια φορά στη ζωή σου πρέπει να δεις. Ιδιαίτερα έντονη εμπειρία. Συνεχίσαμε προσπερνώντας τη Λευκή Γέφυρα, τον λόφο Gellert και φτάνοντας στην Πράσινη Γέφυρα, που σε έκανε να νιώθεις πως πας να βρεις τον Μάγο του Οζ στην απέναντι πλευρά. Στην άλλη πλευρά μας περίμενε η κλειστή αγορά με μπαχάρια, πάπρικες, σαλάμια, σουβενίρ και το παραδοσιακό τηγανιτό ψωμί, το langos, με sour cream και τριμμένο τυρί αλλά και μια Ουγγρική ταβέρνα σε έκανε να νιώθεις ότι τρως μαζί με τον καθηγητή Severus Snape από τον Harry Potter.

Green Bridge [37409] Oyggriki Taverna

Η επόμενη μέρα είχε ατελείωτο ποδήλατο στο νησί των λαγών ή αλλιώς το Νησί της Μαργαρίτας. Στην ουσία είναι ένας μεγάλος διακοσμημένος κήπος με διαστάσεις 2.500 μήκος και 500 μέτρα πλάτος, τον οποίο χρησιμοποιούν οι κάτοικοι για χαλάρωση, γυμναστική, γιόγκα, ηλιοθεραπεία και καφεδάκι με ριλάξ. Ξαπλώσαμε στο πράσινο, κάναμε τις ευχές μας στον ουρανό και συνεχίσαμε να περπατάμε προς τον Προμαχώνα των Ψαράδων, γνωστός για την καταπληκτική θέα της πόλης, νεογοτθικός ρυθμός με τους 7 πύργους να συμβολίζουν τις 7 φυλές των Μαγυάρων. Το βράδυ η θέα είναι δωρεάν για να αράξεις με ένα μπουκάλι κρασί ή να μεταμορφωθείς σε κολοκύθα. Διαλέγεις.

IMG_4659 [37416]Fisherman's Bastion [37408]

Η ζωή στη Βουδαπέστη, στα μαγαζιά, στα εστιατόρια, στα μπαρ, είναι απλή, κουλ και χωρίς πολλές φαμφάρες. Σκεφτείτε ότι ένα πολύ καλό εστιατόριο για παράδειγμα είναι η καθημερινή καφετέρια για εμάς, ενώ η δική μας πραγματικότητα που λέει ότι κάνει 10 ευρώ μια σαλάτα, εκεί είναι το ακριβό τους πιάτο. Το κέντρο της διασκέδασης είναι στην ουσία τρεις δρόμοι, Dob utca, Kazincky και Kiraly, με άπειρα μπαρ στη σειρά, καθώς και το πιο γνωστό ruin bar, το Szimpla Kert ενώ υπάρχει και η στοά Gozdu γεμάτη μαγαζιά και μικρό χαμό. Μην ξεχάσω και το Karavan, το στενάκι όλων των λογιών street food, το οποίο τιμήθηκε δεόντως. Ίσως το πιο αγαπημένο μου, το Mazel Tov, υπέροχος χώρος με εβραϊκή εσάνς για φαγητό και το old fashioned στα 5 ευρώ. Αξίζει να πιείτε και ένα καφεδάκι στο New York Hotel, για ούμπερ χλιδάτες καταστάσεις με πολυελαίους, κρύσταλλα και πιανίστα με ουρά στο βάθος.

Karavan Street Food [37410] New York Hotel [37412]

Πέρα από τα αξιοθέατα και τις τοπικές ομορφιές, υπάρχει πάντα ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το κάθε ταξίδι. Για εμένα όλα τα ταξίδια είναι μικρές περιπέτειες έξω από το comfort zone μου γεμάτες γέλια και σουρεαλισμό. Θα θυμάμαι για πάντα το καλύτερο φλερτ του κόσμου με τον τύπο να με ρωτάει αν ξέρω κανένα καλό μέρος να κουρευτεί, μια ζάντα αυτοκινήτου που πέρασε μόνη της μπροστά από τα μάτια μας λες και βρισκόμασταν σε αμερικάνικη κωμωδία, ένα παιδί που προχωρούσε αμέριμνο ενώ από τα γυαλιά ηλίου του έλειπε ο βραχίονας, τον Mr.Big από το Sex and The City να τρώει σε ένα restaurant αλλά και την πιο υπέροχη έκπληξη από έναν αγαπημένο μου άνθρωπο, που πετάχτηκε από την Βιέννη μονοήμερη για να με δει!

Ο μόνος τρόπος για να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι, να ανοίξει το μυαλό και η προοπτική σας, είναι τα ταξίδια. Μη χάνετε χρόνο, κατεβάστε το σακουβαγιάζ (μια λέξη) από το πατάρι!

Μαίρη Ρετσίνα

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free